jelleke.punt.nl

Dat zei de kinderpsychiater een tijdje geleden. Om te weten of Lars zijn medicatie nog wel werkte. Een testweekje. Nou. Dat hebben we allemaal geweten. In de eerste plaats zoonlief zelf. Die zei op dag 2 al dat hij het helemaal niet fijn vond zonder pilletje. Zijn medeklasgenoten waren het mogelijk al eerder zat en zijn lerares had ook een aardige uitdaging.

Gelukkig voor iedereen is hij nu weer met de medicatie begonnen. Gelukkig ...... dat zeg ik dan met een ietwat naar onderbuik gevoel. Hoewel het hem helpt ..... de medicatie is nog steeds een discussie punt. Hoe vaak je niet hoort dat dit medicijn slecht is. Een drugs is en wat al niet meer. Om het nog maar niet te hebben over de lange termijn gevolgen. Niemand weet nog wat die zijn. Laatst las ik zelfs dat kinderen bij langdurig gebruik er van in een psychose kunnen raken. Het is redelijk zeldzaam. Maar het kan dus wel. En dat zijn berichten waar ik niet vrolijk van wordt. Ik weet dat ik mijn kind help door hem dit te geven, maar blij ..... nee dat maakt het me niet.

Maar echt een andere optie zie ik ook niet. Want zonder is het voor hem niet te doen in de klas en niet alleen cognitief maar ook sociaal valt hij dan in een gat. En dan kom ik weer op de vraag die ik mezelf zo vaak stel. Waarom moeten we de kinderen aanpassen aan het onderwijs. Waarom? Zou het niet vele malen beter zijn als het onderwijs zich aanpast aan de kinderen. Aangepast onderwijs. Oja ...... men zegt dat dat al bestaat. De geluiden daarover zijn ook al zelden positief. Hoe komt het dan toch, waarom kunnen wij als (wijze???) volwassenen, als land, als schoolbestuur niet gewoon doen wat goed is voor de kinderen. Zij zijn de toekomst, wij willen ze vooruit helpen maar ondertussen verstikken we ze in patronen en methodes waarvan soms de achtergrond niet eens meer bekend is.

Zo heb ik ooit gevraagd aan school, waarom moeten de kinderen aan elkaar leren schrijven? Welke gedachte zit daar achter? Het antwoord van de school: omdat dat het lesmateriaal is wat de uitgever aanbiedt. En met deze enorm goed onderbouwde en goed doordachte methode leggen wij onze kinderen dus regels op omdat ..... de uitgever het zo aanbiedt.

Geweldig!! Met een pilletje lukt het schrijven gelukkig wel een stuk beter. En zo kan de uitgever jaar in jaar uit eenvoudig geld verdienen aan boekjes die nooit veranderen. Investeren in een nieuwe methode ...... dat kost geld. En dat investeren we liever niet in onze nieuwe generatie.



Reacties

De laatste tijd staat Ritalin en ADHD weer erg in de picture. Het ene negatieve bericht na het andere. En een tijdje geleden had ik de docu al gezien waarin duidelijk werd hoe een afgekeurd medicijn (vanwege de bijwerkingen) toch met een omweg op de markt is gekomen en nu het meest gebruikt is bij ADHD. En die troep, die troep die moeten wij binnenkort waarschijnlijk aan onze zoon gaan geven.

Vind ik dat leuk? Nee, ik vind het vreselijk. En dan lees je vervolgens een artikel waarin de ouders ook nog eens de schuld krijgen van EN de ADHD EN het geven van Ritalin. En dat maakt me dan weer boos en verdrietig. Want, met name, de kinderen zijn gewoon het slachtoffer van de huidige maatschappij. Ja. U leest het goed. Ik geef mezelf niet de schuld, maar de maatschappij waar we nu in leven. Was er vroeger dan geen ADHD? Jawel hoor. ADHD is namelijk helemaal niet nieuw, maar iets wat al lang bestaat. Het immers een lichamelijke aandoening. Het missen van een stofje in de hersenen waardoor ze 'anders zijn'. Of het nu meer is dan vroeger? Tja, dat neem ik aan. Er zijn immers ook meer mensen op de wereldbol dan vroeger. Lijkt me een evenredig iets. En tsja, wie weet heeft onze huidige levensstijl er ook geen goed effect op. Zou zo maar kunnen. Is het nu anders dan vroeger? In zekere zin wel. De problemen zijn niet nieuw maar vroeger konden kinderen wel meer hun energie kwijt dan vroeger. O.a. buiten spelen was makkelijker dan nu. Arbeid was lichamelijk intensiever. Maar, met een gedegen kennis en goede opvoeding en juiste scholing kun je toch wel veel bereiken bij deze kinderen. Niet altijd op korte termijn, maar zeker wel op lange termijn. Daar ben ik van overtuigd. En echt, deze vakantie had ik het zwaar. Iedereen die wil weten hoe zwaar (of me niet gelooft) nodig ik van harte uit het de volgende vakantie 2 weken over te nemen. Maar nergens in het handboek van ouders staat dat opvoeden makkelijk, eenvoudig en soepel is. Er is altijd wel ergens wat. Dus ik sta daar niet alleen in. Maar ondanks dat het pittig is, is dat voor mij geen reden om kinderen aan de medicijnen te laten gaan. ( wat vaker een weekendje zonder kinderen ..... dat zou dan wel weer leuk zijn) ;-)

Onze oudste gaat naar school. Na de zomervakantie naar groep 6 (neem ik aan). En daarom moet hij aan de Ritalin. Niet omdat wij als ouders dat willen. Niet omdat hij het wil. Niet omdat ik denk dat het nodig is. Maar voor school en voor de prestatiedrang die deze maatschappij vereist is het wel nodig. Want Lars past niet in het keurslijf. Hij kan zich niet lang concentreren. Dat is een simpel gegeven. Pas je dan het onderwijs aan? Welnee, wat denken wij ouders wel. Het onderwijs is een gegeven. Een eis waar ze gewoon aan moeten voldoen. Maar dat kan Lars dus niet. En dan wordt hij druk. En daarom is hij lastig. En lastige kinderen, daar wordt over gepraat. Daar moet wat aan gedaan worden. En natuurlijk kijk je dan niet wat het kind nodig heeft. Nee, je duwt er medicijnen in, zodat hij wel voldoet aan het keurslijf. En wie is dan de zondebok? De ouders. Nou is dat ff lekker.

En voor de goede orde. Dit jaar boffen wij enorm. De leraar van Lars is geweldig. Hij kan prima met Lars overweg en hem goed aansturen. Hij heeft dan ook geen probleem met Lars. Maar .... Lars kan steeds moeilijker mee in het lesschema. En volgend jaar wordt dat nog een tikje zwaarder. En hij heeft dan een andere leerkracht. Hoe zal dat dan gaan? En dus, dus duw je er medicijnen in. Want dan lukt het waarschijnlijk wel. Maar de ouders, die hebben het gedaan.

Passend onderwijs, is dan nu de nieuwe term. Ja. Inderdaad. Als het kind niet past in het onderwijs, dan pas je dat aan. Door het kind medicijnen te geven, niet door het onderwijs aan te passen. Maar de ouders, die hebben het gedaan.

En daarom moet ik iets gaan doen wat tegen mijn moedergevoel in gaat, daarom moet ik iets gaan doen wat tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in gaat. Maar toch, ondanks dat .... ben ik de schuldige? Terwijl ik gewoon wil dat hij kind mag zijn. Dat hij mag zijn wie hij is en dat er gekeken wordt naar hoe dat het beste aangestuurd kan worden. Door ouders. Door school. Maarja ..... dat is een utopie.

Passend onderwijs, dat staat voor: pas het kind aan, aan het onderwijs, desnoods met medicijnen.

Maarja, ik geef toe. De maatschappij, dat zijn wij. En dus. Dus voldoe ik aan de eis die gesteld wordt, namelijk zorgen dat je kind mee kan aan de huidige eisen die gesteld worden. En dus, dus hebben ze ergens nog gelijk ook. Het is ook onze schuld. Nu maar hopen dat ik later geen spijt krijg van onze beslissing.



Reacties (2)

Wat vliegt de tijd. Onze oudste al weer 9 jaar. 9. Dat klinkt al niet meer klein. Het klinkt al groot. En volgend jaar. Een tiener. Dat kan toch helemaal niet?? Dat kleine humpie dat ik voor het eerst in mijn armen had, volgend jaar al een tiener. Gekkenhuis.

Maar ons mannetje had een heerlijke dag, en een paar dagen eerder een geweldig kinderfeestje. Nog even 3x trakteren (school, judo en gymnastiek) en dan mag het echt achter de rug zijn. Pfffffffffffff

En Tsjonge, kwam ik nog een foto tegen van een tijdje geleden. Met mij erop en zowaar nog leuk ook. Mag toch een unicum heten.

En oja, wat deden we op het kinderfeestje? Wel eerst mochten ze zich moe springen op de trampolines in een trampolinehal. Toen ik ze kwam halen waren ze ood aangelopen en met het zweet rond de haarlijn. Perfect!

Na het eten werd er leuk geknutseld en heerlijk buiten gespeeld. Heerlijk die oudere kinderen. Weinig werk aan :-). Nou ja, weinig .......... minder.

Reacties (1)

Het zal de meesten van u niet ontgaan zijn. Het is herfstvakantie (of al geweest). We deden een hoop leuks, en we zijn pas halverwege.

Bikergirl Roos

Ik had zelfs een gezellig intermezzo aan het begin van de vakantie

 

Er was een boswandeling maar daar hebben we helaas geen fotografisch bewijs van. We zijn naar een binnenspeeltuin geweest. Alwaar de kids zich als apen konden gedragen en dit ook naar hartelust deden. (en mama bekaf thuis kwam van het achter de kids aan rennen)

We maakten een gezellig herfstschaaltje met een ballon en wat lijm en servetten. En natuurlijk noten.

Maar dat alles kon Wietse niet zo deren. Op woensdag liet hij het duidleijk merken. Hij wilde naar school.

Ons menneke. Structuur en duidelijkheid, dat is wat hij graag wil. En knuffelen. Dat wil hij ook heel veel. En sinds kort overlaat hij ons met kusjes. Hoe heerlijk!!

 

Reacties

It's over. De vakantie is voorbij. 3 weken hebben we genoten. Van het samenzijn, het weer, dingen zien en doen. Heerlijk. Een kleine samenvatting.

Lars: Verbaasde iedereen met zijn geweldige Engels. Hij kon met iedereen een gesprek voeren. 8 jaar en hij heeft nog geen engels op school. Dan blijkt dat het spel Minecraft toch een voordeel heeft. Zo trots was ik op ons manneke. En wat een stoere waterrat is hij toch. Geen golf in de zee was hem te hoog. Geen water te koud. Als hij kon zwemmen dan deed hij dat. En wat hielp hij zijn moeder goed in de week dat zijn vader weg was. Als een echte kleine grote man hielp hij me waar hij kon. Lieve Lars, een oudste zoon om trots op te zijn.


Wietse: Wietse was en is zijn eigen kleine zelf. Voor niemand veranderd hij, voor niemand past hij zich aan. En dus vertederde hij iedereen met zijn schalkse blik, zijn ondeugende grijns en zijn enorme zin in ontdekken en avontuur. En verwonderde hij diezelfde mensen met zijn woedeaanvallen en boze buien. Lieve Wietse, de zo intens van de kleine dingen kan genieten, die bij een aquarium vol met vissen die hij aan kan raken, volkomen gebioligeerd is van de zuiveringsinstallatie. Ons bijzondere manneke.

 

Roos: Wat een dametje is dat aan het worden. Ze moet ook wel, met 2 van zulke broers. Als ze iets wil, dan wil ze het. En wel nu! Zo niet, dan wordt er behoorlijk gekrijst, boos gekeken en gegild. Zelfs op de grond liggen kan er bij horen. Maar vervolgens kijkt ze je met de liefste en ondeugenste lach aan en trippelt weer vrolijk verder door het leven. En 2 broers hebben is geweldig om mee te stoeien en te rollebollen maar deze vakantie had ze ook een "grote zus". En wat was dat geweldig! Samen met de poppen spelen. Samen sieraden omdoen. Samen een theeparty hebben. En ineens realiseerde ik het me. We moeten meer meidenspeelgoed in huis halen. Want ons lieve babymeiske is toch echt al een hele peutermeid aan het worden.

 

Papa: Die genoot een week van het afzien met een 19 kilo zware rugzak van het het natuurschoon in het uiterste noorden van Zweden. 120 km lang door de woeste natuur wandelen. Kamperen waar de tent aan het eind van de dag kon staan. Gevriesdroogd voedsel knabbelen en water uit de rivieren drinken.

 

Mama: die genoot van haar kinderen. Die miste haar man. Die genoot van het gezelschap van dierbare vrienden en die zag vooral de laatste week af met vroege ochtenden en niet al te beste nachten. Maar geen moment van deze vakantie had ik wil missen. ............ nuja, met uitzondering van hier en daar een minuutje of een uurtje misschien.


Reacties

We zijn er helemaal van ondersteboven!

 

Waaatttt? Waarvan dan???

 

 

Morgen weer IJSJES weer natuurlijk!!

 

Reacties

En daar gingen we. Ruim 2 uur in de auto op weg naar Ponypark City. Mams zat er vrolijk en stoned als een garnaal bij. I'm a poor lonesom Cowboy, and a long long way from home ..... en meer van dattum.

We hebben 3 geweldige dagen achter de rug die mij dankzij de pijnstillers soepeltjes afgingen. Er werd paard gereden, er werden heul veul patatjes gegeten, we gingen 2x naar het attractiepark en er was een feestavond waar alle 3 de kindjes volop van genoten. Wat wil je dan nog meer?

Oh.

Foto's.

Aha. Natuurlijk. Sorry.

 

Ziet u dat kleine koppie daar achter Wietse zijn schouder? Dat is Roos. Die wilde de helden even persoonlijk achter de coulissen een handje geven ;-).

 

 

En nu? Nu is mams aan het afkicken van de pijnstillers. En ....... dat valt stiekem best wel een beetje tegen eigenlijk.

Reacties (1)

Wat ik zoal doe deze dagen? Wel. Jelleke hobbelt van project naar project. Of, misschien iets beter gezegd. Ik heb verschillende grote projecten lopen maar ik pak ze stukje voor stukje aan. Beetje bij beetje. En .... het allerbelangrijkste, beetje bij beetje komt er schot in de zaak. Laten we beginnen met passie 1. Met pijn in ons, of vooral mijn, hart namen we vorig jaar afscheid van onze volkstuin. Een jammerlijk verlies. Maarrrrr, niet getreurd. Manlief en ik zijn nu toch redelijk geinjecteerd met dit virus en zo kwam het dat we een deel van onze eigen tuin aanwezen om om te bouwen naar ons kleine volkstuintje aan huis.

Dit hield in, eerst de voortuin qua beplanting aanpassen (lees: struiken er uit), daarna planten van de achtertuin naar de voortuin verhuizen, omspitten en wortelvrij maken van het te ontginnen stukkie en voila, ons volkstuintje aan huis is geboren. Ik liet u graag een foto zien van dit ienieminie stukje geweldigheid maar ...... het publiceren ervan lukt niet. Kijkt u dus maar even naar dit plaatje.

Ziet u al die rode dingen? Hangt dat verhipte kreng vol mee. Het is immers geen strenge winter geweest dus de vogels hadden er dit jaar niet zo'n trek in. Gevolg. Dagelijks een tuin vol met appeltjes die Roos stuk voor stuk graag in haar mondje doet. Ik overweeg naast alle lopende projecten dus een boomkap project. Maar eerst de voortuin nog voorzien van een vlonder en kunstgras bestellen voor de achtertuin. U begrijpt, op het gebied van tuinieren en aanverwante zaken ...... genoeg te doen (want voor er wat nieuws in kan, moet er wat ouds uit, zucht).

En dan hebben we nog een project "nieuw aqaurium". Want ja. Met de komst van de energie is de liefde voor mijn bak ook weer opgelaaid. En echt. Dat miezerige dingetje van 54 liter, dat kon zo echt niet meer. Het moest groter!! En ik heb dan ook kwijlend bij de meest geweldige bakken gestaan. Wat een geweldige keuze is er toch, zelfs salontafels annex aqaurium. Maar, oke. Een mens moet zo'n enkel keertje in zijn leven ook eens reeel zijn. En dus heb ik het gehouden bij een schamele 120 lr bak.

U ziet hem hier nog kaal ende leeg. Want ook dit project gaat stapje voor stapje. Maarrrrr, uiteindelijk komen hier mijn vissen in! Een heugelijke dag voor hen en mij.

En dan hebben we tussendoor ook een belangrijke verjaardag. Want oja, onze oudste is al weer 8. 8 JAAR!!!!! Waar blijft de tijd. Ik zie hem nog zo liggen in zijn wiegje, weet nog hoe ik elke dag heerlijke wandelingen met hem maakte, en toen hij 1 was hele rijtoeren maakte met de bakfiets. En nu. 8 jaar. En dus tijd voor een echte grote stoere jongens fiets. Zie hem eens blij zijn :-).

En bij een verjaardag hoort een kinderfeestje. We hadden dit keer een heus zwemfeestje in een klein prive zwembadje. De kids vermaakten zich geweldig maar u moet me maar op mijn woord geloven. Want dochterlief heeft mijn camera laten stuiteren en die is jammerlijk overleden. Helaas laten de foto's van mijn mobiel nogal te wensen over maar hej, ze maakt het een beetje goed door toch lieflijk te poseren.

En weg te rennen als je een foto wilt maken

En om het geheel feestelijk af te sluiten. Dit deed ik ook.

Snif snif.

Reacties (2)

Verliefd. Tot over de oren. Dat zijn ze beiden. Inmiddels weten ze al dat ze gaan trouwen als ze 18 zijn. Ze gaan dan ook op zichzelf wonen, want dan kunnen ze zo vaak en lang achter de computer als ze zelf willen. En ze willen 3 of 4 kinderen. En die mogen niet te vaak achter de computer. Want soms moet je streng zijn.

En op vrijdag 14 februari, de dag van de liefde was ik chaperonne. Want ze gingen naar de film (Het regent gehaktballen 2), maar uiteraard niet alleen!!!  Om half 8 was Lars wakker. En ongeveer elk half uur werd er gevraagd hoe lang het nog duurde. Toen de dame gebracht werd (om 13.00 u.) hoorde ik van haar moeder dat het daar net zo was gegaan. De uren kropen voorbij voordat de 2 geliefden weer samen waren. Maar eindelijk mochten de kado's gegeven worden (wat is er toch ineens mis met een kaartje???)

Maar na nog even samen gespeeld te hebben gingen we dan eindelijk naar de film. En daar, heel romantisch, op de parkeerplaats steelde Lars een kusje. Snel gegeven op de wang van de dame die er zichtbaar van schrok. Zoonlief kreeg de smaak te pakken. Die wilde er wel meer (tsja, thuis is hij ook een knuffeldier) en dus sprong ik maar in de bres voor de dame. En zo kreeg Lars zijn eerste les in de liefde, wachten tot je vriendin er ook aan toe is. Kusjes delen is iets wat je allebei moet willen. En van mij mag dat best nog een jaar of 10 duren ............. . Gelukkig hadden ze al snel iets anders gevonden om plezier mee te hebben.

En daarna? Daarna was er dan eindelijk de film. Waar ze veel plezier hadden. De dag werd afgesloten met een echt Valentijnsdiner. Patat met frikandel :-)). En zo, zo had ik ook een geheel nieuwe ervaring. Voor het eerst chaperonne zijn.

Reacties (3)

Oh ja. Onze Lars. Hij is verliefd. Hij heeft een vriendinnetje. Nuja, zoals hij zelf zegt, zijn vriendin was het al maar nu hebben ze verkering.

Tsjonge.

Dat zijn grote woorden waar moeders toch even bij moet slikken. En toen ik vandaag net een slok nam zei Lars, nu gaan we ook zoenen. PFFFFFRRRTTTTT. Dat was toch even teveel van het goede. Daar ging mijn drinken. Hoop hilariteit. En daarna zei Lars gelukkig. Ja mam, pas als we 17 of 18 zijn hoor. Ja. Dat leek mams ook een goede leeftijd. En ze gaan trouwen. Als ze 18 zijn. Want dan mag het.

Een hoop nieuws wat deze mama moet verwerken.

Want tot een korte tijd geleden was ik de enige liefde in zijn leven. Hij wilde voor ALTIJD bij mij blijven wonen. Hij wilde NOOIT met iemand anders trouwen. En hij wilde kinderen, met mij (ahum). En nu, nu heeft hij verkering en gaat hij haar zoenen als ze 17 of 18 zijn.

Ik had eerder alles al op zwart wit moeten zetten dat ie altijd bij mij zou blijven. Dat station is nu gepasseerd. Laat ik maar gauw zorgen dat het zwart op wit komt dat hij voor zijn 17e niet gaat zoenen.

Want daags voor deze verkering hadden we ook een ander gesprek. Want Lars wist al wat sex is. Dan gaan een man en een vrouw of 2 mannen op elkaar liggen (wat 2 vrouwen doen ben ik vergeten te vragen). Ik heb nog niet durven vragen wanneer hij denkt sex te gaan hebben, want wellicht moet ik dat antwoord echt in een contract vast laten leggen.

Reacties (5)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl