jelleke.punt.nl

Operatie nr 2, ziekenhuisopname nr nog wat. Je zou denken dat je er al een beetje in thuis bent. En ergens is dat ook zo. Wat neem je mee in de koffer? Dat gaat zonder nadenken. Toch zijn er vooral veel verschillen. Vorig jaar konden we nog niet veel uitleggen. Ze was daar te jong voor. Nu echter begon ik al 2 weken van te voren. Zo was er de kwestie narcose met spuitje of kapje? Niet eten en niet drinken, ziekenhuispyama. En meer van dattum.

Goed voorbereid gingen we op pad. Toch was het dit keer moeilijker dan vorige keer. Juist omdat ze het meer bewust mee maakte, maakte mams zich meer zorgen. Onnodig, zo bleek. Onze dame is een sterke, stoere dame. Ze onderging alles dan ook super goed. Geen wanklank over het niet mogen eten en drinken. De ziekenhuispyama, vorig jaar een groot drama, droeg ze nu met trots.



Als een waardige dame liet ze zich zittend (Nee, ik wil NIET liggen!) naar de OK rijden. Aldaar ging ze nog even de discussie aan dat knuffel ook een kapje moest en welke kleur. Ja. Ons dametje wil natuurlijk wel graag zeggenschap hebben. De verdoving werd met het kapje en dat ging gelukkig vlotjes.

Eigenlijk was het een raar gebeuren. Want pas tijdens de operatie zou pas blijken of dit alles nodig was of niet. Maar het was nodig. Ze lag daar niet voor niets. En ook zag de arts aan haar vergrote blaas dat het een dame is die haar plas flink ophoudt. Geen nieuw weetje, maar ergens toch fijn dit eens bevestigd te krijgen. Mama zegt het niet zo maar. Ons dametje kan het echt uren lang ophouden.

Uit de narcose komen leek haar eerst goed af te gaan maar eenmaal op haar kamertje kwamen toch de tranen, angst en frustratie er uit. En logisch. Maar moeilijk om je kleine meid zo te zien. Nadat ze het infuus geaccepteerd had (want dat was hetgeen ze echt niet wilde) en wat eten in haar buikje had, kreeg ze al weer praatjes voor 10. In no time domineerde ze de gang en de speelkamer als haar terrein. Ons dametje heeft pit :-).

En zo kon al spelend en etend dag 1 in het ziekenhuis worden afgesloten. En mama liet haar knappe meid achter bij papa. Beiden gingen ze daar een nachtje slapen.

De volgende dag stond er na het ontbijt nog een scan gepland. Daar was dat infuus voor nodig. Dochterlief werd radioactief gemaakt en de scan van haar nieren kon van start. Dit was iets waar we dochterlief niet goed op hadden kunnen voorbereiden. En het was dan een ook een angstig gebeuren voor de dame. Zo stralend als ze de dag begonnen was, zo verdrietig en bang was ze daar. Gelukkig komt er ook aan minder leuke dingen een einde.

Na de scan moesten we nog even wachten maar toen kwam de verlossing. Het infuus mocht er uit en de dame mocht mee naar huis!! Jeuh, ook dit kunnen we weer achte ons laten.

En ons meisje, die was ook dolblij!! Stralend zat ze in de auto: Ik mag naar huis!









Reacties

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Eindelijk hadden we een gesprek in het Sofia. Inmiddels had Roos na haar opname laatst alweer een blaasontsteking gescoord. We waren dus erg blij dat er nu iets in gang gezet zou worden.

Blij verrast waren we dat het scenario nog beter was dan ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen. Vrijwel alles wat ik te horen kreeg was wat ik verwacht had. Ja, er moest weer een blaastest gedaan worden en liefst ook een nierscan. En ik wist al 1 ding. Die nierscan. Ja, hoor. Prima. Noodzakelijk. Maar geen prioriteit. Blaasscan. Ja. Prio. Absoluut. Maar dit ging, naar mijn mening, alleen gebeuren als ze onder narcose was. Mijn meisje heeft al genoeg te verduren gehad.

Wat ik niet verwacht had was dat de goede dokter zelf met dit voorstel op de proppen kwam. Blaasscan onder narcose, en indien noodzakelijk, direct opereren waar nodig. Kijk. Daar houd ik van. En zoals de goede dokter zei. Als arts doe ik het liever niet zo, maar met kinderen moeten we wel eens de binnen of de buitenbocht nemen. Juist. Man naar mijn hart. En omdat het infuus er dan toch al inzit wordt er daar ook gelijk een nierscan gedaan. Maximale opname, 2 dagen. Daar wordt een mama blij van.

De oproep moeten we nog krijgen, maar binnen 2 a 3 weken wordt ons meisje geholpen. En hopelijk, duim duim duim, zal ons meisje dan van het fysieke probleem af zijn. Dan in het bolletje nog alles goed krijgen en dan kunnen we deze periode achter ons laten. Dat is een fijn vooruitzicht!


Reacties (1)

Nou zeg. Dat waren weer rare dagen. Op de zaterdag voor Pasen op werk een berichtje krijgen dat dochterlief ziek is. Eenmaal thuis blijkt ze hoge koorts te hebben. Als een ziek vogeltje kruipt ze tegen me aan.

We weten niet waarom ze ziek is maar besluiten om toch maar weer een plasje weg te brengen. Al kan je het maar uitsluiten. Ze kan immers toch ook gewoon eens een normale griep hebben, toch?? Om 8 uur 's avonds wordt de plas ingeleverd. Ik besluit vroeg naar bed te gaan, het kon immers wel weer eens een onrustige nacht worden. Net als manlief besluit het ook maar niet te laat te maken gaat de telefoon. Het ziekenhuis. Of we met dochterlief willen komen. Oei oei. Die versie hadden we al lang niet mee gemaakt. We pakken gauw wat spullen, maken ons meiske wakker en papa en dochter gaan op pad. In het ziekenhuis zit eerst een blij meisje met een temp van 36,5. Tuurlijk. Maar even later zit de koorts al weer boven de 40 gr. Om half 3 's nachts krijgen ze een kamer in het ziekenhuis. Voorlopig moet dochterlief blijven. Niet leuk. Maar eindelijk gebeurt er wel wat concreets.

En daar zit je dan. De Paasdagen in het ziekenhuis. Opsplitsen. Iemand thuis, iemand in het ziekenhuis. En ook nog een verjaardag te vieren op 2e paasdag. Gelukkig springen de hulptroepen deze dagen bij en nog leuker. Ons meisje mag wel even mee naar huis voor de verjaardag. En dat vond ze zelf ook super leuk.

Uiteindelijk blijkt de dame een bijzondere bacterie gescoord te hebben. En jawel. We mogen een volle week in het ziekenhuis blijven omdat deze bacterie alleen met een infuus bestreden kan worden. De rollen worden verdeeld. Mama heeft dagdienst in het ziekenhuis. Papa nachtdienst. Met wat extra hulp van opa's en oma's wordt de boel draaiende gehouden.

Ons meisje doet het heel goed in het ziekenhuis. 3x per dag wordt het infuus aangesloten voor haar medicijn. Ook in het ziekenhuis laat ze zien wie ze is. Een vrolijke meid. Een bijdehandje, slim, vechtertje en dwarskopje. Maar vooral blijft ze heerlijk kind.

En aan het eind van de rit speelt ze gewoon heerlijk tijdens het infuus. Ze rijd zelfs haar eigen infuuspaal daar heen waar ze heen wil. We zijn trots op ons meisje. Super trots. Zondag komt ze weer thuis. Dan is de kuur klaar. En op kort termijn hopen we weer in het Sofia te zitten voor verdere stappen. Klaar is het nog niet. Maar deze week is bijna achter de rug. Heerlijk!!






Reacties

Het is een mooie zonnige dag als ik al vroeg naar werk ga. De rusteloze nacht met een regelmatig huilend meisje verdwijnt naar de achtergrond. Ik geniet op de fiets. De vogeltjes fluiten. De wind is koud en guur maar maakt me fris en wakker.

Na een paar uurtjes werken stap ik weer op de fiets, nu op weg naar de sportschool. Nog even wat afzien op de apparaten en dan naar huis. Vermoeid, voldaan en verfrist.

Thuis stort een huilend meisje zich in mijn armen. Ze heeft pijn. Pijn bij het plassen. Het luiergebied ziet er rood en pijnlijk uit. Juist nu doen we liefst geen luier aan. Maar als ons meisje pijn heeft voelt ze zich juist het veiligst met een luier aan. Hoe tegenstrijdig dit ook is.

Even wat sudo creme smeren geeft kort wat verlichting om even later weer in huilen uit te barsten. Mijn hart bloed als mijn meisje huilend roept: Mama!! Ik wil niet meer plassen!! Na heel wat overredingskracht neemt ze dan toch eindelijk een paracetamol in (zetpilen zijn uit den boze). De pijn is voor nu bedwongen. Als we nou maar eens konden voorkomen dat ze pijn kreeg. Dat zou alles zo veel prettiger maken voor haar.


Reacties

11 februari is het zo ver. Dan gaat Roos een eerste EMDR sessie krijgen.

Wat nu weer?, zult u misschien denken. Maar, zoals u wellicht misschien nog weet, heeft lieve Roos op ziekenhuis vlak al een rijke historie achter de rug.

Een half jaar oud was ze, toen ze voor het eerst in het ziekenhuis lag. Wat een schrik was dat. Ik weet nog goed hoe de grond onder me weg sloeg toen ze me zeiden dat Roos werd opgenomen. 3 tot 10 dagen. Het werden er uiteindelijk gelukkig maar 3 maar manomanoman, de wereld verging toen mij dit verteld werd. Een half jaar oud en een nierbekkenontsteking hebben, het was me wat.


En daar bleef het niet bij. Nog voor ze 1 jaar oud was lag ze er weer. En kreeg ze meerdere blaasontstekingen. Onderzoeken en behandelingen volgden. Uiteindelijk, net 2 jaar, kreeg ze een kleine operatie in het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam.


Tijdens deze periode gebeurt er veel. Als ouder verleg je grenzen. Eerst is het ergste wat je kan horen dat je kind wordt opgenomen. Dan komt er een punt dat je zelfs blij bent dat ze wordt opgenomen en weer later zelfs geopereerd wordt. Je relativeert ook. In het ziekenhuis zie je wel ergere dingen dan de aandoening die Roos had.

Voor zo'n klein slim meisje als Roos .... was het weer een ander verhaal. De dame heeft zich beter dan we dachten gerealiseerd wat er allemaal gebeurde. Ze heeft ook zeker (bewust dan wel onbewust) alle nare herinneringen goed onthouden. En wel .... dat brengt in haar huidige leventje nogal wat problemen met zich mee. M.n. als het gaat om plassen. Dat is nogal een lastig dingetje. En aangezien dit "lastige dingetje" toch een paar keer per dag moet gebeuren .... wel .... tel uit je winst.

Fysiek is ons meisje genezen. Psychisch hebben we te maken met een getraumatiseerd 3 jarig meisje. Jippie :-(. De zogezegd klinische artsen vonden dat het met de tijd wel zou slijten. Mama was hier minder van overtuigd. Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad maar eindelijk kreeg ik dan een doorverwijzing naar de pschychologe. Die had minder overtuiging nodig. Voor haar was het een duidelijk verhaal. En vandaar dus EMDR, om recht te gaan breien wat krom is geraakt zeg maar. En natuurlijk gaan we dit doen voor ons meisje.

Maar dan komt het verhaal van mama. Want ...... bij alle nare behandelingen was ik altijd van de partij. En dus ...... ben ik een deel van het probleem geworden. Mama stond al die nare dingen immers toe ..... tsja ...... dat doet dan wel weer wat met een moederhart. En nu moet ik al deze ervaringen in verhaaltjes gaan zetten voor ons meisje. En mijn rol daarin. En toen, tijdens de behandelingen en onderzoeken ..... toen vond ik het moeilijk maar het was wat gedaan moest worden en dus deed ik het. Maar nu ....... met de kennis van nu ..... is het oprakelen van al deze verhalen een pittig gebeuren voor mama.

Maar ook hier ga ik voor. Net als toen. Want het zal ons meisje beter maken. En dat is wat telt.



Reacties

3 jaar. Ja hoor. Dat is de dame nu. Ze was er helemaal klaar voor om jarig te zijn en genoot er dan ook enorm van. Met als hoogtepunt de verandering van babykamer naar peuterkamer. Beter dan dat kan het natuurlijk niet worden.







Ja. De dame heeft genoten.

En op de leeftijd van 3 jaar en 1 dag ...... zaten we weer bij de huisarts. Want dat het buikje van de dame het moeilijk had was me duidelijk. Lekker in haar vel zat ze zeker niet. En nu maar zien of een laxeermiddel haar wat gaat helpen. Want een verstopping mag ze niet hebben met haar blaasproblemen. Volgende week weer en gesprek met de kinderarts. Maar eens horen wat voor nieuws die nog te vertellen heeft.



Reacties

Vrolijk hoor ik haar babbelen door de babyfoon, al spelend met haar Little People huisje. Hele verhalen heeft ze. Heerlijk om te horen. Ze is zo anders dan haar broers. Die zijn verzot op tv en ipad, maar Roos kan ik daar altijd maar kort mee vermaken. Maar met speelgoed spelen kan ze. En soms met de meest eenvoudige dingen. Grappig om te zien/horen. Vooral omdat ik het dan herken. Haar spel is voor mij veel herkenbaarder dan dat van de jongens. Meiden dingen en jongens dingen. Het is echt zo.

Het gaat doorgaans goed met ons meisje. Zit ze lekker in haar vel dan kan ze heerlijk spelen en is ze gewoon heel gezellig. Maar zit ze niet lekker in haar vel, ...... wel berg je dan maar. Tante Ka in vol ornaat is geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken. Maar ook dat mag er zijn natuurlijk.

Helaas bekruipt me soms dat gevoel van 'wat gaat de toekomst brengen'. We weten inmiddels, de operatie van januari heeft gewerkt. Ze heeft van mei tot augustus met een blaasontsteking rond gelopen en het is geen nierbekkenontsteking geworden. Da's het goede nieuws. Waarom ze er zo lang mee heeft doorgelopen? Wel, mevrouw wilde geen urine afstaan en hield rustig 5 u of langer haar plas op. Wat de situatie natuurlijk geen goed deed. Maar afijn, ze heeft nu weer 2 kuren achter de rug en zit de komende maanden weer aan een onderhoudskuur.

Binnenkort heb ik weer een gesprek met de arts. En dan moeten we e.e.a. gaan uitzoeken. Waarom houdt ze haar plas zo lang op? Soms zelfs zo erg dat haar luier uiteindelijk letterlijk overstroomt, de vloed niet aan kan. Waarom bleek op vakantie dat ze moeite heeft met zittend plassen? Waarom moest ze eerst staan voor ze kon plassen? Is het iets dat in haar koppie zit? Is het iets lichamelijk? Kortom, er moet weer een plan de campagne komen om antwoord te krijgen op deze vragen om dan tot een oplossing te komen.

Mijn meiske, dat zo heerlijk kan spelen. 2,5 jaar oud. En dan stellen wij ons zulke vragen. Ik vind het zo sneu. Ik hoop van harte dat alles gauw is opgelost en ze hier verder geen nare gevolgen van overhoudt in de toekomst. Maar nu, nu luister ik heerlijk naar haar gebabbel. En geniet er volop van.

 

Reacties

Ons Roosje groeit en bloeit. Nog maar 2,5 jaar wordt ze al als 4-jarige aangezien. Het is dan ook een flinke meid. Een stoere meid. Een meid die gewent is niet onder te doen voor haar 2 broers. En een slimme meid ook. Ons meiske begrijpt veel, zo niet alles wat we tegen haar zeggen. Een heerlijk pittig ding. Een lieve schat.

(Ja Roos, dat heb je goed gehoord)

Er is echter 1 klein dingetje. Ze begrijpt Wietse als hij zijn taal praat. Ze kan zelfs terug praten in zijn taal. En dat begrijpt hij dan weer. En hoewel ze gelukkig ook met ons praat en begrijpt, het zit niet helemaal op het niveau van leeftijdsgenootjes. En dus heb ik een tijdje geleden de malle molen voor ons meisje opgestart. Met de vraag, heeft zij wel of niet TOS (TaalOntwikkelingStoornis). Mijn moedergevoel zei eigenlijk van niet. Ik zie een slim meisje, dat enorm veel begrijpt. Maar ik zie ook een meisje dat met woorden er nog niet goed uitkomt. Bij emotie eerder duwt en trekt dan iets zegt. En tsja, ik zei ook dat er met Wietse niets aan de hand was. Daar scoorde ik geen hoge punten.

Afijn, ons meisje werd getest en onderzocht. En er kwam een conclusie. En wel, soms is moeders gevoel toch goed. Want wat blijkt. Ons meisje is bovengemiddeld slim en scoort vooral op het punt van verbanden leggen hoge punten. Maar gelijktijdig scoort ze op het gebied van spraak maar net binnen de grenzen van gemiddeld. En hoewel dat prima is, binnen het gemiddelde scoren, is het verschil tussen haar intelect en spraak wel erg groot. En dat kan ons meisje wel in de weg zitten. Onzeker maken. Actie is dus wel nodig. Maar gewoon simpel in de vorm van logopedie. Niet in de vorm van vroegbehandeling. Goed nieuws! En toch ook ..... stiekem .... een beetje jammer. Want ....... morgen nemen we afscheid van de vroegbehandeling. En mama ...... die is daar nog helemaal niet aan toe. Echt totaal niet. Zou Roos daar heen mogen dan hoefde ik niet echt helemaal afscheid te nemen. Dan nog zou het moeilijk zijn dat Wietse daar stopt, maar ik kon tenminste "Tot ziens" zeggen. Maar zo is het niet. Het wordt een echt en definitief afscheid. Moeilijk moment voor mama. Gelukkig realiseert Wietse het zich niet. Die leeft bij de dag. En niet bij wat over een paar weken staat te gebeuren. Die heeft morgen gewoon een leuk feestje. Mag kado's geven en trakteren. Op zijn aftelkalender staat het al. Feest. Dat het een zwaaifeestje is, een afscheid .... dat zegt hem nog niets. Hoe heerlijk.

Maar dochterlief, die groeit en bloeit. En wij gaan haar helpen om een mooie, lieve, welbespraakte Roos te worden. En ondertussen, wel ondertussen knutselen we gezellig saampjes mooie dingen.

Reacties (1)

Ons meiske is een flinke meid. Een stoere meid. Dat moet ook wel, als je 2 broers boven je hebt. Daar weet mama alles van. Die had ook 2 oudere broers. Roos houdt van stoeien. Van wild doen, van opboxen tegen haar broers. Roos houdt niet zo van rusches, strikjes, en andere tierelantijnen aan haar kleding. En speldjes of haarbandjes in haar haar ..... dat vindt ze helemaal niks. Goed. Soms is ze genegen om even mee te werken. Dan geeft ze mama even haar zin. En even is haar wilde haar dan in bedwang. Maar weet u. Eigenlijk past dat dan helemaal niet bij haar. Roos is geen braaf, lief meisje met speldjes in. Het is een stoere meid (nog steeds wel lief), met haar haar in de war. Want dat is Roos.

Dus gingen we vandaag naar de kapper. En werd haar haar een ietwat gekortwiekt. Nu kan het lekker wild zitten. Zonder speldjes. En zo hoort het. Want dat ............ dat is ons meiske ten voeten uit.



Reacties

Wat voel ik me toch verdrietig, boos en gefrustreerd. 3 weken na de operatie mochten we stoppen met de antibiotica voor Roos. In de 4e stopweek kreeg zij helaas toch weer een blaasontsteking. Nu wist ik, dit kon en 'mag'. Iedereen kan immers een blaasontsteking krijgen. Op zaterdag kreeg zij haar laatste shot en het meisje was inmiddels weer helemaal opgeknapt en happy. Maar vandaag, woensdag, werd ons meiske erg vroeg in de ochtend weer huilend wakker. En ja, ze gaf weer aan pijn te hebben bij het plassen. Aangezien manlief in het buitenland is belde ik de oppas op om te komen helpen. Het opplakken van een plaszakje is met onze kleine tijgerin niet iets wat je alleen kan. Gelukkig lijkt ze alles beter te begrijpen en i.p.v. haar plas op te houden was het zakje al gauw gevuld. Trots en blij toog ik met 2 kindekes naar het ziekenhuis om het weg te brengen. Ook tijdens deze trip had ik 2 voorbeeldige kinderen bij me en moeders kon haar geluk dan ook niet op. Het was nog geen 11 uur maar dit was echt al een topdag.

Maar, ..... deze mama was een ietsjepietsje te enthousiast. Want al redelijk vroeg in de middag kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis. Ja, het was niet goed maar we wachten tot haar eigen arts er morgen is voor u medicijnen krijgt. Nou. Daar voelde mams zich niet prettig bij. Niet goed is niet goed en daar moet je wat mee doen, leek mij. De assistente zou het gaan bespreken. Binnen het kwartier werd ik terug gebeld. Nee mevrouw, er is beslist dat u tot morgen moet wachten. Op mijn vraag waarom, was de reden dat dat besloten was. En daar kan ik dus helemaal niets mee. Kom met een goed argument en dan vind ik het prima, maar niet met zo'n #@#opmerking. Met het stoom uit mijn oren hing ik op. Nog voor ze dag kon zeggen. Boos boos boos!! Ten einde raad de huisarts gebeld om naar zijn mening te vragen. Want nogmaals, ik luister echt wel naar een goede reden maar dan moet het ziekenhuis die me wel geven. De assistente overlegde het met de huisarts en zij heeft uiteindelijk naar het ziekenhuis gebeld. Al snel belde ze terug dat ik gebeld zou worden. De assistente had dit niet besproken met een arts (ondanks mijn verzoek) maar eigenhandig besloten. Ook de assistente van de huisarts vond dit een kwalijke zaak. Direct daarna belde een kinderarts mij op. Ik kreeg de nodige protocollen om mijn oren, allemaal protocollen die ik al ken. Maar uiteindelijk was altijd de conclusie in gevalletje Roos, direct medicijnen gezien voorgeschiedenis. Waarom dat nu niet? Als antwoord kreeg ik de protocollen nog eens uitgelegd. Maar nu hij er nog eens goed naar keek en ik als moeder mijn dochter vast wel zou kennen (hij zei nog net niet, omdat u zo'n zeikerd bent) kreeg ik dan toch een receptje voor mijn dochter. Of ik wel even wilde vertellen welke dosering het moest zijn .... !!!????

Ik kan u zeggen, ik dacht al redelijk door de wol geverfd te zijn, maar deze moeder brak vandaag. In 2-en. Stuk. Kapot. In en in verdrietig. Ten einde raad. Waarom moet het toch elke keer op deze manier. Waarom waarom?

En om nu alles nog een smeuig tintje te geven. Tijdens dit hele protocollen-gesprek presteerde zoonlief het om in zijn slaapkamer op de vloerbedekking te poepen, het goed in te wrijven evenals het nodige speelgoed. En aangezien protocollen heel ingewikkeld en langdurige spreekstof zijn, kon ik in die tussentijd zoonlief douchen en een start maken met het schoonmaken van zijn kamer. Het onbeschrijflijke geluksgevoel van die ochtend kwam even terug, toen daar mijn oppas aan de deur stond (want er moest ook nog gewerkt worden) de situatie al snel overzag en het schoonmaken van mij overnam en ik het gesprek rustig kon voortzetten. Maar een reden waarom ik nou tot morgen moest wachten ...... die begrijp ik nog steeds niet, alle protocollen ten spijt.

A.s. vrijdag gaat ze 2 weken op vakantie. Ik houd mijn hart vast, want wat als dochterlief nogmaals (of erger????) ziek wordt. Moet ik dan wachten tot ze terug is????


Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl