jelleke.punt.nl

Zo. Nou he. Het begin van de kerstvakantie hebben we hier goed ingeluid dit jaar. Pfffffffff. Nu even tijd voor mama met de voetjes omhoog. Even ... want de vakantie wel ....... dat is doorgaans niet onderuit gezakt op de bank zitten ...... zeg maar ..... zoiets.

Hoe dan ook. Kerst. Zo ver is het nog niet. Maar op de scholen natuurlijk wel. En dus was daar donderdag een kerstviering op school van oudste. Van "oudsher" een gezellige avond voor de ouderraad. En wel ..... daar heb ik ooit ingezeten. Dubbel dus. En zo maakte ik hapjes voor in de klas, zoals elk jaar. En hapjes zoals ik ze de voorgaande 2 jaren ook had gemaakt. Ze waren namelijk op speciaal verzoek van de klas. En de klas had beslist. Hapjes die lekker waren moesten terug komen (wat werkt, dat werkt). Hapjes die niet lekker waren ...... wel kennelijk werd die moeders verzocht iets anders te maken :-). Na de hapjes brigardierde ik wat tijdens de lampionnen optocht, hielp opruimen en dronk gezellig wat met de "ex-collega's".


De volgende ochtend was het de beurt aan middelste. Die kerstviering gaf wat gemikste gevoelens. Daags daarvoor ontving ik een mail van de lerares. Het was wat genuanceerder maar in het kort kwam het er op neer dat ik hem maar beter thuis kon houden. En zo'n mededeling hakt er best in. Die moet je even in laten werken. Maar oke, de omstandigheden waren dusdanig dat ik het er wel mee eens was en dacht dat het ook beter was. Wel zou ik bij de kerstmarkt aanwezig zijn en daarna ...... huiswaarts. Leek simpel. Behalve dan ..... dat het ventje heel goed door had dat er nog meer leuks was ..... en dat hij daar dus niet bij aanwezig kon/mocht zijn. Een verdrietig kereltje was het resultaat. En dat deed ook wat met moeders hart. Want ik dacht oprecht dat het beter was dat hij een stuk zou missen maar soms ...... soms moet je kinderen echt de kans geven iets eerst zelf te ervaren. Pas daarna weet je wat de slimste beslissing was. En wel, die kans heeft ons jochie dit keer gemist. Maar dat was eens, maar niet weer! Daar heeft mama wel van geleerd!

Zijn gemis heb ik gelukkig wel goed kunnen maken. Saampjes hebben we genoten. Genoten van een kerstmarkt bij een tuincentrum. En precies zoals ik me het voorgesteld had. In zijn tempo. Op zijn manier. Heerlijk was het!

Toch een goed begin van de vakantie dus. Al volgde er later die dag van mij toch ook een mailtje naar school. Dit was eens ..... maar nooit weer.


Reacties

Ja. Karin zei het al. Ik moet vaker bloggen. En echt, echt, echt waar. Ik heb vaak genoeg input om te bloggen. Maarja,  ....... . Het lukt niet :-)

Maargoed ik doe eens snel wat. Tegenwoordig is Wietse naar bed brengen een waar avontuur. Hij kan inmiddels deuren open doen. Ja. Ook als de klink omhoog staat. En slapen is echt onzin. Voor watjes. De dag begint pas in de avond. En vooral gezellig de kamer van zijn zus inlopen en daar een feestje bouwen zag hij wel zitten. En dusssss ...... moesten we maatregelen nemen.

Wanneer hij wel slaapt? Wel Sealife, zon, zee en strand doen wonderen. :-)

En Roos? Die heeft niet alleen een babykrul maar kan ook echt heel erg punk zijn!

Gelukkig is het af en toe ook even vakantie voor mama. Want zand en water, dat houdt mijn kinderen uren bezig. Ook in de zandbak bij huis. Alleen daarna ..... ik moet nog maar een buitendouche regelen want ze zagen er niet uit toen ze naar binnen moesten. Ik had ze beter in de regen kunnen laten staan ;-).

Maar we genieten hier volop. Binnenkort weer met Roos voor controle naar het ziekenhuis. Maar goh, wat doet de dame het toch goed op de antibiotica. Heerlijk.

Wel, dat was het in een notendop!

Reacties (2)

Tsjonge. Een mens kan beter vaak bloggen dan weinig merk ik. Elke keer als ik de tijd neem voor een blog weet ik niet waar te beginnen. En als dan eindelijk na veel bloed, zweet en tranen dat blog gepubliceerd is, dan ontdek ik dat ik ook nog eens de helft vergeten ben. Jelleke is kennelijk ook nog wel eens synoniem voor: domme doos.

Maar tijdens het schrijven van dit blog voel ik mij volkomen sereen. De kerstbroom straalt gezellig, Simba ligt gelukzalig naast me op de bank en het is stil in huis. Unieke momenten om zwaar van te genieten. En hoewel er zelden een echt saai moment is hier in huis, is er dit keer zomaar niet heel veel schokkends te melden. Met het afbouwen van mijn extra taken is de rust, die ik zo nodig had, toch echt gekomen. Heerlijk. Meer zin in actie begint al weer te borrelen maar, dit jaar uit houd ik me rustig. Die eis heb ik mezelf opgelegd. En wel, we hebben natuurlijk net sinterklaas achter de rug. Lootjes trekken, lijstjes maken, inkopen doen. Gezellig, maar druk. Helaas, was de avond niet goed voorbereid. Na een paar foto's bleek de accu van mijn camera leeg en na een paar shots met de videocamera bleek de kaart vol. Handig!!!

Maar het was er niet minder gezellig om. Vooral lolbroek Wietse zorgde voor het nodige vertier. Nadat hij het zat was met zich steeds onder sinterklaas zijn rokken te verstoppen (debiteuren/crediteuren was er niets bij), verstopte hij zich achtereenvolgens eerst met de piet achter het gordijn en later moest de sint er ook aan geloven :-).

En natuurlijk waren er voldoende kado's voor de kids. Voor Roos en Wietse te veel om gelijk te bevatten. Zo ontdekten ze samen vandaag nog een geweldig kado.

Het ziet er overigens heel sereen en gezellig uit dit plaatje maar ...... euh ...... tsja. Samen spelen, samen delen ....... dat zegt ze nog niet zo veel :-).

En dan hebben we natuurlijk de ontwikkelingen van onze Roos. 13 maanden is ze en jawel, ineens besluit ze heerlijk te gaan wandelen. En binnen een week loopt ze ook al goed ook. Die eerste stapjes blijven leuk om te zien. Ook bij nr. 3. U moet me vooralsnog maar op mijn woord geloven, want de serene avond begint inmiddels ietwat verstoord te raken door een onwillig filmpje dat niet geplaatst wil worden :-(.

En och, om de afwisseling er in te houden ga ik morgen (maandag) maar weer eens naar het ziekenhuis. Wat dan de afwisseling is? Wel dit keer weer eens gezellig met Wietse. Voor zijn halfjaarlijkse check up. Mag ik gaan vertellen dat ons mannetje al steeds meer woordjes begint te babbelen zoals bal, kom maar, doeidoei, dagdag, assi (=alstublieft), dahdah (=dank u wel), neeneeneeneenee (=NEE!!!!), auto en koek. Maar papa of mama? Nee, daar begint onze doerak niet aan. Da's natuurlijk voor doetjes die verder nog niet kunnen praten.

En 24 december gaan we dan met dochterlief naar het sofia kinderziekenhuis. Hoewel er nog niets concreets zal gebeuren is het toch wel spannend. Nou. Bent u weer bijgepraat. Ga ik naast Simba op de bank liggen :-).

Reacties

Aangenaam kennis te maken: Jelleke.

Ja ik denk, ik stel me maar even opnieuw voor zo afwezig als ik ben. Solly, het zijn soms van die tijden. En nu. Waar te beginnen, waar te beginnen. Ach, wat fotootjes, altijd leuk.

Deze is leuk, zoekt u hier onder eens naar de verschillen.

Wel, u was snel klaar he? Zoekt u hier onder dan eens naar de overeenkomsten.

En? Was u ook snel klaar mee he? Ja, ons meisje is duidelijk een dochter van haar vader. Mocht hij in de toekomst ooit gaan twijfelen ... dan wrijf ik hem die foto gewoon onder zijn neus.

Verder kregen we vandaag het verlossende telefoontje dat ons meisje, voor nu, weer bacterievrij is. A.s. woensdag gaan we naar het ziekenhuis voor het vervolg onderzoek. Ik heb er geen zin in maarja, zo langzamerhand moet er ook een einde komen aan die onzekere periode waar we nu in zitten.

En wel, dit alles gebeurd nog eventjes op de valreep van haar 1e verjaardag. Ja. De tijd vliegt. 2 november wordt ze gewoon al weer 1 jaar. Wat vliegt de tijd nog. En madam voelt zich al helemaal groot hoor. Ze gaat regelmatig al de strijd aan met Wietse over van wie het speelgoed is. Madam laat zich niet het kaas van d'r brood eten, da's duidelijk. En als grote meid besluit je ook ineens dat je zelf wilt eten. En dat besluit je precies op de dag dat moeders je pasta met tomatensaus serveert. Ja. Leuk ja. Ik hoor u al lachen. Bij een ander is dat toch altijd veel leuker, zeg nu zelf. Wel ziehier de bijbehorende plaatjes.

En wel. We kunnen in ieder geval vast stellen dat er iets in haar mondje terecht is gekomen, al was het niet helemaal zoals bedoeld. Verder kan ik u vertellen dat de katten onder de stoel een heerlijk feestmaaltje naar binnen schrokten. En de stoel, wel zelfs na flink schrobben met jif of cif, weet ik veel, is de stoel alvast klaar voor het aankomend wereldkampioenschap voetballen. En ik zal moeten wennen aan het nieuwe oranje waasje .......... Nog geen jaar oud en al zo koppig als wat en herdecoreert nu al mijn huis. Pffffffffffffff

Reacties (3)

Zo. Waar zal ik eens beginnen? Mensen, mensen, ik weet het niet meer. Ik heb zo veel te vertellen. Bijvoorbeeld over het kado dat ik kreeg van haar (klik). Maar daar wil ik toch echt eens een apart blog over schrijven. En nog veel meer. Maar ...... ik beperk me maar tot een paar hoofdlijnen. Want tijd is een kostbaar goed, deze dagen.

En ik heb bijzondere onderwerpen: Roos, Wietse en Lars. Nou dan kan het toch bijna niet mis gaan zou je denken. Bijna.

Oke. Roos: maandag kreeg ik de uitslag en in haar linker bovennier is een afwijking gevonden, oftewel die werkte niet goed. Nu kan dit (hopelijk) nog een restverschijnsel zijn van de nierbekkenontsteking die ze gehad heeft. Maarrrrr, ze vermoeden iets anders, te weten een reflux. Nu ben ik bekend met reflux baby's en ik weet niet beter dan dat die enorm spugen. Maar er is dus nog een reflux, namelijk tussen blaas en nieren. Vermoedelijk gaat de urine van Roos via de urineleiders niet alleen maar naar haar blaas, maar ook weer gezellig terug naar haar nieren. Urine met verlatingsangst, hebben wij weer! Eventuele aanwezige bacterien veroorzaken dan steeds de infecties. En dus krijgt onze kleine meid weer een nieuw onderzoek waarin ze dit gaan vaststellen. En wat dan? Niks eigenlijk, op een AB-kuur na. Indien dit het geval is kan ze er namelijk over heen groeien, zoniet dan moet ze op latere leeftijd geopereerd worden. Voor nu zou ze dan eerst een 'onderhouds' AB-kuur krijgen van enkele weken. Daarna is het te hopen dat ze schoon is en blijft. Komt er toch weer een infectie dan volgt er heftige AB om eventuele resthaarden te voorkomen. Niet erg, maar leuk is anders. Eind oktober weten we meer.

Wietse.
Wel.
Over Wietse kunnen we inmiddels boeken vol schrijven. Ons manneke is een bijzonder manneke. Och natuurlijk, elk kind wel. Maar er zijn van die uitschieters en dit manneke is er 1 van. Regelmatig krijg ik te horen dat "het een mannetje is waar je vast je handen vol aan hebt?" En ja. Dat is waar. Ons ventje is enthousiast en geniet van de wereld en het avontuur. 't is jammer dat Columbus hem al voor is geweest want hij had vast graag de wereld helemaal alleen als eerste ontdekt. Het is een mannetje die je geen seconde uit het oog kunt verliezen. Maar helaas. Het gebeurt soms. Zelfs bij een superieur geweldige moeder ...... hoop ik dan. Want ik ben geen superieur geweldige moeder ....... en ik verloor hem uit het oog. Voor minder dan een minuut. Maar meer tijd is er niet nodig om een mogelijke ramp mee te maken. Want beste lezer, laatst heb ik de angstigste minuten in mijn leven mee gemaakt.
Heel onschuldig ging ik met de 2 jongens naar het speeltuintje hier in de buurt. En continu drentelde ik achter Wietse aan, bijgestaan door de altijd zorgzame Lars. Maar even ging het mis en terwijl ik even later rond keek waar ons mannetje was, keek ik eerst in de verkeerde richting. Toen ik eenmaal de goede richting in keek zag ik ongeveer 100 m. verderop Wietse net een talut af gaan. Onderaan die talut is een behoorlijk drukke weg. Waar men maar 50 mag rijden ..... maar geregeld 80 rijdt. En daar ging ons mannetje zonder vrees of blaam naar toe. Voor die weg had hij nog geen 5 m. af te leggen en ik had er 100 te gaan.
U begrijpt dus, dat is een race die je niet wint. Nog nooit van mijn leven heb ik zo hard gegild, ben ik zo bang geweest en heb ik zo hard gerend. Eenmaal bij de talut aangekomen stond ons mannetje midden op de weg met stilstaande auto's vlak voor hem. Ik kon maar 1 ding doen en hem wegrissen van die weg en trillend met hem in de berm vallen. Ik had willen janken, gillen en hem dood willen knuffelen. Maar dat alles helpt helemaal niet en dat laatst zeker niet. Dus probeerde ik hem minder hard vast te houden en de stijle talut op te klimmen, wat verdraaid niet mee viel. Ik had daarna minstens een uur nodig om weer enigszins bij zinnen te komen en heb er een nacht van wakker gelegen. En achteraf bedacht ik me ... ik had die bestuurder van de 1e auto moeten bedanken want die was toch maar mooi een lifesaver. Maar sorry lieve bestuurder, ik heb er niet aan gedacht. Maar dank u, dank u, dank u! Wie u ook bent.

Om het hele gebeuren wat vrolijker af te sluiten, Lars.
Onze grote vent heeft afgelopen zondag de singelloop (familieloop) van Breda gelopen. Gesponsord en wel en heeft zo zijn steentje bijgedragen aan de sponsoring aan Metakids (klik). Wij zijn trots op ons mannetje. En hij zelf? Hij ook op zichzelf, zie maar :-)




Reacties

Heeft u de weersverwachtingen gezien voor eind deze week? Ik ben totaal in paniek geraakt. De afgelopen week vond ik de hitte toch wel erg zwaar. Ik ben dan ook zo blij met de huidige, koelere temperaturen. Ik voel me langzaam aan weer een beetje bij elkaar komen.

En dan hebben ze het achtereenvolgens over do. 32 gr., vrij. 35 gr. en zat. 37 graden. Schiet mij maar lek! Of naar de noordpool. Ook goed, graag zelfs! Was ik maar weer zwanger toen had ik het steeds zo koud dat ik de hete temperaturen verwelkomde. Maarja, ik ben niet zwanger. En dat gaat me voor donderdag ook vast en zeker niet lukken .......... oh help!!!!!

Oh. En we kochten dit weekend crocs voor Wietse. Hij vindt het geweldig. Zo makkelijk zelf aan en uit te doen! Ideaal voor bijv in de tuin of een snel uitje naar het bos.

En zeg nu zelf. Die staat toch beter dan deze?

De mannen vonden het geweldig in het bos. Als klap op de vuurpijl gingen we daar ook nog eens patat eten. De middag kon niet meer stuk :-).

Ietwat jammer was het dat we de patatjes in de regen onder een parasol aten. Op zich niet erg, alleen zat ik op de grond, half in de regen voor de maxicosi Roos (die dus wel droog zat) haar groentenhap te geven en nam af en toe een zanderige hap patat pinda (de regen spetterde zand in mijn patat die op de grond stond). Dat was niet helemaal het beeld zoals ik dat van te voren bedacht had ;-). Maargoed, na regen komt zonneschijn, zo ook een kwartier later en konden we de parasol samen met tig andere bezoekers verlaten.

En weet u. Eind van deze week ............ dan verlang ik waarschijnlijk terug naar die regenbui. Zou er een dansje in doen, juichen van genot.

HEEEELLPP!!!!

Reacties (2)

Ha. Het leuke van uitjes is soms dat anderen een geweldige camera bij zich hebben en mooie plaatjes schieten van je kinderen. Rooske lag heerlijk te slapen, dus die zit er niet bij.

Wij denken dat onze strandvakantie wel een succes wordt :-).

Reacties (2)

Dit jaar deed Lars voor de 2e keer mee aan de 4-daagse. En net als vorig jaar liep ik de eerste dag mee. De eerste dag is gelijk de zwaarste dag. Dan loop je ong. 6 komma nog wat km. Vol goede moed liep ik mee, terugdenkend aan vorig jaar. Lopend met Wietse in de buggy, Roos in de buik en met bekkeninstabiliteit. Wel ik kan u zeggen. Dat liep dit jaar een stuk beter. De loopdagen voor paps en mams waren verdeeld maar doel was vooral om vrijdag met zijn 5 over de finish te gaan. Leek ons super leuk. Maar ja, het zou huize Jelleke niet zijn als het weer eens anders liep :-).

Dinsdag op woensdag nacht kreeg ik weinig slaap. Arme Wietse was erg onrustig en huilerig. Pas de ochtend had ik door wat er was. Verkouden. Voor de weet ik veel hoeveelste keer in zijn korte leventje. Afijn, Wietse draait zijn hand niet meer om voor een simpele verkoudheid. Hij weet niet beter, het arme joch. Maar woensdag op donderdagnacht was een nog slechtere nacht voor hem en inmiddels hoorde ik hem af en toe piepen bij het ademen. Geen goed teken. In de ochtend had het jochie nog geen koorts maar zijn gedrag zette al mijn voelnaalden op scherp. Dit klopte niet. Zo kende ik mijn mannetje niet en dus belde ik bij voorbaat de huisarts voor een afspraak. Een goede zet, zo bleek later. De koorts liep op, het jochie ging liggen om niet meer te willen bewegen en zijn ademhaling ging zwaarder en zwaarder. Zijn borstkas leek wel te keer te gaan als een paard die net een renwedstrijd gelopen heeft. Nee dit klopte niet. En zo kreeg ons jochie een puf en bleek hij een oorontsteking te hebben. De huisarts wilde liever niet gelijk een AB-kuur geven maar als hij maandag nog koorts had dan moesten we daar ook aan geloven. Gelukkig voor Wietse kreeg hij die nacht een loopoor en was zo verlost van de oorpijn. De puf deed inmiddels ook zijn werk en terwijl hij vrijdag weer wat opknapte en praatjes kreeg, lag mams helaas ziek op bed en was Roos ook al verkouden.

En zo liep vrijdag Lars de 4-daagse uit. Samen met papa. Beiden gezond en sterk. En de ziekenboeg? Wel. Die lag thuis, in verschillende stadia van ziek zijn. 2 jaar op rij liep Lars de 4-daagse. 2 jaar op rij dat ik niet bij de finish was, dan wel mijn geplande dagen mee liep. Op naar de herkansing dan maar. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Inmiddels zijn we gelukkig allemaal aan de betere hand. En da's mooi, want het mooie weer komt er aan mensen. Let op mijn woorden, binnenkort gaan we echt genieten van zonnig, warm weer!

Reacties (1)

Goed. Een week vakantie. Dat vergt natuurlijk ook enige creativiteit van moeders. Want kinders moeten bezig gehouden worden. Taart maken, knutselen, het staat allemaal op het programma. Maar ik bedacht ook iets anders. Iets waar hopelijk vooral Wietse en Roos veel plezier aan zullen beleven. Maar nu mocht Lars het aan Wietse 'leren' (haha, eerst was het kinderachtig maar toen groeide hij van trots). Wat dan? Wel. Spelen met een tent. En toegegeven haar tafeltent (klik) is heel wat cooler, maar zo crea bea ben ik niet. Dus kochten we voor een paar euri deze circustent bij de Ikea. Nu nog even wat trapezes ophangen, wilde beesten temmen en klaar.

Nu moet mams nog beetje bijkomen van de schrik, want bij de Ikea leek die tent toch een stuk kleiner!

Reacties (3)

Ik wilde nog een foto maken van het eindresultaat. Maar helaas. Ze zijn al op :-)

Reacties (5)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl