jelleke.punt.nl
Laatste artikelen

Uitjes. Een spannend terugkerend fenomeen. Voor de diagnose en kort daarna durfden we nergens meer heen. We wisten ons geen raad met ons overprikkelde mannetje. Gaandeweg wisten we het op te bouwen. Maar, altijd rekening houdende met.

Nooit op te drukke dagen.

Tijdstip, ook heel belangrijk. Zo gingen wij liever aan het eind van de middag naar een binnenspeeltuin. Die is tot 19.00 u open. Wij komen binnen als de meesten naar huis gaan ivm avondeten. Even spelen, eten en naar huis.

Of naar speelboerderijen verder weg, landelijker gelegen dus rustiger. Kinderboerderij of bos. Vaste adresjes en looproutes. Maar gaandeweg gaat het steeds beter. We namen steeds vaker andere wandelroutes in het bos, andere plekken.


Vandaag durfden we het aan, de dierentuin! Een supergroot succes, nee dat was het niet. Maar toch, binnen de kwesties van ons gezin, was het best een fijn uitje. En we deden eens een andere stap. We hebben een jaarabonnement genomen. Als je met 5 personen bent zijn die kosten er al snel uit, zo merkten we. We willen vaker (en uiteraard korter) gaan. Deel voor deel verkennen en ontdekken. En ... naarmate de tijd vordert ook andere dierentuinen met korting ontdekken. Of met de trein gaan. Spannend. Maar ik denk dat we klaar zijn voor deze stap.

Zin in :-)



Reacties

In de grote buitenwereld heet autisme een beperking. Ik blijf dat raar vinden. Zelf ervaar ik het niet zo. Tuurlijk, er zijn soms wat grotere uitdagingen dan bij het gemiddelde kind. Maar we zijn dagelijks trots op ons mannetje. Dagelijks trots over hoe hij zich zo knap staande houd in een wereld die voor hem toch veel vreemder en vermoeiender is dan het gemiddelde kind. Maar is gemiddeld dan altijd maar het zgn. standaard? Tsja, mezelf heb ik ook nooit als standaard gezien. Ik ben graag net een beetje anders, een Jelleke met een twist :-).

Ons manneke zit op zwemles. Met tussenpozen nu bijna een jaar. Laatst was er een gesprek met zijn juf. Overigens een hele goede juf. Hij gaat er met plezier heen en hij maakt vooruitgang. Ze is goed voor hem. Maar tijdens het gesprek vallen dan de beruchte woorden: "Hij doet het goed, voor zo'n kindje."

Die woorden doen pijn. Doen eigenlijk al een paar weken pijn.

Wat is dan "zo'n kindje"? Is dat een raar kind? Een beperkt kind? Een mislukt kind?

Of is het gewoon geen gemiddeld kind? Een kind dat welliswaar niet reageert zoals de meeste kinderen, maar wel gewoon een KIND IS?

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat na allerlei onderzoeken en uitslagen de gesprekken met het CJG begonnen. De aanvragen voor zorgboerderij en PGB. Dat hele riedeltje zit ik nu weer midden in. En oke, dat geeft wel aan dat je kind buiten het gemiddelde patroon valt. Dat snap ik dan ook wel. Maar toch .... . Moet ik dan een beperking zien?

Wij zien ons mannetje stappen maken. Hij gaat vooruit, hij groeit. Dat doen gemiddelde kinderen toch ook? Die andere 2 spruiten van ons tenminste wel. En daar zijn we ook trots op. Want elke ouder is gewoon trots op elke stap die zijn kind maakt. Dat zit er in vanaf het moment dat je ouder wordt. En daar hangt geen specificatie aan. Van nature staat nergens in ons brein staat: je bent alleen maar trots op je kind als het gemiddeld is. Jouw kind is jouw kind. En je bent trots op elke ontwikkeling die het doormaakt.

Vandaag werd ik zomaar verrast. Ons mannetje telt graag. Cijfers. Een kenmerk die meer autistische kinderen hebben. Ik snap dat wel. Cijfers zijn vast. Zijn betrouwbaar. Zijn wat ze zijn. Niet meer, niet minder. We tellen hier in huis dus heel wat af. Met als gevolg dat dochter van net 4 ook al tot 20 kan tellen. Ze hoort niet anders. Zelfs het begrip voor 10-tallen is bij beiden al duidelijk aanwezig. En praten, dat doet onze middelste kanjer tegenwoordig ook al zo veel beter dan we een paar jaar geleden durfden te hopen. Ik kon dus niet verraster zijn dan vanavond ..... toen hij zo maar tot 5 telde ....... in het engels. En ik daarna keer op keer tot 10 moest tellen ........ in het engels.

Autisme is niet gemiddeld. Het is A-specifiek. Het is gewoon heerlijk anders. Een kind met een twist. Prima toch? Dat maakt onze samenleving uniek. Kinderen met autisme zijn niet per definitie een kind met een beperking. Het zijn kinderen die zich op een andere manier ontwikkelen.

Ze zijn niet: voor zo'n kindje ..... . Ze zijn een kind. Een kind van een ouder die van ze houd. Van een ouder die trots is op zijn/ haar kind.

Mocht u ooit denken "voor zo'n kindje" houd het dan bij denken. Denken mag, maar spreek het niet uit. Daar doet u een liefhebbende ouder veel plezier mee.




Reacties

2016. Het ligt bijna achter ons. En dan is er op tv en in kranten van alles te zien over het afgelopen jaar. Dus .... laat Jelleke ook eens terug blikken.

2016 dus.

Wel. Het jaar begon niet best. Het was een trent die al langere tijd geleden ingezet was. Mama die zichzelf te veel wegcijferde, probeerde te blijven zwemmen maar het hoofd niet meer boven water kon houden. Aanvraag voor de broodnodige hulp die was afgewezen. En dochterlief die weer om de haverklap ziek werd met hier en daar een ziekenhuisopname erbij. Daar vaarde mams niet wel bij en medicatie als reddingsvest bleek nodig om boven water te blijven.

En toch, toch was uiteindelijk zo'n ziekenhuisopname wel hetgeen die verantwoordelijk was voor de ommezwaai. Het ziekenhuis die spoed achter een operatie zette en de medewerkster van het CJG die mij daar zag en zich realiseerde dat een eerder genomen beslissing niet de juiste was.

Het diepe dal waar ik mij voelde zitten deed mij realiseren dat ik de verkeerde weg was ingeslagen. Opkomen voor je gezin, inzetten voor je gezin, dat is allemaal heel belangrijk. Maar gelijktijdig moet je voor jezelf blijven zorgen. En dat laatste, dat was ik uit het oog verloren.

Roos werd geopereerd en eindelijk ging het echt goed met haar. En dat gaf rust in huis. Rust bij Roos, rust bij mama en papa en daarmee ook rust voor de jongens. We vaarden er allemaal wel bij. En, we kregen eindelijk de hulp waar ik om gevraagd had. Positiviteit, datgene waar ik mij het liefst mee omring, het was eindelijk weer echt een onderdeel van mij. Niet maar doen alsof maar het gewoon weer echt voelen. Heerlijk!!

En terwijl alles goed ging en ik mij verheugde op een rustig jaartje ..... kwam daar ineens die ene baan voorbij. Een baan die ik graag wilde. Maar oh oh wat maakte ik mij zorgen over het aantal uren dat ik dan moest werken. Het koste heel wat kopzorgen maar ..... ik volgde mijn hart en deed het. Het voelde als een sprong in het diepe. Maar het bleek een sprong met een zachte landing. Het was een goede beslissing geweest. En zo eindigen we 2016 heel veel beter dan het begon. En dat voelt heerlijk. 2017, ik heb er al zin in :-).

Gelukkig nieuwjaar allemaal!!

That the best of 2016 wil be your worst in 2017.



Reacties (1)

Als je een vriendin na lange tijd spreekt en ze klaagt dat je zo weinig blogt, dan weet je dat het weer tijd wordt. Dat je er dan nog weet ik ut hoe lang voor nodig hebt om te doen is bijzaak ;-).

Hier ben ik dan! :-)


En tsjeu, het is al weer bijna december. De maand waarvan ik niet meer zo goed weet wat ik er van vind. Degenen die mij kennen weten het. Ik zwelg doorgaans in de kerstpret. Heerlijk vind ik het. Sint hoort er bij met jonge kinderen. En is ook leuk. Maar Kerst ....... het is/was mijn tijd van het jaar. Tsja en nu zo dubbel he. Ik wil weer zwelgen en kronkelen. Maar ik zie nu al langzaam dat ons lieve manneke het weer zwaar gaat krijgen. Hij geniet er ook van hoor. Dat zien we wel. Maar het is ook allemaal zo onvoorspelbaar, zo veel van van alles. En dat tempert dan toch mijn december enthousiasme. Ik zou wel willen zwelgen maar kan en wil het toch ook niet. Want ik wil mijn mannetje helpen, steun bieden. Vastigheid en rust geven. En tjsa, die 2 gaan niet samen als je je huis omtoverd tot .......  kerstdorp zeg maar.

En dus, moet ik weer goed nadenken. Kalenders maken denk ik. Duidelijkheid bieden. Hoe lang blijft die verhipte sint en wanneer komt die piet nu wel of niet? Het "verplichte" zingen bij de schoen begint al stress op te roepen. Dus zingen wij wel voor hem, dat mag van Sint. Dat doen meer papa's en mama's.

En dan ook nog het donkere weer. Ook zo lastig. Hij wil niet uit bed als het donker is. Het moet licht zijn. Maarja, het busje komt hem toch echt om 8 uur halen voor school. En hij gaat ook niet slapen als hij naar bed moet. Nog vol met prikkels en wat al niet meer.

En dan de kerstboom. Wanneer komt die? En waar? En hoe verander ik het huis in kerststemming zonder overdadig te zijn? En zeer belangrijk, wanneer is het verhipte ding weer weg?

Nee. De decembermaand. Zo zoetjes aan zie ik de bui wel hangen. Laat het maar weer gauw februari zijn, dan hebben we het ergste wel weer gehad denk ik.





Reacties


Ja, dat is wennen. Dat nieuwe werkende leven. Heerlijk. Dat zeker. En wennen.

Heerlijk, geen avonden meer.

Heerlijk, geen weekenden meer.

Heerlijk, meer tijd voor elkaar als gezin. Samen.

Heerlijk, meer vrije tijd.


Wennen, gestructureerd boodschappen doen. Vooruit denken.

Wennen, het plannen van huishouden.

Wennen, minder 'vrije' tijd.


Wat niet wennen is, is werk. Ik vind het heerlijk. Ik schaam me om het te zeggen maar mijn kinderen zijn beter af met een moeder die wat meer werkt. Ik voel me er zo veel beter bij. Op werk ben ik op werk, en ben niet bezig met thuis. Ben ik thuis, dan geniet ik van het samenzijn. Leuke dingen doen. Want oh wat een bof. Onze oppas aan huis doet het huishouden beter dan ik. Dus, als ik thuis ben dan heb ik ook gewoon tijd voor de kids. Doe leuke dingen. Of race van hot naar her, voor sporten van deze en gene. Dat kan ook. Meer tijd voor en met de kids. Wel minder mama tijd. Krantje lezen schiet er al weken bij in. Rustig koffie drinken aan tafel. Even met Roos een winkeltje in lopen, gewoon omdat ik er zin in heb. Dat soort dingen heb ik nu even niet. Maar dat zal een kwestie van wennen zijn en vast vanzelf wel weer komen .... of niet. Ook goed.

Maar ik genoot met de kids van uitjes, klein of groot. We genoten als gezin van uitjes, klein of groot. En dat is me veel waard. Volgend jaar december moet ik in principe weer terug keren in mijn eigen functie. Iets waar ik echt niet, maar dan ook echt niet zin in heb. Terug ..... ik weet echt niet of ik dat nog wel kan.

Maar eerst, eerst hebben we nog een meisje dat binnenkort 4 wordt en dan echt naar school mag. En dan, dan heb ik nog een heel jaar. En dan zien we wel weer verder. Nu is nu. En nu is fijn.


Reacties (1)

En zo werd het 1 september en ben ik begonnen met meer uren werken. En ik vind het heerlijk!!

Ja. 24 uur is echt wel weer wennen. Het vergt vooruit plannen en denken. Ook moet ik 2 middagen thuis zijn i.v.m. de begeleiding van de jongens. Wat inhoudt dat ik 4 dagen werk. Het is passen en meten en voelen hoe het allemaal gaat. Maar mijn conclusie is nu al dat ik het heerlijk vindt.

Zoals mijn mamske al vriendelijke zei; het huishouden is niet echt mijn ding. En dat klopt. Is het nooit geweest, zal het ook nooit worden. Dat ik nu een gedeelte kan uitbesteden bevalt mij dan ook prima!

En op werk? Zo veel mogelijkheden, zo veel projecten om aan te pakken en te verbeteren. Zo veel wat ik wil doen. Het kan me niet snel genoeg gaan. Maarja, ik moet natuurlijk pas op de plaats maken. Het gaat logischer wijs niet zo snel als ik zou willen. Er is nog veel te ontdekken. Veel te leren.

Mijn vingers jeuken, mijn hart jubeld en mijn hoofd voelt vele malen lichter. So far, so good. En thuis? Wel de kinderen zijn happy met hun oppas. Op een avond kon/wilde Wietse niet slapen en toen ik bij hem kwam .... wilde hij mij niet maar de oppas. Oke. Dat doet best even zeer aan een moederhart. Maar het voelt ook wel goed. Ze zijn blij met haar. Vertrouwen haar. En dat stemt mij ook gerust.

 

Reacties (1)


We gingen zeer olijk op kampeer vakantie. En nog luxe ook. In een safari tent. Nee, geen Glamping, maar the next best thing. De camping was landelijk gelegen en zou veel rust bieden. Verder hebben alle souvenirs winkels koeienbellen te koop. Veul. Heul veul. En ik heb zo'n vermoeden dat deze niet goed verkocht werden.


Wanneer wij een kudde koeien zagen, hoorden en zagen we geen bellen. Doch. Elke nacht klonk het vrolijke en blije gerinkel van koeienbellen. En zo kregen Lars en ik een missie. Wij zouden het geheim van de koeienbellen ontrafelen. En wel, wat bleek. In sommige kuddes (vermoedelijk van boeren met aandelen in de koeienbellen-souvenirs-verkoop) liepen 2 of 3 dames met een koeienbel om. En ons sterke vermoeden is dat de dames deze eer moesten verdienen. Om slank en mooi te blijven voor deze gezellige koeienbel stel ik mij zo voor dat deze dames elke nacht bij elkaar kwamen om:

Haasje over te doen.

Gymnastische oefeningen te doen, al dan niet vergezeld van wat springoefeningen

De tango gedanst werd

En .... als afsluiter er flink tikkertje of schipper mag ik overvaren gespeeld werd

En dat is natuurlijk precies wat de boeren in Mesnois voor ogen hadden. Houdt de toeristen 's nachts wakker met koeiengebel en ze gaan het vanzelf kopen.

En wel. Vooruit. Als ze er zo veel moeite voor moeten doen. Dan deden we het dus maar. En wij zochten een flinke koeienbel uit.

Maar verder, verder hebben we vooral genoten. En die koeienbellen, wel na enkele nachten wen je daar best aan en is het geklingel een heerlijk slaapliedje.






Reacties

Het moet een bizar gezicht zijn geweest zaterdag. Jelleke heeft namelijk een zere teen waardoor ik nogal mank loop. En zo maar ineens deed ik een vreugdedansje, kompleet met zere huppel teen. Gelukkig was ik op dat moment alleen thuis. Dus kon ik zoveel huppelend dansen als ik wilde.

Waarom ik dan blij was?

Nou. Zo maar ineens en wel erg snel in ene heb ik een andere baan. Nuja. Bijna. Ik krijg nog wel een salarisvoorstel waar ik dan geen nee tegen moet zeggen. Maar dat ligt ook niet in de lijn der verwachting. Dus ...... heb ik een nieuwe baan. Vind ik.

Retespannend vind ik het. Want ik wilde al wel een tijdje ander werk, en liefst voor 24 uur. Maar echt voor het oprapen lagen ze niet. Gesprekken op werk liepen altijd op niets uit. En toen kwam er intern een vacature voorbij. Een job die ik wel heel graag wilde hebben. Maar ...... 32 uur. Dat was nou net NIET wat ik wilde. Het diepe nadenken begon. Functie; ja leuk!! Uren? Neeeeeeeeee!!! Er volgden binnen en buiten werk gesprekken, voorafgaand aan mijn keuze om te solliciteren. En uiteindelijk .... uiteindelijk besloot ik te solliciteren. Zondagavond, met het zweet in de bilnaad, verstuurde ik mijn sollicitatie. Maandagochtend was de afspraak voor het gesprek gemaakt. Vrijdag was het gesprek, zaterdag had ik het in de pocket.

Bizar hoe de dingen kunnen gaan. Gelukkig zijn er mogelijkheden genoeg om de job gedaan te krijgen, ook als het thuis even tegen zit. En dat is wat mij nog extra gelukkig maakt. Niet alleen maar een baan die mij weer gaat uitdagen. Die mij weer wat anders biedt dan het alleen maar moeder zijn. Maar ook een baan waarbij ruimte is voor mijn gezin, waarin ik in staat ben keuzes te maken, aanpassingen. Zolang het werk maar gedaan wordt. Dat dan wel natuurlijk.

Laaiend enthousiast ben ik. Maar ook een beetje bang wel. Want oh oh. Het ene moment ben ik zeker, het gaat me lukken. Ik kan dit. Maar het andere moment ...... dan gaat mijn hart toch wel een beetje in mijn keel zitten en vraag ik mijzelf af; Was dit slim? Maar dan is die gedachte ook weer weg, want het grootste voordeel, het is tijdelijk, voor anderhalf jaar. Dus hoe zwaar het ook wordt, dan is het gewoon simpelweg even doorbijten. En doorbijten ... dat kan ik zekers te weten. En daarna ..... daarna vloeit er hopelijk iets leuks uit voort en zo niet, dan is mijn CV wel weer opgepoetst. Investeren is het dus. Investeren in de toekomst.

Nu, na al het vechten, het thuis eindelijk op de rit is. Nu is er weer tijd een ruimte voor mama om meer te zijn dan mama alleen. En daar ... daar heb ik heel veel zin in!




Reacties (2)

Jaja. Dat ben ik. Apetrots.

Vandaag was een spannende dag voor Wietse. Laatste dag school en een stukje opvoeren voor de ouders. Papa die kwam kijken. Niet met busje naar huis. Alles anders dan anders.

En dan vanmiddag. We moesten naar de kapper. Aanvankelijk wilde ik de 2 jongste spruiten lekker laten fietsen terwijl ik er achter aan hobbel als een ware drilsergeant. Maar de tijd haalde ons in. En dus besloot ik voor een ander plan.

Roos achter op de fiets. Wietse naast mij fietsend.

Vooraf duidelijke afspraken gemaakt. En ja. Wat deed hij het fantastisch. Niet alleen mama was apetrots, zoonlief groeide en bloeide helemaal op. Dit vond hij wel heel stoer. Op de terugweg werd hij wel iets minder enthousiast. Het was immers toch best een stukje fietsen en die wind werkte ook niet mee. Maar hij deed het. En goed!!

En zo zijn we zo maar weer een stapje verder met onze knul. Waar ik vorig jaar nog overwoog om een kind/ouder tandem aan te schaffen omdat ik verkeersveiligheid niet zag gebeuren. Nu heb ik er alle vertrouwen in dat ons mannetje het samen fietsen wel onder de knie gaat krijgen. Goed. Het zal wat langer duren dan gewoonlijk. Maar dat maakt niet uit. Hij deed het en hij kan het. Nu trainen, trainen en nog eens trainen.


Reacties (1)

What goes up, must come down. Dat gegeven is een feit. Gelukkig werkt het bij de mens (doorgaans) wat anders. Wie in dalen zit is van plan om omhoog te klimmen. En dat is waar ik de afgelopen weken aan gewerkt hebt. Voor mezelf. Voor mijn gezin. En gelukkig, ik wordt daar beter in.

Toch leuk. Beter worden in opkrabbelen .... . Zou het mooi staan op mijn cv? Persoonlijke kwaliteiten: Opkrabbelen na een dip ;-).

Ach ja. Positief blijven, ergens de lol van inzien. Dat is wel wat mij doorgaans op de been houdt. Bij de pakken neerzitten. Het is een menselijk iets, en iedereen overkomt het wel eens. Gelukkig blijf ik daar nooit lang in hangen. Een denker, piekeraar misschien ben ik dat dan wel weer. Hoe kwam ik in die dip? Wat kan ik doen om daar uit te blijven? Dat zijn vragen die me flink bezig kunnen houden.

Wel. 1 oplossing heb ik eindelijk gevonden en gekregen. Het heeft een jaartje vechten gekost maar eindelijk heb ik een PGB gekregen. Voor ambulante jeugdhulp. Mooie term he? Wat het inhoudt? 2x 2 uur individuele begeleiding van mijn oudste 2. Al wijzer? Vast niet. Het is ook een heel gedoe, al die termen en zorg en ... pfff van alles. Maar, 2x per week worden de oudste 2 opgehaald door onze oppas annex kindercoach en gaat zij met de jongens 'op stap'. Dat kan gewoon in het bos zijn of bij haar thuis of waar dan ook. Belangrijkste doel, dat het leuk is. Maar zo vrijblijvend als het klinkt is het niet. In die tijd is het ook de bedoeling dat de jongens wat leren. Zoals met emoties omgaan. Zelfstandiger worden. Meer vertrouwen in zichzelf of een ander krijgen. Kortom, er zijn leerdoelen. Alles wat zij gaat doen heeft een doel, een missie. Helpt mijn jongens om later een volledigere man te worden.

En met die leerdoelen ben ik al dolblij. Want ik zag al lange tijd dat die doelen belangrijk waren. En ik zou die het allerliefst gewoon zelf doen. Maar, de mogelijkheid daarvoor ontbreekt mij. De complexiteit te groot. Gelukkig was een half uurtje bezoek van iemand van de gemeente (op een woensdagmiddag, terwijl ik computers en tv had verboden) genoeg om haar te overtuigen dat ik inderdaad hulp nodig had. Of ik daar dan weer echt blij mee moet zijn .... tsja .... ja en nee natuurlijk. Maar ik kreeg het. En meer dan gebruikelijk (gebruikelijk is 1 uur per week).

Het kostte een jaartje maar nu zie ik dan toch de voordelen van jeugdzorg en krijg ik wat ik nodig heb. 1x per 2 weken zorgboerderij voor 1, en individuele begeleiding voor 2. De toekomst voor mijn kids is een stuk beter geworden. De zorg een stuk minder. Eindelijk kan ik weer kansen zien waar ik eerst alleen maar bergen zag. Wat mij niet lukt om aan mijn jongens te geven, dat gaat hopelijk nu wel lukken. Een moeder heeft het liefst gewoon zelf de zorg voor haar kinderen. Maar, wanneeer het het beste is voor je kind om die zorg uit handen te geven, dan moet je over een drempel, maar je doet het wel. Want, er is gewoon maar 1 ding belangrijk.

Het beste. Het beste voor je kind.

En naast dat ik eindelijk het beste krijg voor mijn kinderen (nouja .... 1-na beste want liever deed ik het zelf, natuurlijk) .... krijgt moeder ook een stukje rust. 2x 2 uur per week. En dat, dat is ook fijn. What was down, goes up, up to the sun, to the light. Mijn weg nu is omhoog. En omdat de reis minstens zo belangrijk is als de bestemming ben ik van plan om van de reis te genieten, het rustig aan te doen. Hier en daar een pauze. Zo nu en dan dankbaar in het zonnetje zitten. Soms even de schaduw koesteren omdat daar ook speciale momenten in zitten.

Andere mensen leren je wijze dingen.

 

Reacties (1)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl