Op dit, voor mij late uur, ga ik eens op de filosofiese toer.

Want echt. Soms snap ik de wereld om mij heen niet helemaal.

Vandaag, vrijdag 27-1, is het volop in het nieuws. Het burka verbod is een feit.

In mij vindt u geen voor- dan wel tegenstander.

Want soms vind ik in de westerse cultuur een burka niet op zijn plaats.

Maar als ik op straat een vrouw met een burka tegen kom, zie ik daar ook geen kwaad in. Ieder zijn ding, denk ik dan maar.

Nonnen begrijp ik ook niet helemaal.

Veel erger vind ik ons plaatselijke nieuws.

Op, hemelsbreed, nog geen kilometer van ons huis mag zo maar ineens een sloopbedrijf komen. En dat ze aan een kindvriendelijke wijk wonen maakt niets uit.

Een beetje asbest verwerking erbij is goed voor de mens.

Wordt je hard van.

Zo denken ze kennelijk daar achter een bureau bij de gemeente. Terwijl hun kinderen ver weg wonen van deze industrie.

Want zonder pardon wordt een bestemmingsplan van een, bij ons, nabij gelegen industrie terrein even aangepast.

En da's toch raar, denk ik dan.
Kinderen zijn de toekomst.

Als ze gezond en goed opgroeien vormen ze een goede bijdrage aan de toekomst.

Maarja. Economisch gezien is dat nu niet handig.

De gemeente wil nu extra inkomsten. En met de huidige teloorgang van de economie komt dit industrieterrein niet van de grond.

Dan maar een beetje asbest nabij oproeinde kinderen.

Wat maakt het uit.

Als ze gezondheidsklachten krijgen dan zijn we weer zo veel jaar verder.  

En met een beetje geluk wonen ze dan niet meer in de omgeving.  

En daarbij, gezondheidszorg is landelijk beleid, daar heeft een gemeente geen pijn aan.

Zo krijgt Wilders eindelijk zijn zin. Weg met de burka.

Maar buiten zijn zichtsveld om wordt met het grootste gemak gegokt met de gezondheid van kinderen.

En dat is nu onze politiek. In onze westerse en christelijke cultuur is een burka niet gewenst.

Wel, laten we dan maar wat wereldser worden en de gulden regel gebruiken;

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet

Helaas. Economisch belang is belangrijker dan gezond belang.

En dat.

Dat is de politiek heden ten dage.

Geen Burka.

Wel asbest bij een kindvriendelijke wijk.

Tsjakkaaaaa!!!!!!!

Jaja. U leest het goed.

7 maanden is hij al weer.

De tijd gaat hard. Veuls te hard.

Ik knipper met mijn ogen en straks loopt en praat hij al. Brrrrr.  

Ziet u dit lieve bekkie?

Het is het gezicht van een jochie dat voor de foto wel even wil lachen maar zich eigenlijk niet echt happy voelt.

Het jochie is weer snip verkouden en voelt zich nogal ellendig. 's Nachts slaapt hij in de maxi cosi. Op die manier kunnen hij en mama slapen. Goeie combi!!

Overdag echter wil ik dat niet doen en moet hij geregeld even plat in de box/bed. Hoe hij daar over denkt?

Nou. Zo dus.

Volstrekt niet mee eens.

Want plat is niet fijn met een dichte neus.

En daarbij heeft hij een missie.

Kruipen.

En om te kunnen kruipen moet je oefenen. Veel oefenen. Ook als je verkouden en koortsig bent.

Dus leg het jochie neer op zijn rug en in no time is dit het resultaat.

Zelfs in bed is hij aan het oefenen. Overdag zit slapen er dan ook niet zo erg in.

Vooruit komen met kruipen is er nu nog niet bij, maar ik heb hem al regelmatig met zijn benen onder een kast of bank vandaan moeten halen. Want zoals elke baby weet.

Als het kruipend niet lukt, dan kom je er al rollend en draaiend wel!

Klinkt ietwat gefrustreerd he?

Ja ach.

Je neemt een mama. Geeft haar een ruime hoeveelheid aan slaapgebrek en een tuin waar ze graag wat mee wil doen (nu!), maar nog niks mee kan doen (grmbl).

Bij gebrek aan beter probeer ik dan maar een 'planning/indeling' te maken op de computer.

Ik vertel u.  

Dat gaat niet werken.

Want oke. Dat schemaatje maken ging nog wel. Na even wat gepuzzel.

Maar dan wil ik dat met u delen.

En daar gaat het fout.

Want hoe ik het ook probeer. Ik krijg het niet geplaatst.

Wel en dan gaat het mis met Jelleke.

Rode waas, hoop gegrom, schuimbekken.  

Zo ongeveer schetst dat een aardig beeld.

Van mij dan.

Niet van de tuin.

Maargoed. Wat er op te zien was? Nu, een ruim bloemenbed met plukbloemen, een composthoop, bessen/frambozenstruiken, een kas, ruimte voor een zitje, ruimte voor komkommer, tomaat en braam en natuurlijk 3 ruime groentebedden. Waar, gek genoeg, groenten moeten komen te staan.

Dat dus. Maar dan schematisch.

Ach ja.  

Weet u wat?

Ik ga maar eens met de kippen op stok.

Wie weet doet het wonderen.  

 

Het is nu officieel.

We hebben een volkstuin! En dat zullen we weten ook.

Dinsdag stond ik in de vrieskou op een bevroren stukje zwart grond te hakken. Lars is helemaal door het dolle en moest er heen. En moest graven. En om te kunnen graven moest moeders de bevroren bovenlaag los maken.

 

Ziet u dat schepje? Dat scheelt manlief toch mooi met spitten.  

Maar het was geweldig het manneke zo blij te zien. Een mooie uitlaatklep, voor zolang het duurt. Eind van het seizoen hoor ik waarschijnlijk: "Moet ik nu al weer naar de tuin? Ik heb geen zin."

Maar voor nu is hij dolenthousiast. En op de tuin is dan ook volop ander leuks. Regentonnen met bevroren water bijvoorbeeld.

 

 

DE TUIN houdt ons bezig.

Bij het lezen zie ik mijn moeder al enthouasiast ja knikken.

En zegt ze in gedachten: ook nu nog, als je al oma bent.

Wist u dat? Toen u dacht dat het leuk was om kindjes te hebben. Dat je de rest van je leven staat ingeschreven bij het hoger onderwijs dat moederschap heet? En u de ene na de andere toets krijgt?

Zo is het mij ook een raadsel waar de uitspraak vandaan komt dat met een 2e alles veel makkelijker is.

Neem nu het hoofdstuk: Tandjes die doorkomen.

Een ware marteling voor baby's.

Gelukkig zijn er ook middeltjes voor die de pijn verlichten. Chamodent van VSM is mijn favoriet. En met Lars konden we hem zo elke keer goed door de kwaal heen leiden.

Alleen ... bij Wietse begon ik al heel snel met het geven van deze druppels.

En elke keer merkte ik wel degelijk resultaat. Zodra ik dit een tijdje geef veranderd hij in een vrolijker en blijer jochie. Maarja, om hem zowat aan een infuus van chamodent te leggen gaat me ook weer te ver.
En dus stopte ik weer.

En begon weer.

En stopte weer.

En begon weer. En dat zo ongeveer sinds hij 2 mnd is.

Maar doorbreken? Ha echt niet! Al weken keek ik naar een wit puntje, verscholen onder een dun laagje tandvlees. Koppig als wat die dingen. En zeer slecht voor mijn nachtrust.

En toen ..... toen kwam afgelopen weekend.

U denkt dat ik een perfecte en liefhebbende moeder ben???? ....... ik moet bekennen. Ik kan ongelooflijk harteloos zijn.

Vrijdag op zaterdagnacht was ik al 4 uur bezig geweest met ons mannetje. Manlief knorde zalig door naast me, terwijl ik de ene truuk na de andere truuk probeerde en uiteindelijk zag ik nog maar 1 oplossing.

De buggy.

In de woonkamer.

Gek genoeg slaapt hij daar wel goed (u begrijpt nu meteen dat deze methode al eerder beproefd is).

Jammer dat ik zo'n beslissing aan het eind van de nacht neem. Het voordeel is dan maar gering.

Maar toch. Ik kreeg enige slaap, zeker omdat ik mocht uitslapen.

En toen?

Nou. Toen kwam zaterdagnacht.

En hoewel deze nacht in mijn beleving minder erg was. Werd na enige tijd manlief wakker.

Slaperig werd me gevraagd of er een fles gegeven moest worden. Dat punt op mijn nachtelijke checklist was echter al afgevinkt.

En we probeerden wat te troosten en luisterden met pijn in ons hart naar ons manneke.

Niet alleen manlief werd wakker deze nacht, even later kwam ook Lars ons vertellen: "Wietse heeft honger!"

En zo begon de dag veul te vroeg in huize Jelleke. Niemand kreeg nog echt slaap.

Het lijdend voorwerp niet in de minste plaats.

Maar weet u?

We voelen nu wel een tandje.

1.

Nog 19 te gaan.

Waaronder een aantal kiezen.

Oh help!!!!! Dit herken ik helemaal niet van toen met Lars. Dat ging veel soepeler allemaal.

Hoezo? Met een 2e is alles makkelijker??

 

En nu? Nu is ons mannetje snipverkouden en diep ongelukkig.

En ik? Ik leer weer iets nieuws.

Want wist u dat? Dat babys met hun neus bellen kunnen blazen van snot?

Afstand4.93 km (+ 400 m.)

Duur00:50:37

Gemiddeld tempo 10:16 min/km

Gemiddelde snel...5.84 km/h

Naahhh. Ziet u dat nu??  
Isseme dat niet geweldig??

Elke dinsdagavond ga ik samen met een vriendin wandelen. Up-tempo.

Nujaaaaa.

In het begin begonnen we up-tempo.

Ongeveer halverwege was het sukkelen en aan het eind strompelen mijnerzijds.

Ze hoefde me nog net niet naar huis te dragen de laatste meters.

Maar stug doorzettend en een kabelbaantherapie verder gaat het gewoon stukken beter.

En afgelopen dinsdag liet mijn vriendin eens een app los op haar Smartphone en hoppa, we wisten zo maar eens wat cijfertjes.

En deze dame straalde dus trots.

Oke, de strand-6-daagse laat ik toch maar aan manlief over.  

Helaas. Ik was graag meegegaan.  
Maar niettemin, ik ben trots op bovenstaande prestatie.

En nog even en dan gaan we gezellig samen skeeleren en wandelen. En he, doe is gek, wie weet ga ik nog joggen ook.

 

Die wil ik!

Een Barbapapa stofzuiger.

Enige tijd geleden hebben wij een nieuwe stofzuiger gekocht. Hartstikke goed ding.  

Met 3 borstels voor de vloer. 1 voor het kleed en 2 verschillende soorten voor het parket.

En daarnaast nog 2 voor meubels end.

Elk dus met hun eigen kernkwaliteit (jaha, ik strooi eens met dure woorden).

Zo wissel ik me elke keer suf van borstel naar borstel. En dat irriteert me een ietwat.

Een tijdje geleden zei ik hier iets over richting mijn man. En dat er maar eens een uitvinder moet komen die een slimme stofzuiger uitvindt.

Een stofzuiger die zich steeds aanpast aan het oppervlakte en daar zelf de beste zuigmethode/borstel voor kiest.  

Mijn man keek mij eens aan en zei:

"Jij wil een Barbapapa stofzuiger."

JA!

Inderdaad!

Dat wil ik!!

En elke keer als er nu van borstel gewisselt moet worden zeg ik: Huup Huup ....... maar helaas, geen Barbatruuk.

Dus heren uitvinders, als u dit leest. Gat in de markt.

Een slimme stofzuiger.

Ik sta vooraan in de rij om er 1 te kopen.  

Yahoeoeoeoeoeoe!!!!!!!!!

Jipperdiejeeeeeeheeeeeeeee!!!!

Vorig jaar was het eindelijk zo ver. Na een paar jaar op de wachtlijst gestaan te hebben kreeg ik een telefoontje: "Wil je nog een volkstuintje?"

En ja. Ik wilde dolgraag.

Maar mijn gammele bekken gooide roet in het eten. En zo liet ik het aan mij voorbijgaan.

Maar elke keer als ik langs het terrein reed keek ik naar 'mijn' tuintje.

Met enige spijt.

En vandaag kwam weer dat telefoontje.

"Kan het al weer?

Ha, nou. En of het al weer kan!!

En dus.

Zijn wij nu de trotse eigenaars van een volkstuintje.

En laat ik nu in februari jaig zijn.

Tjongejonge. In jaren heb ik niet zo'n lang verlanglijstje gehad als dit jaar!!

Tis een flink oppervlak maar dat geeft niets. Ik hoef niet gelijk alles vol te gooien.

Eerst maar leren en ervaring krijgen.

Maar eindelijk kan ik datgene doen wat in onze tuin niet lukt: groente en fruit telen!

Yeah!

 

 

Ja. 2012 is nog maar 1 week oud maar heeft al heel wat mijlpalen.

Laten we beginnen met de fles.

Respectievelijk de wijn en melkfles.

Want ja. Ik mag sinds woensdag weer ongestraft wijn drinken.

Heerlijk.

En Wietse. Die besloot 1 januari goed te beginnen.  

Sindsdien drinkt hij zowaar goed de fles!! Yesssssss!! (Overigens alleen melk. Als er diksap in zit knabbelt hij alleen maar op de speen, maar de foto is zo leuk.)

Helaas betekende dit wel dat ik toch versnelt de borstvoeding heb afgebouwd.

De verwarring was te groot voor ons mannetje.

En zo gaf ik afgelopen woensdagochtend om 5.30 u. de laatste borstvoeding.

Toch met enige spijt. Want hoewel ik het aardig zat was, had ik graag nog de ochtend en avondvoeding een tijdje gedaan. Of 1 van de 2.

Maar helaas. Het zat er niet in.

En verder hadden we 2 mijlpalen voor Lars.

2 voortanden onder zitten los.  

Er wordt met spanning gewacht tot het moment deze 2 zijn mond zullen verlaten.

Tja.  

En dan is natuurlijk zijn gipsen arm daar.

Een zwarte dag in het leven van ons manneke.

Ongeveer 20x per dag vertelt hij me:

Mama, het scheurtje is genezen. Het gips mag er af.

Mama, ik heb geen pijn meer. Het gips mag er af.

Mama! Het gips mag (= moet; red.) er af!!!

Mama, Ik. Wil. Geen. Gips. Meer.

U begrijpt. Het gips is een groot succes.

Wilt u voor hem duimen dat a.s. woensdag het gips definitief af mag?

Want nog 2 wkn in de verlenging ....... dat gun ik hem echt niet.

Ja, dat zet u aan het denken he?

Wat zou dat nu toch zijn??

En nee hoor, dit is niet ineens een blog voor boven de 18.

Het is rood, hard, staat in een hoek van 90 gr. en volgens zoonlief ons geheimpje.

Hm hm.

Nieuwsgierig?

Nou. Het was vandaag slecht weer he.

En dus gingen we met zijn 3-en naar zo'n binnenspeeltuin.  

En vandaar naar de huisarts.

Door naar de eerste hulp.

En dit was het resultaat.

 

Vermoedelijk een scheurtje in elleboog bovenarm. Op de foto bij jonge kinderen kennelijk slecht te zien, maar het had er alle tekenen van.

En stoer dat hij het vindt!

Alleen. Hij wil het ook geheim houden.

Ik mag de opa's en oma's niet bellen. En de foto ook niet mailen.

U allen begrijpt dat ik me aan die belofte moet houden. Een vrouw een vrouw, een woord een woord.

Dus opa's en oma's bij deze.

U weet van niets!