jelleke.punt.nl


Eindelijk is het gelukt. Na soort van een zoektocht van 2 jaar hebben we een nieuwe baas gevonden voor onze lieve, dikke, angstige kroelkont Hector. Wat ben ik blij voor je. Maar mijn hart is het daar nog niet helemaal over eens.

Als ik aan je denk, dan zie ik je liggen op een tuinschuurtje, heerlijk zonnenbadend, of op de trampoline, samen met Simba (al is dat al een jaar geleden, want deze zomer was Simba niet veel buiten). Of ik zie je buiten spelen, met een takje, een blaadje of tot groot plezier van ons allemaal, met je staart. Hoe komisch was dat om te zien, dat grote dikke lijf van je met die te kleine staart. En wat had je dan een plezier. Maar owee, als er dan iemand naar je toe kwam, dan stoof je weer weg. Altijd angstig. Altijd schrikachtig. Want hoe lief en zachtaardig je ook was, de kinderen vond je maar niets. Te druk. Te onbetrouwbaar. Altijd stond je gevarensensor aan. Soms konden ze je even aaien maar 1 onverwachtse beweging en weg was je weer. Binnen komen durfde je al helemaal niet. Behalve 's avonds, als de kinderen op bed lagen. Dan kwam je aaitjes haalde en likte je aanmoedigend terug. Om dat geaai maar niet te laten stoppen. Want och, wat genoot je toch van die kleine momenten van aandacht. Eigenlijk was je gewoon een hele lieve schootkat. Alleen ..... leefde je vooral buiten.

In de schuur stond een geisoleerd huisje voor je. Zodat je altijd een warm en knus plekje had om je in terug te trekken. Het was ook de enige echte veilige haven die je had. Want buiten had je altijd nog Tijger die je opjoeg of stiekem besprong. Had je geen kinderen die je lastig vielen dan was het wel een soortgenoot. En nog wel 1 met wie je het 'huis' moest delen. En misschien was Tijger vrijwel overal de baas. De schuur .... daar kwam hij echt niet in!!! Die verdedigde met heel je lijf. En maar goed ook.

Maar nu, nu heeft mijn nichtje een nieuw adresje voor je gevonden. 1 waar je alleen mag wonen. 1 waar geen kinderen wonen of komen. 1 waar rust is. En waar alle aandacht voor jou is. Het buiten zijn is nu geminimaliseerd tot een balkon. Maar .... ik denk eigenlijk dat je dat niet erg vindt. Al ruim 4 jaar lang leefde je vooral buiten. Nu mag je weer genieten van de warmte van jouw eigen huis. Met een lieve baas die je alle knuffels gaat geven die je verdient.

Lieve, lieve Hector. Mijn hart gaat je missen. Want jouw liefdevolle hart was nog groter dan je lijf was, maar dit is beter voor jou. En dat, dat is wat ik voor ogen had. En .... mocht je onverhoopt toch niet kunnen wennen aan de beperktere ruimte die je nu hebt. Dan ben je hier van harte welkom. Jouw huisje in de schuur blijft nog wel even staan. Het ga je goed lieverd!


Reacties (1)

Wel, het was me het weekje wel vorige week. Op een dag was het een beetje hectisch, en rennend van hot naar her maakte ik ook een snelle stop thuis om de boodschappen op te ruimen. Tijdens dit event kwam kat Tijger stilletjes naar binnen. Nu is het uiteraard ook zijn huis (u weet, katten hebben geen bazen maar personeel) en is ons manneke van harte welkom. Alleen, overdag, als er niemand thuis is (en dat is niet vaak) dan moet het mannetje weer wieberen. Dat ging deze keer dus mis. En dus waren Simba (onze oude opa) en Tijger samen thuis met hamster Rulia. En daar was het probleem. Sinds Rulia in huis is, aast Tijger al op deze indringer. Ik bedoel, een hamster, de prooi bij uitstek, samen in huis met katten. Om precies te zijn, samen in huis met jager Tijger. Het is geen goede combi, en dat wisten we. En dat bewees hij.

Want later bij thuiskomst trof ik midden in de woonkamer iets raars aan. Wat mislukte vacht met bloed en nog wat pootjes. Het duurde even voor mijn hersenen begrepen wat ze zagen. Verder zag ik veel kots, met her en der haren en redelijk wat bloed verspreid door het huis. Toen mijn hersenen begonnen te begrijpen wat ze zag keek ik vol angst naar de kooi en inderdaad. Het arme hoopje haar wat ik nog zag was onze arme lieve Rulia. Het arme beestje had dit waarlijk niet verdient. Hij was echt een lieverd, ik heb nooit geweten dat een hamster zo'n gezellig huisdier kon zijn. Moeders voelde zich ellendig. Schuldig naar Rulia, schuldig naar Lars. Schuldig schuldig.

Maar Tijger? Die heeft minstens 2 dagen met een zelfingenomen grijns rondgelopen. Kan ik het hem kwalijk nemen? Nee. Het is de natuur. Ik had op moeten letten. Ik had moeten zorgen dat Rulia veilig was. En ik verzuimde dat. Dussss, ben ik de enige schuldige in het huis. En moest ik ergens ook wel weer lachen om die zelfingenomen grijns van onze jager. Dit wilde hij immers al maanden. En eindelijk is het hem gelukt. Met recht trots dus.

Maar toen kwam stap 2. Van onze 3 katten is Tijger de favoriet van Lars. Maar Rulia was ook van Lars. Afijn, om dingen niet gecompliceerder te maken dan nodig, pasten we dit keer een leugentje om bestwil toe. Rulia was oververhit of ziek en ik trof hem al bijna dood aan in zijn kooi, ging snel naar de dierenarts maar was helaas te laat. Welliswaar verdrietig accepteerde Lars dit verhaal prima. En zo is Tijger nog steeds zijn beste vriend. Rulia kon ik niet meer redden, maar de relatie Lars en Tijger tenminste nog wel.

Maar mama, die voelt zich tot op de dag van vandaag schuldig. In hoofdletters. Rulia, het spijt me. We zullen je missen!

Reacties (1)

Zo. Heb ik uw aandacht? Gezinsuitbreiding. Jaja. De familie Jelleke bestaat niet meer alleen uit papa, mama, 3 kinderen, 3 katten, vissen, garnalen en een ongewenste muis. Nee. Sinds vandaag hebben we een extra gezinslid. Zie hier de nieuwste aanwinst.

Is het geen droppie. Ik heb eigenlijk nooit veel met hamsters op gehad. Zelf had ik vroeger konijnen. Maar sinds er bij Lars in de klas een hamster is kan hij al maanden bijna nergens anders over praten. En al maanden wil hij dus een hamster. We hadden al een stilzwijgende afspraak dat dit voor zijn verjaardag zou komen. Maar vandaag zei hij. Mama, ik kan niet meer wachten. Ik wil er NU 1. Wel, dat mocht van mij maar moest hij wel de helft van de kosten voor zijn rekening nemen. Ons jochie wordt al slim, want dat had hij dus al verwacht. Knappe jongen. En zo gingen we vandaag naar de dierenwinkel. En zo zochten we samen een mooie kooi uit en een lieve hamster. We hebben al heel wat lol met het beestje gehad. Zoals Lars het omschrijft: hij is net zo'n clown als ik. En dat is een treffende omschrijving :-).

En dan die andere romslomp. Vlak voor de kerst werd Roos ziek. Na de antibiotica kuur moest er opnieuw getest worden. De uitslag op dinsdag vonden de assistenten geruststellend, maar ik niet. En dus belde ik het Sofia in Rotterdam. Na mijn uitleg vroeg zij me een mail te sturen en ik ervaarde iets wonderbaarlijks. Om 14.15 u verstuurde ik mijn mail. Even voor 17.00 u had ik een reactie van de professor himself. Hij was het er mee eens dat opereren vervroegd moest worden en woensdagochtend werd ik gebeld dat zij 28 januari geopereerd gaat worden. Dat mijn voorgevoel profetisch was bleek even later want die middag wist ik dat het mis was en wilde ik urine getest krijgen bij het ziekenhuis. Natuurlijk ontmoette ik in het Amphia een muur van weerstand, kreeg na veel gedoe pas donderdagmiddag een medicijn die niet goed was uitgeschreven en had uiteindelijk pas vrijdagochtend het medicijn voor Roos. En niet echt een moment te vroeg want de dame verslechterde best rap.

Toch bizar, dat een operatie zo geregeld is maar een simpele urinetest zo lang moet duren.

 

Reacties

Tsja. De rubriek heet Simba vertelt. Maar Simba wil niets vertellen. Die verstopt zich momenteel namelijk lekker veilig onder de trampoline. Kan vrouwtje geen pilletje in zijn strot duwen. Vrouwtje weet echter dat dit pilletje wel heel belangrijk is en doet dan ook alles om de oude man te verleiden. En nu, om half 11 's avonds zie ik die kans toch niet meer zo gebeuren.

Waarom dit alles? Wel. Oude Simbie is inmiddels 16 en het lijfje wordt oud. Hij komt niet meer zo ver en werd de afgelopen jaren al magerder. De laatste tijd ging het wel erg snel. We moesten allerlei etenswaren goed wegzetten anders vond hij het wel. Op een gegeven moment sloeg hij zelfs de crackers met smeerworst uit Wietse zijn hand. Geen gedrag dat past bij onze lieve, vreedzame Simbalijn. Overigens, als hij dan iets at was het ook gauw weer genoeg. Om 5 min. later weer op jacht te gaan. De voerbakjes moeten we hier regelmatig verplaatsen om ze Roos-proof weg te zetten. Anders eet zij de bakjes leeg. Voorheen was dit geen probleem voor de oude man, maar de laatste tijd kon hij dit allemaal niet meer bijhouden. Zelfs als ik hem er al 3x had bijgezet, was hij ze een 4e keer weer kwijt.

Onze conclusie. Een dementerende kat.

Lastig was het wel. Iedereen struikelde wel een keer per dag over hem heen. Hij liep iedereen voor de voeten. En vrouwtje het meest!!

En toen was het afgelopen maandagavond. Simba melde zich niet voor het avondeten. Dat voelde al niet goed. Normaal begint hij elke ochtend rond 6 u (of liefst nog wat eerder) te jammeren om eten. Zo niet dinsdagochtend. Zelfs toen ik het eten buiten zette kwam hij niet. Na een zoektocht vond ik hem onder de trampoline. Hijgend, tranend en mager. Alle alarmbellen gingen af. Gauw oppas geregeld voor de kids en naar de dierenarts. 1 ding wist ik zeker. Ik wilde niet hetzelfde doen als met Noeska. Die had ik achteraf gelijk uit haar lijden moeten verlossen maar uiteindelijk tobde ik nog 2 wkn met een nierfalende poes aan. Nee, het moest waardig blijven.

Maar als dan een dierenarts je recht voor zijn raap vraagt of ik uberhaupt nog behandeling wil of gelijk een spuitje ....... zo. Dat komt heftig binnen zeg. En nee, natuurlijk ga ik niet zo maar een kat laten inslapen zonder te weten wat er mankeert. En dus werd er onderzocht en bloed afgenomen. Kreeg ons mannetje een hele rits aan prikken en tabletten en mocht ik hem mee naar huis nemen in afwachting van de bloeduitslagen. De dierenarts vertelde me nog wel dat als hij voor vrijdag niet zou gaan eten het zowiezo over en uit was. Ik kreeg voedsel mee waar ze de meeste katten mee aan het eten kregen. Maar niet Simba natuurlijk. Geen schijn van kans. Uiteindelijk heb ik er geregeld een papje van gemaakt en dit d.m.v. een spuitje in zijn bekje gespoten. Maar zelf eten. Nope. Totdat ....... ik hem wat vleesbeleg gaf. "Dat smaakt, vrouwtje!! En nu eet hij. Min of meer. Elke keer kleine beetjes. Likjes. Maar er gaat iets in, en dat is belangrijk.

En nu heeft hij een echte oude mannen kwaal, naast zijn verergerde astma. Zijn schildklier is vergroot. Met pilletjes is dit goed te behandelen. Vooropgesteld dat ik die er wel in krijg!! Ga ik nu maar weer eens verleidelijk bij de trampoline liggen (worstjes op mijn borstjes???). Duimt u voor me dat we hem binnen 3 dagen op de rit krijgen? Hoe moet het anders, als we op vakantie zijn?

Reacties (4)
 
Wat een lieverd he? Onze lieve Hector geniet volop van zonnen in de tuin.
Maar nu wordt het toch weer tijd om nog eens aandacht voor hem te vragen. Hector heeft dringend een nieuwe tuin nodig om heerlijk, maar vooral rustig in te kunnen zonnen.
Deze dikke knuffel vindt aandacht heerlijk, maar niet van jonge kinderen. Hij doet ze geen vlieg kwaad, maar blijft er gewoon liefst uit de buurt.
En tja, eerlijk is eerlijk, in dit huis zitten we de komende jaren met jonge kinderen.
Deze zomer genoot Hector van het buiten zijn en komt 's avonds, als de jeugd slaapt, regelmatig zijn knuffels halen.
Maar we gaan de winter in. En hoewel hij een heerlijk stekkie in de schuur heeft waar hij kan schuilen, gun ik hem vooral een warm en rustig plekje in een huis. 
En dat is nu juist wat wij hem niet kunnen bieden.
Wie wil deze lieve, aanhankelijke 5 jarige knuffel een liefdevol huis bieden (zonder kleine kinderen)?
Als ik zeker weet dat u goed voor hem bent kunt u hem gratis, ingeent en gechipt mee nemen.
En 1 ding weet ik zeker, u verrijkt uw huis en tuin met deze lieve knul. En u krijgt er een heerlijke warme schoot van op koude dagen.
Laat een berichtje achter als u interesse heeft.
Lees meer...   (7 reacties)
Zo.
U dacht misschien, waar blijft die Jelleke?
Ja. 
Tskkk.
Wat een dagen zeg.
Eerst was het hier in het zuiden zo warm dat ik behoorlijk op apengapen lag.
Deze werden opgevolgd door een paar drukke dagen, die o.a. in het teken stonden van fijn op en neer rijden naar schiphol op de ene dag en naar Den Helder op de andere dag.
En we hadden bezoek van zweedse vrienden.
Super gezellig. Hun zoontje is een half jaar ouder dan Wietse en die konden heerlijk spelen samen. Lars toonde zich een geweldige grote broer van beiden.
Er werd heel wat engels gepraat, afgewisseld met wat zweeds en nederlands, en nu zegt Lars heel braaf "Thank you" als ik hem bijv. wat drinken geef en "Nej" tegen Wietse als die iets doet wat niet mag.
Het waren hele gezellige dagen, maar ook drukke dagen.
Zeker voor een zwangere muts, met last van haar bekken.
En tsjonge, ik leerde dit weekend ook nog wat.
Dat het bijv. echt helemaal niet handig is om de buggy in Den Helder achter te laten.
En dat een draagzak op de buik nu helemaaaaaaaaal niet fijn is.
En dat veel sjouwen met Wietse niet fijn is voor mijn armen.
En die 3 tezamen maken de komende tijd onze uitjes best uidagend.
Lees meer...   (4 reacties)
 
 Ziehier de smile van een kind die al wist wat paps en mams inmiddels ook wel dachten. Geen waterpokken.
Wat dan wel? Tja dat wist de huisarts ook niet. Het is geen kinderziekte maar de uitslag die hij op armen en benen heeft, herkende hij ook niet.
Conclusie: dan zal het wel een vorm van warmte uitslag zijn.
Da's mooi, dan moet het zo langzamerhand dus wel gaan verdwijnen nu de temperatuur weer minder wordt.
 
Gister heb ik even heerlijk genoten van de eenvoud van een kind. Want als ouder kan je jezelf helemaal gek maken met speelgoed kopen. Maar op deze leeftijd hebben ze eigenlijk niet veel nodig. De wereld is 1 grote speeltuin.
Zo negeert Wietse al het speelgoed in huis op het moment en vind maar 1 ding interessant: de buggy.
En u wist het misschien niet maar je kan er enorm veel interessants aan ontdekken en het is ook nog eens een geweldig klimtoestel een loophulp.
 
 
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Ja. U leest het goed.
Een feestje voor 800 kids. Leuk he?
Vooral de uitdaging.
Zeer kort geleden ben ik toegetreden tot de ouderraad van school.
En manomanomanoman. Waar ben ik in terecht gekomen.
Er moet, zoals het begin al doet vermoeden, een feestje georganiseerd worden.
Een jubileumfeest waar al 5 jaar voor gespaard werd.
Waar op dit moment nog niets voor geregeld is. (het hele verhaal zal ik u besparen, maar laten we het er op houden dat de ouderraad not amused is)
Maar dat organiseren is geen probleem, want het feest is pas de 2e week van mei ....... 
Dit jaar ......
2012.
Hmhm.
Makkie toch?
2 maanden + een beetje. 
En ohja, het moet een dagvullend programma zijn dat op school gehouden moet worden.
De kids van groep 1 mogen "het terrein niet verlaten".
Nou dat schept toch een vat vol creatieve, unieke mogelijkheden waar nog jaren over nagepraat wordt?
Hm.
Nee he?
Tsja. In ieder geval vraagt het improvisatietalent.
Creatief denken.
En al surfend op het web, voor inspiratie, kwam ik bij een evenementenburo terecht. Op internet leek het heel wat.
Jelleke belt en leg uit wat de moeilijkheden zijn en, veel belangrijker, wat de mogelijkheden zijn.
Nu moet u weten. Men heeft mij ooit wel eens genoemd: te oplossingsgericht. En dat is waar. Als er een probleem is zie ik er weinig heil in daar in te blijven hangen. Liever ga ik op zoek om van het probleem een oplossing te maken.
En als ik dan een evenementenburo bel, zie ik voor me dat daar een stel bruisende mensen zitten vol inspiratie, creatief denkend en wat al niet meer.
Het laatste wat ik verwacht is dat alle problemen dik uitgemeten worden in een nogal vlakke stem om tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is.
Evenementenburo afgeschreven.
Maar niet getreurd. Want al verder zoekend heb ik nu 2 lijntjes uit staan met geweldige ideeen.
En de andere ouders zijn ook bezig.
Nog ietsjes meer dan 2 maanden mensen.
Eitje.
 
Lees meer...   (4 reacties)
 
Onze lieve kroelkont, Hecotr. Als je begint met te aaien dan wil hij niet meer dat je stopt. Hij gaat je likken, geeft pootjes, proet wat. Alles om maar weer geaait te worden. Hector geniet er van om bij je op schoot te liggen.
Hector is een grote, stevige  jeweetwel kater, een goede sul.
Buiten ontpopt hij zich wel tot een iets stoerdere vent en verdedigt hij zijn territorium tegen andere katten.
 
En zodra het mooie weer zich aandient en de muisjes hun neusjes weer buiten het hol laten piepen ..... dan legt hij liefst elke dag een vers muisje voor me neer bij de deur. Aan het eind van de zomer worden deze wel afgewisseld met de grote drakenvliegers oftewel Libelles. En elke ochtend bedank ik hem trouw, om daarna het muisje/libelle naar de kliko te brengen.
Lieve Hector, een grote kat met een groot, warm en lief hart.
En de grootste hobby van deze grote vent? Eten! Daar wil hij dan ook graag moeite voor doen. 
Waarom een ode aan deze lieve vent?
Bent u verliefd geraakt op deze lieve sul?
Wel.
Met pijn in mijn hart heb ik besloten dat als iemand hem een goed tehuis kan bieden hij daar mag gaan wonen.
Waarom?
Lieve Hector komt niet goed op zijn plaats in huize Jelleke. Hij is namelijk ook nogal een angsthaas c.q. stresskip. In het drukke huishouden wat wij hebben, komt hij nooit echt tot rust. Daarbij laat hij zich het kaas van het brood eten door jongeling Tijger. Tijger is een echte pestkop en vooral waar het Hector betreft.
En daar bovenop begrijpt hij ook niks van het drukke gedrag van Lars. Hoe goed Lars het vaak ook bedoelt, Hector is meestal bang voor hem.
Soms gaat het even goed en dan denk ik: ja hoor, we komen er wel. Maar dan stuitert Lars weer rond en is Hector weer in de stress.
Doet hij iemand kwaad? Absoluut niet. Het enige wat hij doet is blazen, maar het komt niet in hem op om ook maar iemand een tik te geven of te bijten.
En dus, als ik via deze weg een rustiger en lief tehuis voor hem kan vinden dan wil ik hem graag die kans geven. Een lieverd als hij verdient het. Hector zoekt wel een plek waar hij naar buiten kan, want met droog weer kan hij uren buiten zijn, doezelend in de tuin.
Kent u iemand of bent u zelf verliefd geraakt? Neem gerust contact met me op. Begrijp me wel goed, ik geef hem niet zo maar weg. Als ik er geen goed gevoel bij heb, dan blijft hij bij ons. Hector moet niet weg, maar mag weg.
 
Lees meer...   (4 reacties)

Afstand4.93 km (+ 400 m.)

Duur00:50:37

Gemiddeld tempo 10:16 min/km

Gemiddelde snel...5.84 km/h

Calorieën227 kcal
 
Afstand Tempo Snelheid Avg. Duur Stijging Hoogte verlies
1.00 km10:07 min/km5.93 km/h10:098 m7 m
2.00 km9:57 min/km6.02 km/h20:061 m1 m
3.00 km9:38 min/km6.22 km/h29:445 m5 m
4.00 km10:40 min/km5.62 km/h40:251 m3 m
4.93 km10:24 min/km5.77 km/h50:031 m1 m
 
==================================================

Naahhh. Ziet u dat nu?? 
Isseme dat niet geweldig??
Elke dinsdagavond ga ik samen met een vriendin wandelen. Up-tempo.
Nujaaaaa.
In het begin begonnen we up-tempo.
Ongeveer halverwege was het sukkelen en aan het eind strompelen mijnerzijds.
Ze hoefde me nog net niet naar huis te dragen de laatste meters.
Maar stug doorzettend en een kabelbaantherapie verder gaat het gewoon stukken beter.
En afgelopen dinsdag liet mijn vriendin eens een app los op haar Smartphone en hoppa, we wisten zo maar eens wat cijfertjes.
En deze dame straalde dus trots.
Oke, de strand-6-daagse laat ik toch maar aan manlief over. 
Helaas. Ik was graag meegegaan. 
Maar niettemin, ik ben trots op bovenstaande prestatie.
En nog even en dan gaan we gezellig samen skeeleren en wandelen. En he, doe is gek, wie weet ga ik nog joggen ook.
Lees meer...   (4 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl