jelleke.punt.nl

Vandaag had ik een mama van school over de vloer. Ze is hoogzwanger van "de 2e leg". Het was gezellig om even bij te kletsen nu we elkaar niet vaak meer zien. Maar wat kwamen er bij mij een hoop herinneringen naar boven zeg. Want 3 jaar geleden wordt ik morgen opgenomen in het ziekenhuis om de bevalling in gang te zetten. En als ik nu terug denk aan toen ...... tjeuh. Het was toch allemaal best heftig, al beleefde ik het toen niet zo. Maar ...... 's morgens 1x de trap af mogen en maar 1x de trap op mogen terwijl je een huishouden rund met een 6 jarige schoolganger en een 1 jaar oud manneke dat sneller was dan zijn moeder ..... . Afhankelijk zijn van lopen met krukken en dan ook je huishouden draaiende houden ..... ik snap nu eigenlijk niet dat dat toen ging.

Maar zoals het altijd is, als iets moet. Tuurlijk "ging" het. Alleen niet op de ideale manier. Verre van zelfs. Maar je past je aan. Je moet wel. Ook realiseerde ik me ineens hoe zwaar het voor Wietse geweest moet zijn. Autistisch was hij toen ook al, al wisten we het niet. TOS had hij ook, al wisten wij het niet. En hij had een moeder die fysiek niet tegen hem was opgewasssen. Die het zwaar had. Niet altijd in haar beste doen was. En voor hem was de wereld toch al zo'n warboel. Arm arm jochie toch. En als hij rende ... dan was moeders in paniek want met krukken en rammelende bekken rennen ..... dat was echt geen optie. Pas nu realiseer ik me dat dit voor hem een enorme impact geweest moet zijn. Een moeder die vaak gilde en riep, terwijl hij er geen drol van begreep. Taalkundig niet en sociaal niet. Arm arm jochie.

En toen ging mama naar het ziekenhuis. Om te bevallen. Dat dat al met al 3 dagen zou duren hadden we van te voren ook niet ingeschat. Mijn record stond immers op 28 uur. Maar nog ben ik de vrouwelijke gynaecoloog dankbaar die op dag 2 naar mijn krukken keek en zei; ik stuur jou zonder kindje niet naar huis. Dankzij haar werd er een belangrijke stap gemaakt die zorgde dat de bevalling op gang kwam en ons meiske een dag later toch echt geboren werd. Want na de bevalling had ik niet alleen een mooi nieuw wondertje in mijn armen. En hoewel ik de eerste weken en maanden ook nog met strenge restricties te maken had, ik wist 1 ding. Na de bevalling kon er ook eindelijk gewerkt worden aan herstel. En dat was hard nodig.

3 jaar geleden al weer. Wat vliegt de tijd. Waar blijft de tijd. En hoe heerlijk ..... nog 1 jaar, en dan gaat zij ook naar school. Wel. Daar kijkt moeders best naar uit. Sorry. Maar het is waar. Maar nu .... nu kijk ik gewoon uit naar haar verjaardag. En denk ik alvast terug aan alles aan de laatste dagen voor haar geboorte. En realiseer ik me pas nu: ik wist dat ik het zwaar had, ik wist dat het voor Lars heftig was, ik wist dat het voor manlief niet meeviel. Maar verdraait, arme Wietse had het ook zwaar. Zwaarder dan wij toen ooit konden vermoeden.

Tijd voor een "preview".



Reacties (1)

Zo. dat is me wat. Die broer/zuster liefde. Wel. Dat is niet altijd liefde zeg. Oorlogvoering lijkt er meer op. Landje veroveren, of in dit geval, speelgoed veroveren. JIJ speelt er mee? Dan wil IK het NU hebben!! En dan wordt er geslagen, getrokken en geduwd. En als u zich afvraagt wie er het meest het onderspit moet delven ........ wel niet het lieve meiske hoor. Die verandert in wilde kat. Het komt geregeld voor dat Wietse het maar afstaat om aan die wilde klauwen te ontkomen. Maarrr, niet direct te veel medelijden hebben, want hij neemt geregeld wraak (hij kan best haatdragend en afwachtend/geduldig zijn. Gevaarlijke combi voor de vijand). Duwt haar van de glijbaan af bijvoorbeeld (liefst via de trap naar beneden, geeft meer effect) of door haar in de houtgreep te nemen op de trampoline. En tegen brute kracht, daar kan ze dan toch niet tegen op.

Kortom, u begrijpt het al. Het is hier peis en vree in huize Jelleke ...... als ze slapen.

Vandaag vond moeders dat het patroon maar eens doorbroken moest worden. (lees: ze was al dat geruzie meer dan zat!) En ik vond een geweldige oplossing, al zeg ik het zelf. Peuterochtend bij Monkeytown. De kids leefden zich heerlijk uit en in deze 'nieuwe' omgeving konden ze leuk samen spelen. Het was vooral Wietse die geregeld zijn zusje opzocht. De dame zelf, die rende daar heen, waar haar voeten haar heen brachten. Zette als een wervelwind daar de boel op stelten om vervolgens door te rennen naar een volgende plek.

Mama genoot van de relatieve rust die het me gaf. Let wel, alles is relatief. Ik zat niet heel veel (maar dronk wel heerlijk 2 koppen koffie helemaal warm op) en moest erkennen dat van de ongeveer 10 - 12 kindjes die er waren de mijne het ....... wel ........ het meest aanwezig waren. Bundels vol energie en levensvreugde. Ontdekken van de omgeving en hun lijf, geen wanklank gehoord. Ach, daar kan een moeder toch alleen maar van genieten?

 

Reacties

Ja mensen. Countdown is begonnen.

Morgen begint de PRT training (stap 1: 8 weken) die paps en mams krijgen voor Wietse. Pittig. Zin in. Hoop oppas geregel en gedoe. Maar, het gaat om het doel, betere communicatie voor en met ons jochie.

En dan de countdown voor Roos. Toch een stuk spannender. Woensdag 28 januari is het zo ver. Dan krijgt onze dame een kleine operatieve ingreep die verdere problemen moet gaan voorkomen. 1 nachtje slapen in het ziekenhuis en dan mogen we weer naar huis.

Piece of cake.

Op de verdoving en operatie na dan.

Maar verder ........ piece of cake

Reacties (2)

Ach. Vindt u het geen heerlijk stel? Ze kunnen zo leuk spelen samen. Als Roos niet wil slapen kruipt Wietse er bij. Als Wietse huilt aait Roos over zijn bolletje. Als Roos huilt geeft Wietse haar zijn speen. En, als Wietse een vieze neus heeft dan veegt Roos die af met een doekje (ook als hij geen vieze neus heeft overigens maar dat verschil kan ik haar nog niet uitleggen.

Zoals een geweldige 'oom' van mij ooit zei: Het is een leuk stel!

Overigens houdt dit leuke stel mij ook gezellig bezig hoor. Zo kreeg ik dinsdag iemand over de vloer voor Wietse, zaten we donderdag in het Sofia kinderziekenhuis voor Roos en had ik vrijdag een gesprek met de fysiotherapeute van Wietse.

Ja. Het is een leuk stel ;-).

Reacties

Soms ben ik een vrouw van heel weinig woorden. Soms.

Heel soms.

Nuja. Zo nu en dan.

Af en toe.

Het komt wel eens voor.

Now and than.

Ach zullen we maar beginnen?

Knutseltijd!!!

 

Als Roos moe is.

 

 

Als Wietse moe is.

 

 

Reacties

Vlak voor het weekend haalde ik ons weerglas weer van zolder en bracht het tot leven. Ik vind het altijd een leuk iets, zo'n weerglas. Gezellig. Levendig. Vooral als er storm komt.

Nu neem ik aan dat het ongeveer een weekje zal duren voor het glas echt gesettled is. Toch heb ik de afgelopen dagen wanhopig naar het weerglas gekeken. Maar nee, die gaf geen storm aan. Nu, dan moest de KNMI dat toch zeker wel voorspellen. Er moest gewoonweg storm op komst zijn. Kon niet anders. Waarom?

Wel ......

Het is nogal oorlog in huize Jelleke. Roos en Wietse konden tot nu prima naast elkaar spelen. Veel interactie was er niet. Soms probeerde de 1 een speelgoedje van de ander maar dat werd altijd in de minne geregeld. No problemo. En dan ging een ieder door met zijn eigen ding. Maar de afgelopen dagen ...... . De woede uitbarstingen zijn niet van de lucht. Er wordt getrokken en geduwd, geschreeuwd en gekrijst. Manomanomanomanomanoman!!!!!

En dus dacht ik maar aan 1 ding. Storm! Dat brengt doorgaans drukke kinderen met zich mee. Maar niet alleen het stormglas vertelde mij dat er geen storm op komst was. Ook de KNMI maakte hier geen melding van. Eerst dacht ik nog, ze hebben het gewoon nog niet door, daar bij de KNMI. Ik kan het weer beter voorspellen dan zij. Maar niets is minder waar. Er is gewoon een heuse pikorde-oorlog gaande. Mijn 2 lieve, aardige bloedjes van kinderen hebben ineens door dat het speelgoedje van de ander altijd leuker is dan je eigen speelgoedje. En dan MOET je dat dus hebben. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. En dat is dus een heel nieuw terrein voor deze mama. Met Lars alleen hadden we dat niet. Oke, een tijdje was er het probleem dat als iemand kwam spelen. Maar dan maakte je vooraf afspraken waar niet mee gespeeld mocht worden en dat ruimde je dan even op. Met de rest mocht gespeeld worden. Simpel. Eenvoudig. Klaar. Toen Wietse eenmaal kwam was Lars al ouder en kon ik meer uitleggen. Maar deze 2 donderjagers ....... die valt niets uit te leggen. Die weten maar 1 ding. Hij/zij heeft dit en IK wil het NU!!!

En dus zijn er heuse oorlogen gaande, gepaard met indrukwekkende woedeuitbarstingen. En slaat moeders regelmatig haar ogen ten hemel, doet een schietgebedje ....... en zucht eens ....... en telt tot 10.000. Ik heb zelfs overwogen of ik gewoon niet beter even op zolder kan gaan zitten. Totdat het stil is. Maar oke, dat gaat natuurlijk niet. Ik zou niet meer naar beneden durven. Bang, wat ik dan aantref. Dus probeer ik te bemiddelen. Of bestraffend toe te spreken. Of, nouja, ik probeer van alles.

En als niets werkt ....... dan gil ik gezellig mee. Werkt super! Ze staan me stomverbaasd aan te kijken en gaan volkomen uit het veld geslagen als brave kindertjes iets anders doen. Die reclame van die vrouw in de supermarkt (u weet wel gillend en krijsend op de grond), die is echt goud waard.

Maar nee. Natuurlijk doe ik dat ook niet. Al zou ik het dolgraag willen, gillen kan zo bevrijdend zijn ............. . Maar ik weet ...... het is een storm .... en storm in een glas water. En ook dit gaat voorbij ......... ooit. En tot die tijd ........ zal het vast nog wel eens wat erger worden.

Jippie!!!

Reacties (6)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl