jelleke.punt.nl


We gingen zeer olijk op kampeer vakantie. En nog luxe ook. In een safari tent. Nee, geen Glamping, maar the next best thing. De camping was landelijk gelegen en zou veel rust bieden. Verder hebben alle souvenirs winkels koeienbellen te koop. Veul. Heul veul. En ik heb zo'n vermoeden dat deze niet goed verkocht werden.


Wanneer wij een kudde koeien zagen, hoorden en zagen we geen bellen. Doch. Elke nacht klonk het vrolijke en blije gerinkel van koeienbellen. En zo kregen Lars en ik een missie. Wij zouden het geheim van de koeienbellen ontrafelen. En wel, wat bleek. In sommige kuddes (vermoedelijk van boeren met aandelen in de koeienbellen-souvenirs-verkoop) liepen 2 of 3 dames met een koeienbel om. En ons sterke vermoeden is dat de dames deze eer moesten verdienen. Om slank en mooi te blijven voor deze gezellige koeienbel stel ik mij zo voor dat deze dames elke nacht bij elkaar kwamen om:

Haasje over te doen.

Gymnastische oefeningen te doen, al dan niet vergezeld van wat springoefeningen

De tango gedanst werd

En .... als afsluiter er flink tikkertje of schipper mag ik overvaren gespeeld werd

En dat is natuurlijk precies wat de boeren in Mesnois voor ogen hadden. Houdt de toeristen 's nachts wakker met koeiengebel en ze gaan het vanzelf kopen.

En wel. Vooruit. Als ze er zo veel moeite voor moeten doen. Dan deden we het dus maar. En wij zochten een flinke koeienbel uit.

Maar verder, verder hebben we vooral genoten. En die koeienbellen, wel na enkele nachten wen je daar best aan en is het geklingel een heerlijk slaapliedje.






Reacties

Al enige dagen vraag ik me af. Moet ik er over bloggen? Dit schrijvende weet ik het nog niet zeker. Toch is op vakantie gaan niet meer zo vanzelfsprekend als je een kind met autisme hebt. Je haalt het kind uit zijn vertrouwde omgeving, uit zijn vertrouwde ritmes. Nu is dit voor ieder kind wel spannend, maar voor autisten is dit gewoon een hele heftige ervaring. En om het nog wat uitdagender maken hadden wij een rondrit geboekt. Wat betekende dat ons mannetje niet 1x maar 5x moest schakelen naar een andere slaapplek.

Als u zich afvraagt hoe heftig dit is voor een autist, bedenkt u zich dan dit. U doet mee aan een dropping. Maar in plaats van dat u naar een bekend bos in de buurt wordt gebracht, wordt u ergens heen gebracht, laten we zeggen in de binnenlanden van china. Daar waar niemand engels spreekt. In de binnenlanden gebeurt er van alles maar u heeft geen enkel idee wat er gaande is, u spreekt de taal niet en heeft geen enkele weet van de gebruiken. U merkt dat mensen iets van u verwachten maar u weet niet wat ze verwachten, mensen reageren daarom soms heel boos of negeren u en toch moet u thuis zien te geraken. Wel zo ongeveer zal het voor autistische mensen ook zijn.

Maanden van te voren begon ik al na te denken hoe dit voor te bereiden. Zo begon ik er mee elke avond een knuffel in zijn bed te leggen. Ons mannetje is niet echt een knuffelmannetje maar het was wel iets dat op deze manier een vertrouwde geur mee zou brengen. En het werd een bekend iets in bed. Daarnaast heeft hij bij zijn bed een lampje en een wekker. Ook deze werden meegenomen en steeds bij zijn bedje gezet. De knuffel werd een belangrijk item die ineens overal mee naar toe moest en hij viel er vaak mee in slaap met een arm er omheen. Nu thuis is de knuffel al weer in de vergeethoek terecht gekomen, maar tijdens de vakantie heeft het toch maar mooi zijn werk gedaan.

Toen bleek dat het de eerste dagen moeilijk was, werd er elke dag een planning getekend. Op deze manier begreep Wietse wat we gingen doen en op welk moment dit ongeveer ging gebeuren. Zo was hij voorbereid en overviel het hem niet. Na een aantal dagen had hij dit vrijwel niet meer nodig. Behalve de verhuisdagen. Die werden steevast goed ingeleid. Zo konden we duidelijk het ene adres afsluiten en op weg naar het nieuwe adres.

Gaandeweg bleek ook dat hij het erg fijn vond om een rugzakje te dragen. Hier zaten altijd luiers end. in. Eerst was het Lars die dit droeg maar toen bleek dat Wietse het erg fijn vond (eigenlijk deed het dienst als een soort drukvest), kreeg Wietse deze 'taak'.

Kortom, wij waren uitermate trots op ons jongetje hoe hij zich deze weken staande heeft gehouden. We deden leuke dingen, hebben veel gezien en hebben vooral allemaal erg genoten. Het was een relaxed samen zijn.     Morgen (dinsdag) begint het 'echte' leven weer. Manlief aan het werk, ik weer alleen met de kids. En volgende week school. Daarom beginnen we vanaf nu weer met het intrainen van de ochtend rituelen en het voorbereiden op de nieuwe school. Het zullen weer lange dagen worden die goed ingevuld moeten worden met binnenhuis en tuin activiteiten. Want alleen op pad met de kinderen, dat kan echt niet. En onze oppas heeft deze week nog vakantie. Maar het zijn 4 dagen, dat moet dus wel gaan lukken ..... zei ze zichzelf moed insprekend ;-). En .... we hebben een fijne tijd om op terug te kijken. Dat is het belangrijkste van alles.

Reacties (1)

En nu is het weer (min of meer) voorbij. Zomervakantie 2015. Vorig jaar vroegen wij onze oudste, waar gaan we nu heen op vakantie? Frankrijk? Italie? Het antwoord: Engeland! Want dan kan ik Engels praten! En dussss, spraken we deze vakantie jolly vaak engels. Zo van Hej mate! en Oh, dear , thanks love en blimey. Kortom, we had loads of fun. Maar 1 ding was zeker leuk. Complimenten krijgen dat Lars zijn engels zo goed was (helaas ook de wat minder geslaagde woordkeus kwam er prima uit en Wietse heeft het woord shit dan ook opgenomen in zijn woordboek Wietseriaans, zucht). Zijn goede engels kwam overigens goed uit, want ontaarde ouders die wij zijn lieten wij ons kind alleen achter (met zijn goedkeuren) in de speeltuin. Alleen, klein detail. Hij mocht niet alleen naar huis lopen van de bewaking. Maar ons mannetje wist alles prima uit te leggen en werd keurig begeleid door de bewaking thuis bezorgd. Goede service!

En ik kan u hele verhalen vertellen maar laat ik het eens kort houden. Tip, ga absoluut eens naar Cornwall. Mooie kust, spannende wegen. Vooral het plaatsje/strand Polzeath heeft ons hart veroverd. Ook New Forest is geweldig (natte droom voor paardenliefhebbers), maar de zuidkust vonden wij dan weer wat te toeristisch geworden. Wat we overal zagen, tatoos en pearcings, duidelijk DE rage in Engeland. Blimey!!!

Afijn, FOTO"S!!!!

Gelukkig kreeg het paard jeuk bij de auto van de buren :-).

Kortom, het was een heerlijke, doch ietwat vermoeiende reis :-).

Reacties

Al weken geleden stond het vast. We gingen het weekend van 9 februari naar Zweden. Manlief zou namelijk 80 km gaan schaatsen. En we zouden er gelijk een fijn weekend samen van maken.

Helaas voor manlief ging het schaatsen niet door, want net als de elfstedentocht, geen ijs. Lucky for me werd het een heerlijk ontspannen weekend samen. We sliepen uit, iets waarvan we niet eens wisten dat wij dat nog konden. We brunchten in de hotspots van Stockholm. Manlief verwende mij met geweldige cadeaus (rea = uitverkoop, belangrijk zweeds woord) en we dineerden (en dronken aardig wat) in het gezelschap van goede vrienden.

Kortom, we hebben genoten.

Reacties

Het zal de meesten van u niet ontgaan zijn. Het is herfstvakantie (of al geweest). We deden een hoop leuks, en we zijn pas halverwege.

Bikergirl Roos

Ik had zelfs een gezellig intermezzo aan het begin van de vakantie

 

Er was een boswandeling maar daar hebben we helaas geen fotografisch bewijs van. We zijn naar een binnenspeeltuin geweest. Alwaar de kids zich als apen konden gedragen en dit ook naar hartelust deden. (en mama bekaf thuis kwam van het achter de kids aan rennen)

We maakten een gezellig herfstschaaltje met een ballon en wat lijm en servetten. En natuurlijk noten.

Maar dat alles kon Wietse niet zo deren. Op woensdag liet hij het duidleijk merken. Hij wilde naar school.

Ons menneke. Structuur en duidelijkheid, dat is wat hij graag wil. En knuffelen. Dat wil hij ook heel veel. En sinds kort overlaat hij ons met kusjes. Hoe heerlijk!!

 

Reacties

It's over. De vakantie is voorbij. 3 weken hebben we genoten. Van het samenzijn, het weer, dingen zien en doen. Heerlijk. Een kleine samenvatting.

Lars: Verbaasde iedereen met zijn geweldige Engels. Hij kon met iedereen een gesprek voeren. 8 jaar en hij heeft nog geen engels op school. Dan blijkt dat het spel Minecraft toch een voordeel heeft. Zo trots was ik op ons manneke. En wat een stoere waterrat is hij toch. Geen golf in de zee was hem te hoog. Geen water te koud. Als hij kon zwemmen dan deed hij dat. En wat hielp hij zijn moeder goed in de week dat zijn vader weg was. Als een echte kleine grote man hielp hij me waar hij kon. Lieve Lars, een oudste zoon om trots op te zijn.


Wietse: Wietse was en is zijn eigen kleine zelf. Voor niemand veranderd hij, voor niemand past hij zich aan. En dus vertederde hij iedereen met zijn schalkse blik, zijn ondeugende grijns en zijn enorme zin in ontdekken en avontuur. En verwonderde hij diezelfde mensen met zijn woedeaanvallen en boze buien. Lieve Wietse, de zo intens van de kleine dingen kan genieten, die bij een aquarium vol met vissen die hij aan kan raken, volkomen gebioligeerd is van de zuiveringsinstallatie. Ons bijzondere manneke.

 

Roos: Wat een dametje is dat aan het worden. Ze moet ook wel, met 2 van zulke broers. Als ze iets wil, dan wil ze het. En wel nu! Zo niet, dan wordt er behoorlijk gekrijst, boos gekeken en gegild. Zelfs op de grond liggen kan er bij horen. Maar vervolgens kijkt ze je met de liefste en ondeugenste lach aan en trippelt weer vrolijk verder door het leven. En 2 broers hebben is geweldig om mee te stoeien en te rollebollen maar deze vakantie had ze ook een "grote zus". En wat was dat geweldig! Samen met de poppen spelen. Samen sieraden omdoen. Samen een theeparty hebben. En ineens realiseerde ik het me. We moeten meer meidenspeelgoed in huis halen. Want ons lieve babymeiske is toch echt al een hele peutermeid aan het worden.

 

Papa: Die genoot een week van het afzien met een 19 kilo zware rugzak van het het natuurschoon in het uiterste noorden van Zweden. 120 km lang door de woeste natuur wandelen. Kamperen waar de tent aan het eind van de dag kon staan. Gevriesdroogd voedsel knabbelen en water uit de rivieren drinken.

 

Mama: die genoot van haar kinderen. Die miste haar man. Die genoot van het gezelschap van dierbare vrienden en die zag vooral de laatste week af met vroege ochtenden en niet al te beste nachten. Maar geen moment van deze vakantie had ik wil missen. ............ nuja, met uitzondering van hier en daar een minuutje of een uurtje misschien.


Reacties

We zitten er nog steeds, in Zweden. Maar aangezien deze vakantie bestaat uit opstaan rond 6 uur, dacht ik maar eens een blog te schrijven. Zonder foto's helaas want die heb ik niet op de ipad. 

Ons eerste reisdoel, Denemarken. Alwaar we via airbnb een huisje hadden geregeld. Het was geweldig. Heerlijk ruim, allemaal een eigen slaapkamer, een warm welkom, een grote tuin en volop speelgoed voor de kids. We bleven er 3 nachten en gingen 1 dag naar Legoland. We verwonderden ons over het landschap, mooie glooiende tarwevelden, ruimte, rust en ....... Nergens een flitspaal te bekennen en iedereen die zich keurig aan de snelheid hield. Een bijzonder land die zeker nog eens een bezoekje waard is.

Daarna, omhoog richting Stockholm. Een warm welkom bij onze vrienden, en de sleutel van wederom ons eigen huisje voor de eerste week. We genoten van de rust en het heerlijke weer. En ..... De ochtenstond heeft goud in de mond. Wel dat goud heb ik helaas nog niet ontdekt maar wel elke ochtend tussen 6 en half 7 op. Hoe vaak we ons broedsel ook vertelden dat vakantie gelijk staat aan uitslapen ..... roos en wietse hadden daar hun eigen idee bij. De zon is immers dan al lang op! En hoe later we ze naar bed brachten, hoe vroeger ze wakker zijn (vandaag zelfs 5 uur!!).

inmiddels verblijf ik met de kids in het huis van onze vrienden. Manlief wandelt wat met een rugzak rond in het noordelijkste stukje zweden. De kids en ik slapen gezellig met zijn allen in 1 kamer. Er zijn gezinnen die dat kunnen. Met zijn allen slapen in 1 kamer. Wij horen daar niet bij. Gelijktijdig 2 kleine vermoeide kindjes in bed leggen werkt niet. Uren later slapen ze nog niet. Gefaseerd te bedde brengen dus. En dan is het hopen dat het slapende kindje niet alsnog wakker wordt, want denkt u maar niet dat die dan weer braaf gaat slapen. En als mams snurkt ( ja hele bossen zaag ik om), dan heeft wietse daar inmiddels iets op gevonden. Boven op mijn buik springen. Moeders is dan in 1 keer haar adem kwijt, wakker en durft van schrik niet meer te snurken. Nee, wietse doet niet aan halve maatregelen.

nog 2 dagen en dan is manlief er weer. Ik denk erover hem dan bij de kids achter te laten en zelf een hotel in te duiken. 1 met ontbijt op bed, waar ik in de watten wordt gelegd, heerlijk rustig aan de rand van een zwembad lig te zonnebaden, voorzien van allerlei overheerlijke drankjes en hapjes. 

Dagdromen, is het niet een heerlijk iets?

Reacties (1)

25 juni 2011 werd dit geweldige mannetje geworden. Een nieuwe wereld ging voor ons open. Lieve schat, je bent geweldig zoals je bent!

Reacties (3)

En daar gingen we. Ruim 2 uur in de auto op weg naar Ponypark City. Mams zat er vrolijk en stoned als een garnaal bij. I'm a poor lonesom Cowboy, and a long long way from home ..... en meer van dattum.

We hebben 3 geweldige dagen achter de rug die mij dankzij de pijnstillers soepeltjes afgingen. Er werd paard gereden, er werden heul veul patatjes gegeten, we gingen 2x naar het attractiepark en er was een feestavond waar alle 3 de kindjes volop van genoten. Wat wil je dan nog meer?

Oh.

Foto's.

Aha. Natuurlijk. Sorry.

 

Ziet u dat kleine koppie daar achter Wietse zijn schouder? Dat is Roos. Die wilde de helden even persoonlijk achter de coulissen een handje geven ;-).

 

 

En nu? Nu is mams aan het afkicken van de pijnstillers. En ....... dat valt stiekem best wel een beetje tegen eigenlijk.

Reacties (1)

En daar gingen we dus. Naar de kinderboerderij met ons kroost. We kwamen er natuurlijk vaker maar dit keer voor het eerst zonder buggy. Hoe heerlijk om gewoon te kunnen lopen zonder zo'n ding steeds mee te moeten zeulen. Onze Roos stapte heel wat metertjes, Wietse rende steeds een andere kant op en Lars ..... pendelde braaf van de 1 naar de ander.

Met een lesje in techniek kan je niet jong genoeg beginnen.

Lars kende die les al.

Maar ook Lars had Roos een belangrijke les te leren, nl. hoe je vakkundig een molshoop plat trapt. Roos volgde de les aandachtig.

Terwijl Roos checkte of Lars het goed had gedaan had Wietse zijn hobby herontdekt. Zandgraver.

En oke. Uiteraard kwamen de kids niet schoon thuis maar in ieder geval ook niet drijfnat en helemaal doordrenkt met modder. Het was dan ook heerlijk!

Reacties (1)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl