jelleke.punt.nl

Wie van u zou uw kind van zeg onder de 10 zomaar meesturen met een willekeurige taxi? Of .... nog beter gezegd. Wie van u zou uw kind zo maar 's morgens met taxi a meegeven en hopen dat kindlief 's middags wordt thuis gebracht door taxi b?

Ik denk, en hoop, dat weinigen van u dit zouden doen. Dat u dit niet eens hoeft te overwegen.

Op het moment dat je kind naar speciaal onderwijs gaat kan je echter afhankelijk worden van schoolvervoer. In de ideale wereld wordt je kind dan ingedeeld in een busje waar het de rest van zijn of haar schoolcarierre mee zal reizen. Er van uitgaande dat de chauffeur niet van baan verwisseld en er niet te veel wisselingen komen in het meereizend kinder bestand. De ideale wereld ja. Want in de ideale kinderwereld leven we allerminst. En sinds jeugdzorg een gemeente dingetje is geworden nog minder. De gemeente bedenkt hoeveel kinderen zij dat schooljaar zullen moeten gaan vervoeren en kopen daar vervoer voor in bij een taxibedrijf. Natuurlijk gebeurd dit op het scherp van de snede. De indeling begint, er blijven wat plaatsjes beschikbaar en vullen maar. Maar dan blijkt dat er meer kinderen gebruik gaan maken van schoolvervoer dan de gemeente heeft ingekocht. En dan begint er een ware stoelendans. Kinderen die het verst wonen hebben de meeste garantie te kunnen blijven zitten. Wij echter, wonen dichter bij school.

Voor de 2e keer dit schooljaar wordt er besloten dat o.a. zoonlief uit zijn busje moet. Omdat er geen geld is voor een extra busje worden deze kinderen elke ochtend en middag gehaald door een willekeurige dienstdoende taxichauffeur. Sommigen daarvan zijn nog nooit bij het speciaal onderwijs geweest. Zo was een taxichauffeur eens heel verbaast toen ik vertelde dat zoonlief wel naar binnen begeleid moest worden. Hoezo? Kan ik ze niet gewoon bij de poort afzetten? Nee, mijn beste. Mijn zoontje komt dan echt niet aan. De wereld is namelijk zo veel groter. Er is zoveel te zien en te beleven onderweg naar het gebouw, dat hij allang geen notie meer heeft van wat hij behoort te doen. Ik kan u zeggen, zulke chauffeurs kweken geen vertrouwen bij een mama. Als je al niet bezorgt wilde zijn, wordt je het dan spontaan.

Vandaag werd ons mannetje met een enorm grote taxibus voor rolstoelen thuis gebracht. In het busje zaten 2 kindjes die ons niet bekend waren. En blijkbaar 2 kindjes met een groter probleem dan ons mannetje. Ze vonden het namelijk een geslaagde grap om hun drinkfles over hem heen te gieten. Zelfs bij het naar bed gaan vanavond snikte hij nog; "mama, ik zei: niet doen." De wereld is even heel complex voor hem. Thuis leren we hem te zeggen "Niet doen." als hij iets niet wil of het hem te veel wordt. We leren de andere 2 hier goed mee om te gaan. Maarja, in de wijde wereld werkt het niet altijd zo. Helaas heeft hij dit op een vervelende manier moeten leren.

En ik? Ik ben een verdrietige en boze mama. Want bezuinigingen begrijp ik. Heus. Maar juist kinderen die een extra zorg en probleem factor hebben leiden hier enorm onder. Kinderen die gebaat zijn bij regelmaat, bij duidelijkheid en overzicht. Juist deze kinderen wordt mee gezeuld en geleurd. Inmiddels heb ik al 4 gesprekken thuis gehad over een juiste manier van begeleiding, maar verder dan praten zijn we nog niet gekomen. Morgen vindt het 5e gesprek plaats. Praten kost tijd en geld. En volgens mij was dat laatste er niet zo veel. Toch is er al veel geld gepompt in onze zorgvraag maar nog steeds niets gebeurd.

Geen enkele weldenkende moeder van een gewone 4,5 jarige zou zo maar haar kind 2x per dag elke dag weer door vreemden laten vervoeren. En die kinderen mankeren niets. Maar zodra je kind wat mankeert ..... dan moet je dat dus wel doen. Hoe krom is dat? Hoe zorgelijk is dat? Een kwetsbare groep zo behandelen terwijl je als ouder van een gezond kind het niet eens zou overwegen.

Nee.

De wereld is niet ideaal.

De wereld is hartstikke krom.



Reacties

De laatste tijd staat Ritalin en ADHD weer erg in de picture. Het ene negatieve bericht na het andere. En een tijdje geleden had ik de docu al gezien waarin duidelijk werd hoe een afgekeurd medicijn (vanwege de bijwerkingen) toch met een omweg op de markt is gekomen en nu het meest gebruikt is bij ADHD. En die troep, die troep die moeten wij binnenkort waarschijnlijk aan onze zoon gaan geven.

Vind ik dat leuk? Nee, ik vind het vreselijk. En dan lees je vervolgens een artikel waarin de ouders ook nog eens de schuld krijgen van EN de ADHD EN het geven van Ritalin. En dat maakt me dan weer boos en verdrietig. Want, met name, de kinderen zijn gewoon het slachtoffer van de huidige maatschappij. Ja. U leest het goed. Ik geef mezelf niet de schuld, maar de maatschappij waar we nu in leven. Was er vroeger dan geen ADHD? Jawel hoor. ADHD is namelijk helemaal niet nieuw, maar iets wat al lang bestaat. Het immers een lichamelijke aandoening. Het missen van een stofje in de hersenen waardoor ze 'anders zijn'. Of het nu meer is dan vroeger? Tja, dat neem ik aan. Er zijn immers ook meer mensen op de wereldbol dan vroeger. Lijkt me een evenredig iets. En tsja, wie weet heeft onze huidige levensstijl er ook geen goed effect op. Zou zo maar kunnen. Is het nu anders dan vroeger? In zekere zin wel. De problemen zijn niet nieuw maar vroeger konden kinderen wel meer hun energie kwijt dan vroeger. O.a. buiten spelen was makkelijker dan nu. Arbeid was lichamelijk intensiever. Maar, met een gedegen kennis en goede opvoeding en juiste scholing kun je toch wel veel bereiken bij deze kinderen. Niet altijd op korte termijn, maar zeker wel op lange termijn. Daar ben ik van overtuigd. En echt, deze vakantie had ik het zwaar. Iedereen die wil weten hoe zwaar (of me niet gelooft) nodig ik van harte uit het de volgende vakantie 2 weken over te nemen. Maar nergens in het handboek van ouders staat dat opvoeden makkelijk, eenvoudig en soepel is. Er is altijd wel ergens wat. Dus ik sta daar niet alleen in. Maar ondanks dat het pittig is, is dat voor mij geen reden om kinderen aan de medicijnen te laten gaan. ( wat vaker een weekendje zonder kinderen ..... dat zou dan wel weer leuk zijn) ;-)

Onze oudste gaat naar school. Na de zomervakantie naar groep 6 (neem ik aan). En daarom moet hij aan de Ritalin. Niet omdat wij als ouders dat willen. Niet omdat hij het wil. Niet omdat ik denk dat het nodig is. Maar voor school en voor de prestatiedrang die deze maatschappij vereist is het wel nodig. Want Lars past niet in het keurslijf. Hij kan zich niet lang concentreren. Dat is een simpel gegeven. Pas je dan het onderwijs aan? Welnee, wat denken wij ouders wel. Het onderwijs is een gegeven. Een eis waar ze gewoon aan moeten voldoen. Maar dat kan Lars dus niet. En dan wordt hij druk. En daarom is hij lastig. En lastige kinderen, daar wordt over gepraat. Daar moet wat aan gedaan worden. En natuurlijk kijk je dan niet wat het kind nodig heeft. Nee, je duwt er medicijnen in, zodat hij wel voldoet aan het keurslijf. En wie is dan de zondebok? De ouders. Nou is dat ff lekker.

En voor de goede orde. Dit jaar boffen wij enorm. De leraar van Lars is geweldig. Hij kan prima met Lars overweg en hem goed aansturen. Hij heeft dan ook geen probleem met Lars. Maar .... Lars kan steeds moeilijker mee in het lesschema. En volgend jaar wordt dat nog een tikje zwaarder. En hij heeft dan een andere leerkracht. Hoe zal dat dan gaan? En dus, dus duw je er medicijnen in. Want dan lukt het waarschijnlijk wel. Maar de ouders, die hebben het gedaan.

Passend onderwijs, is dan nu de nieuwe term. Ja. Inderdaad. Als het kind niet past in het onderwijs, dan pas je dat aan. Door het kind medicijnen te geven, niet door het onderwijs aan te passen. Maar de ouders, die hebben het gedaan.

En daarom moet ik iets gaan doen wat tegen mijn moedergevoel in gaat, daarom moet ik iets gaan doen wat tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in gaat. Maar toch, ondanks dat .... ben ik de schuldige? Terwijl ik gewoon wil dat hij kind mag zijn. Dat hij mag zijn wie hij is en dat er gekeken wordt naar hoe dat het beste aangestuurd kan worden. Door ouders. Door school. Maarja ..... dat is een utopie.

Passend onderwijs, dat staat voor: pas het kind aan, aan het onderwijs, desnoods met medicijnen.

Maarja, ik geef toe. De maatschappij, dat zijn wij. En dus. Dus voldoe ik aan de eis die gesteld wordt, namelijk zorgen dat je kind mee kan aan de huidige eisen die gesteld worden. En dus, dus hebben ze ergens nog gelijk ook. Het is ook onze schuld. Nu maar hopen dat ik later geen spijt krijg van onze beslissing.



Reacties (2)

Het gewone leven heeft weer vorm gekregen. Niks lui doen in de ochtend. Tot 10 uur in pyama lopen, laat ontbijten. Nee hoor. Stipt uit bed, op tijd klaar voor school zijn. Groep 5 dit jaar voor Lars. En .... dit jaar een leraar. Ik kende hem al een beetje van verhalen en was er erg blij mee. Op de oefendag vertelde Lars al. Als ze de les verstoren krijgen ze een streepje en (zo zei hij) voor elk streepje moet je dan 10 minuten nablijven aan het eind van de schoolmiddag. Ik schoot enorm in de lach. Ik zag mij elke dag al tot 17.00 u bij de poort staan.

Maar gelukkig, het bleek mee te vallen. Het waren geen 10 minuten maar 2 minuten per streepje. Op dag 2 had Lars 12 minuten te pakken. Op dag 3, 2 minuten, op dag 4, 0 minuten en dag 5, 2minuten. En in 1!! week bewees deze leraar dat Lars wel degelijk mee kan werken in de klas. Dat hij zich wel degelijk kan aanpassen. Hij moet alleen even weten waarom, er moet een nut zijn voor hem. Een duidelijke reden. En aangezien hij van mij ook nog eens niet mag afspreken als hij langer dan 4 minuten moet nablijven ..... heeft hij een dubbele motivatie.

En nee, natuurlijk denk ik niet dat hij geen streepjes meer zal krijgen dit jaar. Iedereen heeft zijn goede en slechte dagen, maar wat scheelt het veel als je een leerkracht hebt die weet hoe hij met de kinderen moet omgaan. Hoe hij ze op een goede manier kan leren dat er regels zijn waar ze zich aan moeten houden en zoniet, dat er dan een consequentie is. Zo simpel, zo eenvoudig. Waarom kon dat vorig jaar toch niet?

Vol vertrouwen ga ik dit schooljaar tegemoet. Eindelijk een echte kans voor onze vent. Straal nu lieve Lars, want dit jaar kan het.

Reacties (1)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl