jelleke.punt.nl

Jaja. Dat ben ik. Apetrots.

Vandaag was een spannende dag voor Wietse. Laatste dag school en een stukje opvoeren voor de ouders. Papa die kwam kijken. Niet met busje naar huis. Alles anders dan anders.

En dan vanmiddag. We moesten naar de kapper. Aanvankelijk wilde ik de 2 jongste spruiten lekker laten fietsen terwijl ik er achter aan hobbel als een ware drilsergeant. Maar de tijd haalde ons in. En dus besloot ik voor een ander plan.

Roos achter op de fiets. Wietse naast mij fietsend.

Vooraf duidelijke afspraken gemaakt. En ja. Wat deed hij het fantastisch. Niet alleen mama was apetrots, zoonlief groeide en bloeide helemaal op. Dit vond hij wel heel stoer. Op de terugweg werd hij wel iets minder enthousiast. Het was immers toch best een stukje fietsen en die wind werkte ook niet mee. Maar hij deed het. En goed!!

En zo zijn we zo maar weer een stapje verder met onze knul. Waar ik vorig jaar nog overwoog om een kind/ouder tandem aan te schaffen omdat ik verkeersveiligheid niet zag gebeuren. Nu heb ik er alle vertrouwen in dat ons mannetje het samen fietsen wel onder de knie gaat krijgen. Goed. Het zal wat langer duren dan gewoonlijk. Maar dat maakt niet uit. Hij deed het en hij kan het. Nu trainen, trainen en nog eens trainen.


Reacties (1)

Vandaag was het dan de verjaardag van ons mannetje. Gelukkig was dit een fijne dag. Hij heeft het super goed gedaan en genoten van ZIJN dag. Wat bleek goed te werken? Wietse steeds keuzes te geven hoe hij iets geregeld wilde hebben.

Eerst zingen, of eerst kado? Dat soort dingen. Het werkte super.

En hoe sluit je zo'n dag af? Met water, zand, stoepkrijt ......... en een bad. :-)

Reacties

Wie van u zou uw kind van zeg onder de 10 zomaar meesturen met een willekeurige taxi? Of .... nog beter gezegd. Wie van u zou uw kind zo maar 's morgens met taxi a meegeven en hopen dat kindlief 's middags wordt thuis gebracht door taxi b?

Ik denk, en hoop, dat weinigen van u dit zouden doen. Dat u dit niet eens hoeft te overwegen.

Op het moment dat je kind naar speciaal onderwijs gaat kan je echter afhankelijk worden van schoolvervoer. In de ideale wereld wordt je kind dan ingedeeld in een busje waar het de rest van zijn of haar schoolcarierre mee zal reizen. Er van uitgaande dat de chauffeur niet van baan verwisseld en er niet te veel wisselingen komen in het meereizend kinder bestand. De ideale wereld ja. Want in de ideale kinderwereld leven we allerminst. En sinds jeugdzorg een gemeente dingetje is geworden nog minder. De gemeente bedenkt hoeveel kinderen zij dat schooljaar zullen moeten gaan vervoeren en kopen daar vervoer voor in bij een taxibedrijf. Natuurlijk gebeurd dit op het scherp van de snede. De indeling begint, er blijven wat plaatsjes beschikbaar en vullen maar. Maar dan blijkt dat er meer kinderen gebruik gaan maken van schoolvervoer dan de gemeente heeft ingekocht. En dan begint er een ware stoelendans. Kinderen die het verst wonen hebben de meeste garantie te kunnen blijven zitten. Wij echter, wonen dichter bij school.

Voor de 2e keer dit schooljaar wordt er besloten dat o.a. zoonlief uit zijn busje moet. Omdat er geen geld is voor een extra busje worden deze kinderen elke ochtend en middag gehaald door een willekeurige dienstdoende taxichauffeur. Sommigen daarvan zijn nog nooit bij het speciaal onderwijs geweest. Zo was een taxichauffeur eens heel verbaast toen ik vertelde dat zoonlief wel naar binnen begeleid moest worden. Hoezo? Kan ik ze niet gewoon bij de poort afzetten? Nee, mijn beste. Mijn zoontje komt dan echt niet aan. De wereld is namelijk zo veel groter. Er is zoveel te zien en te beleven onderweg naar het gebouw, dat hij allang geen notie meer heeft van wat hij behoort te doen. Ik kan u zeggen, zulke chauffeurs kweken geen vertrouwen bij een mama. Als je al niet bezorgt wilde zijn, wordt je het dan spontaan.

Vandaag werd ons mannetje met een enorm grote taxibus voor rolstoelen thuis gebracht. In het busje zaten 2 kindjes die ons niet bekend waren. En blijkbaar 2 kindjes met een groter probleem dan ons mannetje. Ze vonden het namelijk een geslaagde grap om hun drinkfles over hem heen te gieten. Zelfs bij het naar bed gaan vanavond snikte hij nog; "mama, ik zei: niet doen." De wereld is even heel complex voor hem. Thuis leren we hem te zeggen "Niet doen." als hij iets niet wil of het hem te veel wordt. We leren de andere 2 hier goed mee om te gaan. Maarja, in de wijde wereld werkt het niet altijd zo. Helaas heeft hij dit op een vervelende manier moeten leren.

En ik? Ik ben een verdrietige en boze mama. Want bezuinigingen begrijp ik. Heus. Maar juist kinderen die een extra zorg en probleem factor hebben leiden hier enorm onder. Kinderen die gebaat zijn bij regelmaat, bij duidelijkheid en overzicht. Juist deze kinderen wordt mee gezeuld en geleurd. Inmiddels heb ik al 4 gesprekken thuis gehad over een juiste manier van begeleiding, maar verder dan praten zijn we nog niet gekomen. Morgen vindt het 5e gesprek plaats. Praten kost tijd en geld. En volgens mij was dat laatste er niet zo veel. Toch is er al veel geld gepompt in onze zorgvraag maar nog steeds niets gebeurd.

Geen enkele weldenkende moeder van een gewone 4,5 jarige zou zo maar haar kind 2x per dag elke dag weer door vreemden laten vervoeren. En die kinderen mankeren niets. Maar zodra je kind wat mankeert ..... dan moet je dat dus wel doen. Hoe krom is dat? Hoe zorgelijk is dat? Een kwetsbare groep zo behandelen terwijl je als ouder van een gezond kind het niet eens zou overwegen.

Nee.

De wereld is niet ideaal.

De wereld is hartstikke krom.



Reacties

Klinkt raar he? Maar ja, dat ben ik dus zomaar. Gratis en voor niets geworden.

Sinds een tijdje ben ik op facebook lid van een besloten groep voor ouders die een kind met autisme hebben. Het is fijn. Je leest en krijgt herkenning, tips en ideeen. Soms is het ook ronduit schokkend. Want ik lees daar dingen .... daar raak ik stil van. Nooit heb ik er bij stil gestaan dat dergelijke situaties kunnen voorkomen.

En het heeft me aan het denken gezet.

Want hoe dacht ik 'vroeger' over autisme? En hoe denk ik daar nu over? Hoe denkt u daarover?

Wat ik wel geleerd heb, geen normaal kind is hetzelfde, maar ook geen autistisch kind is hetzelfde. Ik had altijd als beeld dat autistische kinderen je niet aankeken, geen contact maken, en geen liefde kennen. Autsj, hoe fout is dat gebleken. Want van onze 3 kinderen is Wietse de grootste knuffelkont!!! En contact maken kan hij ook. En liefde, dat voelt hij zeker ook. Geen twijfel mogelijk.

Pats boem. Mijn idee van autisme aan gruzelementen.

Wat weet ik er tot nu toe van? Wel. Bar weinig. Dat is me wel duidelijk. Wel weet ik nu dat kinderen met autisme vaak tijd nodig hebben om dingen te verwerken. Als ik bijvoorbeeld zeg: doe je schoenen aan, dan kan het zo maar 5 minuten duren voordat het ook daadwerkelijk gebeurt. Niet omdat hij het eerder niet wilde doen, maar gewoon omdat hij die tijd nodig had om de boodschap tot zich door te laten dringen. Overigens geldt dit niet altijd. Soms doet hij het ook direct. Het is maar net hoe druk het in zijn hoofdje is. Hoeveel prikkels er al verwerkt zijn en nog te verwerken zijn. Veelal wordt dit vertragingssysteem uitgelegd als puzzelen. Eerst moet het kind alle puzzelstukjes geplaatst hebben alvorens het begrijpt wat er verwacht wordt. Bij ons 'normale' (wat is normaal??) mensen gaat dat heel snel, maar bij autistische kinderen vraagt dat vaak tijd. Ik begreep dat pas toen ik een andere uitleg las. (klik) 

Overprikkeling is ook zoiets. Waar komt dat door? Ik dacht dan gelijk aan het aankijken. Kinderen met autisme kijken je immers niet aan, dacht ik altijd. Wel. Dat kan. Als het kind vooral door zicht overprikkeld raakt. Maar het kan ook door geluid komen, door proeven of door voelen. Het is maar net welk(e) zintuig(en) overgevoelig zijn. En daarom kijkt het ene kind met autisme je recht aan en het ander niet. En daarom wordt het ene kind in een supermarkt gek van de geluiden terwijl de ander niet weet waar het heen moet met al die beelden die binnenstromen en geen plekje kunnen vinden.

En als al die draden verstrikt raken en niet meer uit de knoop kunnen …. dan heb je dus een meltdown. Je kind is volledig overprikkeld en weet zich met zichzelf en al die indrukken geen raad meer. Als buitenstaander zie je dan een dwars en boos kind. Vanzelfsprekend dat iedereen denkt dat dit kind gewoon een ferme hand nodig heeft. Maar niets is minder waar. Deze kinderen hebben een helpende hand nodig. Liefde. Steun. Begrip. Het doet mij vaak terug denken aan mijn boodschap events met Wietse en de dagelijkse wandelingen naar school ruim een jaar geleden. Wat was het vreselijk. En wat wist ik me vaak geen raad met dat kind dat steeds schreeuwde en huilde op de grond. Midden in een plas, als die daar toevallig lag, of voor het winkelwagentje van iemand anders. Ellendig en wanhopig voelde ik me. Nu pas begrijp ik dat dat precies was hoe hij zich ook voelde.

Zo is oorzaak en gevolg ook niet altijd even logisch voor ze. Laatst haalde ik WIetse op van school en Roos rende enthousiast naar hem toe. Wietse was blij haar te zien maar ging daarna door met zijn spel. Waar een ander kind automatisch de link zou leggen dat er dan toch ook een papa of mama moet zijn, heeft Wietse dat niet. Pas toen ik hem riep kwam het begrip.

Als ze aan het spelen zijn en in het spel hij Roos hard duwt of slaat kan hij heel verbaast naar mij toe komen. Mama, Roos huilt, zegt hij dan verbaast. Dat hij daar de oorzaak van is. Daar snapt hij niets van. Ze waren immers toch aan het spelen?

Chaos alom.

Gelukkig is er ergens iemand geweest die heel slim was en picto’s heeft uitgevonden. Plaatjes die iets duidelijk maken. En meerdere plaatjes achter elkaar maken situaties of een dagindeling duidelijk. Geweldige uitvinding. Sindsdien is ons mannetje zo vooruit gegaan. Is hij de wereld zo veel beter gaan begrijpen zonder steeds een meltdown te krijgen. Het gesproken woord is namelijk een lastig iets. Buiten het feit dat het begrijpen daarvan al lastig is, zijn de woorden al weer weg nadat ze zijn uitgesproken. Terwijl het kind nog veel aan het verwerken is mist het dus veel van de woorden en komt de boodschap niet binnen. Maar een plaatje, dat verdwijnt niet. Dat blijft er staan en kan je net zo lang naar kijken totdat de samenhang je duidelijk is.

Maar weet u, ook al kleven er in meer of mindere mate lastige dingen aan, 1 ding is echt geweldig. Daar kan niets tegen op. Als je kind iets heeft geleerd dat ben je zo enorm euforisch blij. Dan straal je zo van trots dat de zon er bij verbleekt, dan voel je zo’n overweldigende liefde. Daar kan niets tegen op. Ik heb 3 kinderen. En van alle 3 mijn kinderen bewonder ik elke stap die ze maken. En Roosje, die nu toch echt duidelijk steeds meer gaat praten, bejubel ik als zij onverwachte zinnen zegt. ik ben dan natuurlijk oprecht trots. Maar als Wietse een zinnetje zegt die taalkundig misschien meer rammelt of slechter te verstaan is, maar duidelijk boven zijn niveau van daarvoor ligt, of dat hij een ongewoon blijk van inzicht in iets geeft …….. jongens jongens, wat er dan met deze mama gebeurt. Dat valt met geen pen te beschrijven. Euforisch trots komet het dichtst bij in de buurt, denk ik.
En dat ….. dat is een rijkdom waar ik blij mee ben. Dat is iets dat wij dankzij ons jochie mogen ervaren. Ons mannetje die gaat later grote stenen verplaatsten om de loop van de rivier te veranderen. Daar ben ik zeker van.










Reacties

Al enige dagen vraag ik me af. Moet ik er over bloggen? Dit schrijvende weet ik het nog niet zeker. Toch is op vakantie gaan niet meer zo vanzelfsprekend als je een kind met autisme hebt. Je haalt het kind uit zijn vertrouwde omgeving, uit zijn vertrouwde ritmes. Nu is dit voor ieder kind wel spannend, maar voor autisten is dit gewoon een hele heftige ervaring. En om het nog wat uitdagender maken hadden wij een rondrit geboekt. Wat betekende dat ons mannetje niet 1x maar 5x moest schakelen naar een andere slaapplek.

Als u zich afvraagt hoe heftig dit is voor een autist, bedenkt u zich dan dit. U doet mee aan een dropping. Maar in plaats van dat u naar een bekend bos in de buurt wordt gebracht, wordt u ergens heen gebracht, laten we zeggen in de binnenlanden van china. Daar waar niemand engels spreekt. In de binnenlanden gebeurt er van alles maar u heeft geen enkel idee wat er gaande is, u spreekt de taal niet en heeft geen enkele weet van de gebruiken. U merkt dat mensen iets van u verwachten maar u weet niet wat ze verwachten, mensen reageren daarom soms heel boos of negeren u en toch moet u thuis zien te geraken. Wel zo ongeveer zal het voor autistische mensen ook zijn.

Maanden van te voren begon ik al na te denken hoe dit voor te bereiden. Zo begon ik er mee elke avond een knuffel in zijn bed te leggen. Ons mannetje is niet echt een knuffelmannetje maar het was wel iets dat op deze manier een vertrouwde geur mee zou brengen. En het werd een bekend iets in bed. Daarnaast heeft hij bij zijn bed een lampje en een wekker. Ook deze werden meegenomen en steeds bij zijn bedje gezet. De knuffel werd een belangrijk item die ineens overal mee naar toe moest en hij viel er vaak mee in slaap met een arm er omheen. Nu thuis is de knuffel al weer in de vergeethoek terecht gekomen, maar tijdens de vakantie heeft het toch maar mooi zijn werk gedaan.

Toen bleek dat het de eerste dagen moeilijk was, werd er elke dag een planning getekend. Op deze manier begreep Wietse wat we gingen doen en op welk moment dit ongeveer ging gebeuren. Zo was hij voorbereid en overviel het hem niet. Na een aantal dagen had hij dit vrijwel niet meer nodig. Behalve de verhuisdagen. Die werden steevast goed ingeleid. Zo konden we duidelijk het ene adres afsluiten en op weg naar het nieuwe adres.

Gaandeweg bleek ook dat hij het erg fijn vond om een rugzakje te dragen. Hier zaten altijd luiers end. in. Eerst was het Lars die dit droeg maar toen bleek dat Wietse het erg fijn vond (eigenlijk deed het dienst als een soort drukvest), kreeg Wietse deze 'taak'.

Kortom, wij waren uitermate trots op ons jongetje hoe hij zich deze weken staande heeft gehouden. We deden leuke dingen, hebben veel gezien en hebben vooral allemaal erg genoten. Het was een relaxed samen zijn.     Morgen (dinsdag) begint het 'echte' leven weer. Manlief aan het werk, ik weer alleen met de kids. En volgende week school. Daarom beginnen we vanaf nu weer met het intrainen van de ochtend rituelen en het voorbereiden op de nieuwe school. Het zullen weer lange dagen worden die goed ingevuld moeten worden met binnenhuis en tuin activiteiten. Want alleen op pad met de kinderen, dat kan echt niet. En onze oppas heeft deze week nog vakantie. Maar het zijn 4 dagen, dat moet dus wel gaan lukken ..... zei ze zichzelf moed insprekend ;-). En .... we hebben een fijne tijd om op terug te kijken. Dat is het belangrijkste van alles.

Reacties (1)

En  toen was het vrijdag zo ver. Het afscheid van de vroegbehandeling.

Wietse  was zeer geconcentreerd aan het luisteren, wat er allemaal ging gebeuren. Waarschijnlijk kende hij het schema al uit zijn hoofd, want het was al uitvoerig met ze doorgenomen.

En meneer, die genoot van elke minuut. Voor een feestje is hij altijd in. En zeker als alles duidelijk is en hij precies weet wat er gaat gebeuren. Kortom, het was kort, het was leuk en ....... mama vond het weg gaan ontzettend moeilijk. Wietse niet, die stond al bij de deur te trappelen. Want in het schema stond niet dat moeders iedereen ging kussen en bedanken. Nee in het schema stond dat hij weg ging. En dus stond hij ongeduldig bij de deur. Te wachten op die muts, ook wel mama genaamd. ;-)

Maar nu is het goed. Nu nog 5 weken vakantie en dan mag ons mannetje naar de basisschool. Gelukkig niet hier, bij ons in de wijk, waar hij zich tussen 30 kinderen staande zou moeten houden. Nee, gelukkig naar een speciale school. Die gespecialiseerd is voor kinderen met TOS, waar ze met max. 15 kinderen in een klas zitten, met standaard een leerkracht en onderwijsassistent. Daar kan ons mannetje verder gaan groeien. En dat gunnen wij ons mannetje met heel ons hart. Hij is van zo ver gekomen en is zo gegroeid de afgelopen maanden. Maar hij moet nog veel stappen maken. En gelukkig, gelukkig mag hij dat daar doen in zijn eigen tempo en met alle aandacht.


Reacties (1)

Vorige week was het zo ver, ons manneke werd 4 jaar! 4 al weer. Waar bijlft de tijd? Inmiddels had ik al veel gelezen over autisme en jarig zijn. Een voorbereid mens telt voor 2!! En terwijl wij normaal de jarige wakker zingen en we kado's op bed doen, deden we dat dit jaar anders. Vorig jaar bleek dit al niet zo handig en nu weten we immers waarom. Een goede voorbereiding en goed kijken naar wat we dachten dat ons mannetje aan kon, bleek een goede zet.

En zo begonnen we met een gewone ochtend, in een gewoon ritme. Werd er op school even kort zijn verjaardag gevierd en daarna het normale ritme. In de middag was het gezellig met slingers, opa's en oma's, taart, kado's en als afluiting ons vaste adresje, de pannekoekenboerderij vlak bij. Het was een heerlijke middag en ons mannetje deed het zo goed. Zo bijzonder en ik ben dan ook zo trots op hem.

En passant maakte ik ook nog een gedichtje voor hem.

Lieve schat,

Wat zijn we toch rijk,
Met een mannetje als jij.
Als jij vrolijk bent,
Dan is mijn hart zo blij.
Soms is de wereld voor jou complex,
En raak je overstuur.
Dan knuffelen wij je,
Als is het een uur.
Want ons hart,
Die gaat voor jou door het vuur.




Reacties

Wat was dat genieten. Had ik afgelopen woensdag zo maar een paar gestolen uurtjes alleen met Wietse. En dat was eigenlijk ongekend. Roos heb ik natuurlijk veel alleen. Met Lars moet ik nogal eens ergens heen waardoor je even samen met hem bent. Maar met Wietse? Nee, met Wietse is dat eigenlijk al lang niet meer voorgekomen. Maar woensdag dus wel. En wat was dat gezellig!

Met een dikke kus namen broer en zus afscheid op de peuterspeelzaal en we lieten een vrolijk spelend zusje achter. Eenmaal thuis moest mama eerst even wat regelen. Druk doende met wat opvang te regelen voor ons mannetje tijdens de vakanties en voor zijn nieuwe school. Daarna gezellig naar de boer om aardbeien en groenten te kopen. Even kijken bij de kippetjes en varkens. Al die tijd liet hij een lege snoepzak niet los. Die mocht daarna dan ook gevuld gaan worden bij de IKEA. Dat was spek voor het bekkie van mijn mannetje. Snoep krijgen ze hier weinig dus zulke momenten vinden ze geweldig! Terwijl meneer het liefst alles gelijk opat renden we nog even snel door de benedenverdieping heen om ijsvormpjes te kopen. Hij liep trouw aan het handje mee en had moeite om alles in zich op te nemen. Inmiddels ben ik me daar bewust van. Alle beelden zijn dan erg overweldigend voor het mannetje, en snel met moeders meelopen valt dan niet mee voor hem. Hij krijgt dan amper de tijd te begrijpen wat hij ziet. Bijkomend voordeel is dat hij dan wel graag je hand vast houdt als veilige haven in een lastig te bevatten omgeving. En zo zaten we dan weer snel in de auto naar huis, hij met een zak snoep op de achterbank :-).

Eenmaal thuis even samen bijgekomen op de bank. Nog even besproken wat we gedaan hebben. Aardbeien gekocht. Kippetjes gezien. Ja de varkens sliepen. Daarna snoep gehaald en nog wat gekocht. En zo kon ik hem meenemen voor het eerste deel van de aankoop. Samen de ijsvormpjes vullen en in de vriezer doen. Wat deed hij dat goed. Wat merk ik dan, dat ons mannetje het afgelopen jaar gegroeid is. Hij kan zo veel meer samen doen dan vroeger. Heerlijk. Genieten!

Om ons mannetje enthousiast te krijgen voor iets anders dan appels gingen we de aardbeitjes schoonmaken en snoepte mama er heerlijk een paar op. Maar nee, dat was te veel van het goede voor ons mannetje. Vooruit, dan alle aardbeitjes in de pan. Gelei suiker er bij en jam maken. Hij vond het heel interessant. Mama, ikke roeren? En zo roerden we samen in de pan. Maar toen er geproeft kon worden .... rende hij maar gauw weg. Wie wil er nu rode prut eten???

En dan is het al weer tijd om zijn zusje te halen. Wat ging de tijd snel, maar wat heb ik genoten van deze gestolen uurtjes!

Reacties (1)

Deel 1 van onze training hebben we bijna afgerond. Is dat niet geweldig? En wat gaat het ook goed. In zo veel situaties kunnen we dit gebruiken thuis en we zien ons mannetje met sprongen vooruit gaan. En dat is waar we het voor doen natuurlijk. Wat houdt het nu precies in, zult u misschien denken? Wel laat ik het eens proberen uit te leggen. Je zoekt naar dingen die je kind graag wilt of erg leuk vindt. Eerst mag hij iets doen of doe je iets voor. Als hij het daarna nog meer wil doen moet hij eerst een woord zeggen. Om duidelijk te maken wat je wilt dat hij het zegt, zeg je het woord voor (prompt). Heeft hij dat goed onder de knie dan kan je zeggen: Wat nu? en dan moet hij zelf met het woord komen. Nog verder in de training kan je helemaal stil zijn of hem vragend aankijken maar zonder iets te zeggen moet hij dan met het woord komen.

Bijvoorbeeld men neme een ballon. Je blaas deze op en laat hem los. Je kind vindt dat geweldig. Vervolgens pak je de ballon weer en zeg je "blazen". Vervolgens zegt je kind blazen (of doet een poging daartoe), je herhaalt het woord blazen en blaast gelijk de ballon op. In het begin is de extra bonus dat je de ballon weg laat vliegen. Op een gegeven moment, als het woord blazen goed gaat, kan je het woord vliegen gaan toevoegen. Daarna doe je een open prompt (wat nu?) en nog later zeg je niets en hoop je dat ze zelf gelijk roepen "blazen" of "vliegen".

Deze methode werkt bij ons mannetje geweldig en wat vooral leuk is, het is een manier die veel plezier geeft. Aangezien veel al pittig genoeg kan zijn, is samen plezier maken ook gewoon heel belangrijk. Win win dus. Van het begin af aan is er veel getraind op "Helpen". Het leuke is dat je traint op het woord maar hij ook het begrip er achter steeds beter gaat begrijpen. Wat is het effect als ik zeg helpen. De laatste tijd leren we hem ook stop en nee te zeggen als hij iets niet wil. Een hele vooruitgang op slaan, gillen en schoppen wat in het verleden nogal eens het geval was. Vandaag had ik echt een geweldige ervaring!

Roos en Wietse waren in de tuin aan het spelen. Roos maakte herrie en Wietse vond dat vervelend. Hij zei een paar keer, Roos stop. Al heel erg goed van hem. Helaas reageert Roos daar uiteraard nog niet op, maar ik wilde ook niet gelijk ingrijpen. Soms moet je gewoon even afwachten wat er gebeurd. En wat er gebeurde was wonderbaarlijk. Hij draaide zich om en riep:

"Mama. Roos stop!"

Mijn hart sloeg een slag over, vulde zich met trots en mijn ogen vulden zich met tranen. Hij liet hier zo veel mee zien! Hij was in staat om Roos te zeggen dat ze moest stoppen. En toen dat niet lukte riep hij mama (!!!!!!!!!!!) en riep mijn hulp in. Hoe geweldig is dat? Geen woorden voor hoe trots en blij ik was. U begrijpt, dat was natuurlijk wel het moment waarop ik in ingreep en Roos liet stoppen. En Wietse liet weten hoe knap ik het vond. Geen boosheid, geen gevecht, geen gehuil, niets. Gewoon Roos stop en mama, roos stop. Super super super!!!! Trotse mama.

Later die middag (nuja, het was bijna avond) hadden we nog een PRT sessie thuis. En hoe dat er ongeveer uit ziet? Nou zo.

 

Een gezellig feestje was het dus.


Reacties

Voor mij ligt het. Het concept verslag van de diagnose. Leuk detail. Onderaan staat dat de geldigheidsduur 2 jaar is. Mooi. Is dan na 2 jaar de diagnose verdwenen?? ;-)

Het lezen van het verslag bracht me terug in de tijd. Zomer 2014. Het werd me duidelijk dat ik iets moest ondernemen voor ons jochie. Hij had het zwaar. Was gefrustreerd en ook voor zijn mama was het allemaal erg pittig. Toen de eerste verslagen binnen kwamen en er gesproken werd over: matig oogcontact, weinig wederkerig contact en meer van dattum, stond moeders gelijk op haar achterste poten. Ha. Die mensen gingen mij toch niet wijsmaken dat ons heerlijke knuffelaar autist zou zijn? Wat een onzin! Maar ..... naar verloop van tijd ging ik beter opletten, ging ik verschillen merken. Met name tussen Roos en Wietse en na verloop van tijd kon ik toch eigenlijk ook niet ontkennen dat er wel signalen waren die op autisme wezen. Ik had ze gewoon nooit gezien omdat hij ook de meest vertederende lach heeft, die je helemaal inbind. Ik ging er meer en meer over lezen en gaande weg begon eigenlijk al het acceptatie proces.

En nu staat het er dus, zwart op wit. Ons heerlijke ventje heeft de diagnose autisme. Klassieke autisme wordt het ook wel genoemd. Is dat erg? Welnee, want ons mannetje is al 3,5 jaar wie hij is en dat veranderd niet met een diagnose. Ik weet nog steeds heel goed deze dag. Die enorme blijdschap, die is er nog steeds. Geen diagnose die daar wat aan veranderd. Wordt het nu moeilijker? Nee, ook niet. Juist makkelijker. We gaan steeds beter begrijpen hoe zijn wereldje werkt, kunnen daar steeds beter mee om gaan en ook de PRT gaat ons stappen vooruit helpen. Tuurlijk, in de toekomst zullen we tegen dingen aanlopen, zullen er hordes genomen moeten worden, maar met de juiste kennis en een goede basis gaat ons dat lukken. En hadden we niet geweten wat er speelde dan zouden we het hoogst waarschijnlijk allemaal helemaal verkeerd hebben aangepakt. Waar ik bij Lars nooit een echte diagnose wilde hebben, gewoon omdat ik het niet nodig vind, ben ik bij Wietse blij dat we die wel hebben.

Dus .... op naar een mooie toekomst!!

 

Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl