jelleke.punt.nl


Ja, dat is wennen. Dat nieuwe werkende leven. Heerlijk. Dat zeker. En wennen.

Heerlijk, geen avonden meer.

Heerlijk, geen weekenden meer.

Heerlijk, meer tijd voor elkaar als gezin. Samen.

Heerlijk, meer vrije tijd.


Wennen, gestructureerd boodschappen doen. Vooruit denken.

Wennen, het plannen van huishouden.

Wennen, minder 'vrije' tijd.


Wat niet wennen is, is werk. Ik vind het heerlijk. Ik schaam me om het te zeggen maar mijn kinderen zijn beter af met een moeder die wat meer werkt. Ik voel me er zo veel beter bij. Op werk ben ik op werk, en ben niet bezig met thuis. Ben ik thuis, dan geniet ik van het samenzijn. Leuke dingen doen. Want oh wat een bof. Onze oppas aan huis doet het huishouden beter dan ik. Dus, als ik thuis ben dan heb ik ook gewoon tijd voor de kids. Doe leuke dingen. Of race van hot naar her, voor sporten van deze en gene. Dat kan ook. Meer tijd voor en met de kids. Wel minder mama tijd. Krantje lezen schiet er al weken bij in. Rustig koffie drinken aan tafel. Even met Roos een winkeltje in lopen, gewoon omdat ik er zin in heb. Dat soort dingen heb ik nu even niet. Maar dat zal een kwestie van wennen zijn en vast vanzelf wel weer komen .... of niet. Ook goed.

Maar ik genoot met de kids van uitjes, klein of groot. We genoten als gezin van uitjes, klein of groot. En dat is me veel waard. Volgend jaar december moet ik in principe weer terug keren in mijn eigen functie. Iets waar ik echt niet, maar dan ook echt niet zin in heb. Terug ..... ik weet echt niet of ik dat nog wel kan.

Maar eerst, eerst hebben we nog een meisje dat binnenkort 4 wordt en dan echt naar school mag. En dan, dan heb ik nog een heel jaar. En dan zien we wel weer verder. Nu is nu. En nu is fijn.


Reacties (1)

De vakantie. Jaja, de zomervakantie. 6 weken lol ende blijdschap. Althans, dat is in ieder geval de bedoeling van al die kinderen die morgen hun laatste schooldag hebben. Her en der lees ik vele reacties van moeders. Ook van hen die al begonnen zijn aan de vakantie. En oh help, wat een gemengde gevoelens heb ik. Want ik weet het nog niet. Ga ik het leuk vinden? Of niet?

Al dat gezeul naar 3 verschillende scholen. Dat ga ik zeker niet missen. 3 verschillende scholen, 3 verschillende begin -en eindtijden. En moeders moet daar tussendoor laveren met alles wat het moederschap met zich meebrengt. Best fijn dat dat even wat meer low-back kan. Relaxed wakker worden, relaxed op gang komen. Op vakantie gaan. Uitjes, groot of klein. Heerlijk.

Maar ook komt de angst om de hoek kijken. Want hoe zal het ons ene speciale mannetje vergaan. Vakanties zijn niet zijn ding. Te veel onvoorspelbaarheid. Te weinig structuur. En daar ligt dan de uitdaging voor moeders. Want dat zal ik moeten gaan bieden. Voorspelbaarheid. Structuur. Duidelijkheid. En oh help, i suck at that!! Big time!! En ja, in theorie weet ik inmiddels hoe het moet hoor. Ik heb immers niet voor niets een cursus achter de rug. En ik lees niet voor niets boeken. Maar kennis en uitvoering .... dat is niet altijd hetzelfde.

Ik lees van moeders die bijvoorbeeld voor de hele week een schema maken wat er elke avond gegeten wordt. Vreselijk. Ik kan een koelkast vol hebben, maar als ik ergens anders trek in heb ..... dan wil ik dat gewoon eten. Ik doe minstens 3x per week boodschappen (vaak wel meer). Want ik vergeet altijd van alles of besluit dus ineens iets anders te eten. Ik wil gewoon wakker worden, naar buiten kijken en dan bedenken, wat gaat het vandaag worden? Wat zullen we wel of niet gaan doen?

Maar, ik weet. Dat kan niet. Het arme ventje weet zich daar geen raad mee. En ik kan ook niet alleen met het trio op stap. Een tripje moet dus wel gepland worden, want ik heb back up nodig. En dus peins ik me suf. Hoe ga ik het doen? Wat ga ik wanneer doen?

En ....... wanneer begint school weer? Want weet u, stiekem ben ik gewoon bang. Bang dat ik er een zooitje van maak en de vakantie in het water valt, al dan niet letterlijk. Maar voor mijn kinderen ben ik het verplicht om mijn best te doen en het in zo goed mogelijke banen te leiden. Gelukkig heb ik nog wat respijt. Volgende week gaat de vroegbehandeling nog een weekje door. Kan ik nog een weekje piekeren.

Reacties

Zo. En ineens bedachten manlief en ik iets geks. Een nieuwe kast. Al enige tijd doe ik mijn best ons huis meer prikkelarm te maken. In het kader van rust voor mijn gemakkelijk overprikkelde mannetjes. Maar we hebben simpelweg te veel troep. Ik zat geregeld met mijn handen in het haar dat ik geen idee had waar iets te laten. En zo verzande, vaker dan mijn lief was, het huis weer in een bende. Met name de open kast was geregeld een doorn in het oog. Vele ideeen passeerden mijn brein. En toen kwam Ikea met een actie. En daar zat precies bij wat we nodig hadden. En echt, zie maar. De meest ideale opbergruimte ooit!!

Nu moet helaas gezegd worden dat door enige pech het project 3 dagen duurde. 3 dagen dat we in de troep zaten en niet eens aan tafel konden eten. Ik kan u vertellen, er waren plannen om te gaan verbouwen ...... wel ...... na deze 3 dagen weet ik dat zo net niet meer. 3 dagen voelde al als 3 maanden .... laat staan hoe lang 3 maanden dan gevoelsmatig duurt ..... HELP!!!!!

Maar. We hebben een mooie kast. En geen troep meer te zien. En als we de kids zat zijn .... dan plakken we ze niet achter het behang maar zetten ze gewoon in de kast. Kijk. Da's toch mooi.

En een bijkomend voordeel van Ikea, veel karton. Ik heb kinderen, ik heb katten en ik had een huis en tuin vol met karton. Kunt u zich voorstellen hoe gelukkig die allemaal waren?




Reacties (3)

Het waren drukke dagen, zo vlak voor de mei vakantie. Vandaar dat ik een week nodig had alvorens dit blog te schrijven ;-). We hadden een musical met Lars als clown. We hadden een scholenmuziekproject met een zangavond ter afsluiting. We deden een herinrichting van 2 slaapkamers en ach verhip, we hadden vakantie. Zelfs ik, soort van, want dochterlief heeft een voorliefde voor afwassen ontwikkeld. Jammerlijk detail dat ik nu meer was heb. En meer dweiluren. That's life in a nutshell :-). Ach, foto's zijn zo veul leuker.

   

 



Reacties (1)

Er zijn van die dagen ..... dat je als moeder eens graag schopt tegen de samenleving. Tegen de politiek of .... tsja tegen wie ik maar raken kan? En nee, het is allemaal niet zo erg en u hoeft nu niet gelijk geestelijke bijstand voor deze mama te regelen. Ik spuug even mijn gal over u uit en dan ben ik het weer kwijt. Ga ik lachend verder.

Onze koppige Fries, ook wel Wietse genaamd is een heerlijk ventje. Wandelend naar school adopteerd hij vele papa's en mama's. Geeft ze aandoenlijk een handje en zegt: "kommaa". Hij heeft zo'n beetje het hart gewonnen van alle mama's die we dagelijks tegen komen. Het is dan ook een schatje. Ons schatje kan soms ook erg koppig zijn en wil de dingen doen zoals hij het wil. Tekenen bijvoorbeeld is niets voor zo'n stoere fries. De krijtjes steeds in en uit het bakje halen en daarbij "tellen" .... dat is weer wel hartstikke tof. Ik zeg lekker laten. Als hij daar plezier mee heeft is het mij om het even.

Maarja. Als kinderen naar de voorschoolse gaan dan moeten ze aan bepaalde normen voldoen. Zo niet ..... BINGO!!!! Yes yes yes, we hebben weer een kindje dat niet voldoet. Daar moeten we toch wat mee kunnen? Die moet toch minstends een etiketje hebben? In een vakje te duwen zijn. Kom op, laten we de samenleving eens wat geld op laten hoesten. Lekker veel laten testen en onderzoeken. Tsjakaaaaaaaa.

En dan komt hij over iets meer dan een jaar op school. In een klas met minstens 30 leerlingen, waar wellicht ook wel wat rugzakjes in zitten. En best kans dat hij dat ook heeft. En daar zit dan 1 juf die dat allemaal in juiste banen moet leiden. En al die kindjes moeten in klas 1 al tot 10 kunnen tellen. En letters kennen. En woordjes en cito toetsen doen. En dan moeten ze ook allemaal binnen de normen slagen want anders ........ jeuh, onderzoeken, testen, etiketje plakken. Dat het misschien aan het onderwijs kan liggen ........???? Nee, doe normaal. Ligt aan het kind. Dat is duidelijk.

Maar zegt u nu eens? Toen u naar de kleuterschool ging. Moest u dan al kunnen tellen? Uw naam kunnen schrijven? Het alfabet kennen?  Nee toch, dat leerde u toch pas in klas 1? En kijk nu toch eens om u heen. Bent u een dom mens? Is de maatschappij om u heen dom en niet in staat voor zichzelf te zorgen? Wij hebben met zijn allen toch een redelijk slimme maatschappij dacht ik zo. De economie is momenteel bedroevend maar anders had toch een zeer groot deel eenvoudig kunnen werken. De 1 een hoge job, de ander wat minder hoog maar niet minder belangrijk. Ik denk dat onze generatie het echt niet slecht heeft getroffen. Maar toch ..... kennelijk was het niet goed genoeg. Want nu moeten de kinderen al veel eerder alles kunnen. Moeten ze veel eerder het alfabet kennen, kunnen tellen en schrijven.

En waarom dit relaas? Waarom mag mijn mannetje van nog geen 3 niet gewoon het kind zijn wat het is? Waarom moet het al aan standaards voldoen, aan eisen voldoen en zo niet, dan wordt er gelijk aan een touwtje getrokken en gaan er alarmbellen af. Heb je het consultatie bureau aan de telefoon: "of het wel goed gaat met uw zoontje?" Mensen kom op!!!! Oke, hij praat nog niet voldoende nederlands (Wietseriaans spreekt hij overigens beter dan u of ik, dus wie is er nu dom??) en hij doet graag de dingen op zijn manier (en ja, op zijn tijd kan dat best eens lastig of frustrerend zijn), maar moet er dan gelijk al iets 'mis' zijn? Ik zeg, er is mis met het onderwijs, met de maatschappij en de onzinnige eisen die we stellen aan KINDEREN. Maar ach, ik ben natuurlijk maar een domme mama, die haar naam nog niet kon schrijven op de kleuterschool. Reddeloos verloren voor de toekomst dus. En daarom moeten onze kinderen het goed gaan maken. Slimmer gedrild worden. Standaard zijn en vooral NIET uniek mogen zijn. En al helemaal NIET afwijken van het gemiddelde. Stel je voor ..... want dat ligt allemaal aan het kind en moet gefixed worden. Boutje hier, schroefje daar, therapie zus en behandeling zo.

En de politiek? Wel die bezuinigd zich het schompes op onderwijs want we willen wel slimme kinderen maar graag wel voor weinig met weinig middelen en vooral geen inzet van kennis en kunde.

Reacties (1)

Van 14.00 u tot 15.00 u is een belangrijk uur beste mensen. Een zeer belangrijk uur wil ik wel zeggen. De laatste tijd liggen mijn 2 jongste broedsels van 2 tot 3 heerlijk te slapen in hun warme nestje. En de oudste zit op school.

Van 2 tot 3 zijn helemaal van mij.

Van mij

Van mij

En van mij alleen

(nuja, behalve de woensdag en het weekend dan, maar daar denk ik gewoon niet aan).

En in die tijd kan ik dus hele nuttige dingen doen. Dingen die vallen onder de noemer huishouden. Maar, hoewel ik soms wel een goed voornemen heb, daar komt het nooit van. Van 2 tot 3 geniet ik van een heerlijk bakkie thee. Ik geniet van de rust. Ik geniet van een krantje of een spelletje op de laptop. Ik geniet van het zitten op de bank of aan tafel. Ik overweeg zelfs dat het lezen van een boek ook een optie zou kunnen zijn.

Van 2 tot 3. Hele belangrijke uren. Want dan geniet Jelleke van haar rust.

Nu nog een bordje niet storen op de deur. Niet dat ik ooit in dat uur iemand aan de deur heb. Maar gewoon. Het idee alleen al is leuk. Niet storen, mama rust. :-)

Reacties (3)

Zaterdag kregen we een ziek meisje. Een eenvoudige buikgriep. Ha. Eitje. Daar hebben we ervaring mee. Ik sopte regelmatig een vloertje of een muurtje af. De wasmachine en droger maakten overuren, we gaven extra flesjes en zo werd het vanzelf maandag.

Het spugen was voorbij, maar ze was duidelijk nog niet in orde. Luiers bleven te lang droog, haar lopen werd steeds ongecontorleerder en ze weigerde vrijwel al het eten en drinken dat ik haar aanbood. Lanzaamaan zag ik mijn meiske achteruit gaan en twijfelde wat de beste actie was en bleef mijn best doen wat vocht in haar mondje te krijgen (en te houden).

En toen werd het vanzelf dinsdag. En vond ik een lappenpop in bed. Ze lag, ze keek en dat was het dan. Ik ging haar verschonen en aankleden. U moet weten, dit is mijn dagelijkse ochtend fitness. Roos blijft niet liggen. Roos blijft niet zitten. Ze staat, ze draait en ze doet er alles aan om vooral haar eigen gang te kunnen gaan en vooral NIET mee te werken. Zo niet deze ochtend. Ze lag. En ze keek recht vooruit of opzij. Dat was het. En ze voelde koud aan. En nu vind ik het op zich wel fijn als aankleden eens wat makkelijker verloopt. Maar dit was niet normaal meer. En dus keek ik dwingend naar de wijzers dat ze maar snel 8 uur zouden aangeven, het tijdstip dat ik de huisarts kon bellen. Ondertussen belde ik manlief om te voorkomen dat hij in de trein zou stappen. Hij mocht fijn weer naar huis komen. En zo zat ik voor het eerst dit jaar weer eens bij de huisarts. Ook die merkte dat dit een andere Roos was dan anders. En waar ik bang voor was klopte. Uitdroginsverschijnselen EN onderkoeld geraakt, 35,5 gr.

Gewapend met ORS en goede adviezen van de huisarts gingen we weer naar huis. Met een waarschuwing nagalmend in de oren. Als er om 2 uur geen verbetering zou zijn (dan moesten we er weer zitten), dan zou Roos naar het ziekenhuis moeten. Met een spuitje van de antibiotica dwong ik haar de ORS in te nemen. De eerste keren ging dat nog gemakkelijk, lappenpop dat ze was. Ik trok haar 3 lagen kleren aan. Pakte de dikste slaapzak en 2 dekens en het meisje sliep, tot ik haar wakker maakte voor de ORS, sliep weer verder tot de volgende dosis ORS en sliep weer verder. En ....... het allerbelangrijkste. Ze knapte weer op. De huisarts en ik waren tevreden en we hoefden niet naar het ziekenhuis. Omdat eten nog steeds niet wilde lukken kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering een groentenpotje voor 4 mnd. En jawel, aangelengd met water en ....... ze at het. En ze sliep.

En nu. Nu liggen haar broers op bed en loopt de dame parmantig stappend door de woonkamer. Niks slapen. Dat deed ze de hele dag al. De avond is om beleefd te worden. Om lol te trappen. Om te ontdekken. Om wild te zijn. Om achter de katten aan te jagen. En mams? Die kijkt uitgeput vanaf de bank toe. Trots en blij dat ze het weer zo goed doet. Maar toch ook .... teleurgesteld dat ze niet lekker ligt te slapen. Want een paar uurtjes voor mezelf op de bank .......... dat was ook best een leuk idee geweest.

Reacties (2)

Niet meer tot 9 uur uitslapen.

Mopperende kinderen in de ochtend.

Niet meer lui kunnen zijn.

Met al het grut 4x per dag op en neer sjouwen naar school.

Weer in de ochtend koken.

De hele dag plannen rondom slaapjes en de schoolwandelingen.

Voor het eerst met Wietse naar school gewandeld met een tuigje om (de 1e 5 min. lag hij woedend te schreeuwen op de koude natte grond).

Nu nog uitzoeken wie het erger vindt: Wietse of mama, want ook mama vind het niets maarja, het is een noodzakelijk kwaad.

Maar het is ook, van half 3 tot 3 mama tijd. Kids op bed of op school! Hoe heerlijk!

Nog 10 weken wachten en dan is het ........ voorjaarsvakantie!!!!!

Reacties

En daar gingen we dus. Naar de kinderboerderij met ons kroost. We kwamen er natuurlijk vaker maar dit keer voor het eerst zonder buggy. Hoe heerlijk om gewoon te kunnen lopen zonder zo'n ding steeds mee te moeten zeulen. Onze Roos stapte heel wat metertjes, Wietse rende steeds een andere kant op en Lars ..... pendelde braaf van de 1 naar de ander.

Met een lesje in techniek kan je niet jong genoeg beginnen.

Lars kende die les al.

Maar ook Lars had Roos een belangrijke les te leren, nl. hoe je vakkundig een molshoop plat trapt. Roos volgde de les aandachtig.

Terwijl Roos checkte of Lars het goed had gedaan had Wietse zijn hobby herontdekt. Zandgraver.

En oke. Uiteraard kwamen de kids niet schoon thuis maar in ieder geval ook niet drijfnat en helemaal doordrenkt met modder. Het was dan ook heerlijk!

Reacties (1)

Bizar mensen. Bizar. Ik weet niet hoe lang ik al kamp met het probleem vermoeidheid. Een frustrerend iets. Iedereen is nl. wel eens moe. Een moeder van jonge kinderen is gewoon vaak moe. Gewoon moe zijn is dus niet eens zo raar. Maar voor mezelf voelde ik vaak wel, dit is de overtreffende trap van moe. Moe tot op het bot. Van vooruit slepen en toch niet vooruit komen. Van vechten tegen de stroom in, maar het gewoon niet kunnen. Maargoed. Altijd maar klagen over vermoeidheid is niet leuk. Nee. Sterker nog je baalt er van. Dus ga je het wegduwen. Push je jezelf, bijt je je vast en ga je door.

Toch zocht ik naar een oplossing voor deze extreme vermoeidheid en zo kreeg ik al enige malen van een natuurgeneeskundige de melding dat ze vond dat ik mijn bloed op een vitamine tekort moest laten nakijken. Onzin. Vond ik. Maar na dat ze door kreeg dat ik naast het woord MOE ook KOPPIG op mijn voorhoofd heb staan, melde ze me dat ik niet op de volgende afspraak hoefde te komen als ik mijn bloed niet had laten testen. Tsja. Dan meent ze het kennelijk wel serieus. Dus belde Jelleke toch maar eens met de huisarts. En enigszins ongemakkelijk vroeg ik of mijn bloed op vitamine tekort gecontroleerd kon worden. En zo werd er weer eens bloed geprikt. Ik keek eens naar het aanvraagformulier. En daar zag ik allemaal normale dingen staan die ik verwacht had, zoals ijzer etc. Maar onderaan stond ook vitamine D. Ik schoot nog net niet in de lach. Wat een onzin! Wat kan daar nu mis mee zijn??????

Wel.

Mijn oren zijn gewassen. Mijn onwetendheid werd opgepoetst. Want precies zoals ik gedacht had was alles prima in orde.

Behalve .....

Mijn vitamine D. Die was zwaar tekort! Niet een beetje. Nee, gewoon veel en veels te kort. Ik kan er nog niet over uit. Bizar bizar. De huisarts schreef me een vitamine D shot voor van 2 ampulen en voortaan moet ik vit. D extra slikken. Niet eventjes. Nee, voor altijd. Ik ging maar eens googelen (klik) op vitamine D tekort en tsjonge, kwam ik in het rijtje van klachten nu toch heel wat van mijn klachten tegen. Had ik nooit gedacht dat een simpel tekort van een vitamine zo'n rits aan klachten veroorzaakt. Maar hej, niet getreurd. De oplossing zit in een klein tabletje en inmiddels zijn we bijna een week verder na de supershot en weet u, ik voel me al een stuk beter. Ik lijk alles weer beter aan te kunnen, ik lijk weer het vermogen van plannen terug te krijgen, ik voel me prettiger, beter in mijn vel. En nee, het wondermiddel werkt niet direct tot een rondstuiterende Jelleke. Maar het ergste randje van vermoeidheid is weg en langzaamaan voel ik dat de lagen gaan verdwijnen. Het zal nog even duren voor ik weer helemaal op de been ben. Maar ik weet nu tenminste zeker dat het weer kan. 

Bizar, wat 1 zo'n klein vitaminetje kan bewerkstelligen. Maar wat ben ik blij dat ik mijn bloed heb laten checken.

Reacties (1)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl