Onze jongste, nu nog tenminste, dat is me er een.
Overdag, en op bekend/rustig terrein, lacht en straalt hij iedereen tegemoet.
Thuis babbelt, schreeuwt en speelt hij heel wat af. Een en al gezelligheid en vrolijkheid.
Ja, de overgang naar de koemelkvrije melk gaf ons ons blije mannetje terug.
Heerlijk.
Genieten.
Zijn we echter ergens waar veel te zien en te beleven valt, dan zien we een hele andere Wietse.
Alles en iedereen wordt met een enorme intense en serieuze blik bekeken. Het lijkt wel of de wereld dan door het mannetje wordt opgezogen. Om maar geen detail te hoeven missen.
En iedereen die probeert om hem aan het lachen te maken heeft pech.
Nee. Dan heeft hij geen tijd om te lachen. Elk detail, alles wat er is, het moet bekeken en opgeslagen worden. Alles even intens.
En doorgaans, ja doorgaans, zijn ook de nachten waarin we mogen slapen weer terug.
Ook dat is heerlijk en genieten.
Uitzondering is doorgaans zo'n intens avontuur als bijvoorbeeld een dagje weg, logeren, bezoekje Ikea o.i.d. Dan krijgen we ergens gedurende de nacht een andere Wietse.
Een Wietse die van slag is.
Een Wietse die het moeilijk heeft.
Huilen. Intens en hard huilen. Tot op het gillen af soms.
En te troosten is hij alleen maar als hij bij ons is. Zodra we hem alleen laten gaan de stembanden weer aan het werk.
En geloof me. Die stembanden doen het prima!
Doorgaans hebben we dan een uur of 2 nodig om hem weer aan het slapen te krijgen.
Maar deze nachten zijn niet vaak en komen niet als een verrassing.
Behalve ...... behalve de afgelopen 3 of 4 nachten.
Menschen menschen.
Poeh poeh.
Overdag het vrolijke blije ventje, maar 's nachts ........ . Huilen huilen huilen.
Ik begrijp nu de uitdrukking: dat horen en zien je vergaat.
Want gister kreeg ik zo'n hoofdpijn dat als hij het weer op een gillen zetten mijn oren tuuterden en mijn blik veranderde in een soort sterren en lichtflitsen.
Manomanomanoman.
We vermoeden dat de oorzaak ligt bij tandjes. Nog steeds heeft ons mannetje er maar 2. Hoewel zijn kaakjes bol staan van de spanning.
De poepluiers zijn en ruiken indrukwekkend.
Hij bijt op alles wat los en vast zit.
En dat is ook kenmerkend voor ons mannetje.
Overdag lijkt hij er geen pijn aan te hebben. Vrolijk, gezellig en blij.
De wereld om hem heen geeft hem genoeg afleiding.
Maar 's nachts. Alleen in zijn bedje na even geslapen te hebben ...... dan is het mis.
Dan komt de pijn (denk ik tenminste, hij geeft verdikkie geen antwoord als ik het hem vraag, de zot).
En omdat hij overdag niet klaagt gaf ik hem niets en tja, dan helpt chamodent niet direct in de nacht. Dat gaan we nu dus anders doen. Overdag al chamodent geven en dan maar hopen en duimen dat we vannacht met zijn allen heerlijk mogen slapen.
Goed voor het mannetje.
Broodnodig voor mama.
| 
.
