jelleke.punt.nl

Operatie nr 2, ziekenhuisopname nr nog wat. Je zou denken dat je er al een beetje in thuis bent. En ergens is dat ook zo. Wat neem je mee in de koffer? Dat gaat zonder nadenken. Toch zijn er vooral veel verschillen. Vorig jaar konden we nog niet veel uitleggen. Ze was daar te jong voor. Nu echter begon ik al 2 weken van te voren. Zo was er de kwestie narcose met spuitje of kapje? Niet eten en niet drinken, ziekenhuispyama. En meer van dattum.

Goed voorbereid gingen we op pad. Toch was het dit keer moeilijker dan vorige keer. Juist omdat ze het meer bewust mee maakte, maakte mams zich meer zorgen. Onnodig, zo bleek. Onze dame is een sterke, stoere dame. Ze onderging alles dan ook super goed. Geen wanklank over het niet mogen eten en drinken. De ziekenhuispyama, vorig jaar een groot drama, droeg ze nu met trots.



Als een waardige dame liet ze zich zittend (Nee, ik wil NIET liggen!) naar de OK rijden. Aldaar ging ze nog even de discussie aan dat knuffel ook een kapje moest en welke kleur. Ja. Ons dametje wil natuurlijk wel graag zeggenschap hebben. De verdoving werd met het kapje en dat ging gelukkig vlotjes.

Eigenlijk was het een raar gebeuren. Want pas tijdens de operatie zou pas blijken of dit alles nodig was of niet. Maar het was nodig. Ze lag daar niet voor niets. En ook zag de arts aan haar vergrote blaas dat het een dame is die haar plas flink ophoudt. Geen nieuw weetje, maar ergens toch fijn dit eens bevestigd te krijgen. Mama zegt het niet zo maar. Ons dametje kan het echt uren lang ophouden.

Uit de narcose komen leek haar eerst goed af te gaan maar eenmaal op haar kamertje kwamen toch de tranen, angst en frustratie er uit. En logisch. Maar moeilijk om je kleine meid zo te zien. Nadat ze het infuus geaccepteerd had (want dat was hetgeen ze echt niet wilde) en wat eten in haar buikje had, kreeg ze al weer praatjes voor 10. In no time domineerde ze de gang en de speelkamer als haar terrein. Ons dametje heeft pit :-).

En zo kon al spelend en etend dag 1 in het ziekenhuis worden afgesloten. En mama liet haar knappe meid achter bij papa. Beiden gingen ze daar een nachtje slapen.

De volgende dag stond er na het ontbijt nog een scan gepland. Daar was dat infuus voor nodig. Dochterlief werd radioactief gemaakt en de scan van haar nieren kon van start. Dit was iets waar we dochterlief niet goed op hadden kunnen voorbereiden. En het was dan een ook een angstig gebeuren voor de dame. Zo stralend als ze de dag begonnen was, zo verdrietig en bang was ze daar. Gelukkig komt er ook aan minder leuke dingen een einde.

Na de scan moesten we nog even wachten maar toen kwam de verlossing. Het infuus mocht er uit en de dame mocht mee naar huis!! Jeuh, ook dit kunnen we weer achte ons laten.

En ons meisje, die was ook dolblij!! Stralend zat ze in de auto: Ik mag naar huis!









Reacties

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Eindelijk hadden we een gesprek in het Sofia. Inmiddels had Roos na haar opname laatst alweer een blaasontsteking gescoord. We waren dus erg blij dat er nu iets in gang gezet zou worden.

Blij verrast waren we dat het scenario nog beter was dan ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen. Vrijwel alles wat ik te horen kreeg was wat ik verwacht had. Ja, er moest weer een blaastest gedaan worden en liefst ook een nierscan. En ik wist al 1 ding. Die nierscan. Ja, hoor. Prima. Noodzakelijk. Maar geen prioriteit. Blaasscan. Ja. Prio. Absoluut. Maar dit ging, naar mijn mening, alleen gebeuren als ze onder narcose was. Mijn meisje heeft al genoeg te verduren gehad.

Wat ik niet verwacht had was dat de goede dokter zelf met dit voorstel op de proppen kwam. Blaasscan onder narcose, en indien noodzakelijk, direct opereren waar nodig. Kijk. Daar houd ik van. En zoals de goede dokter zei. Als arts doe ik het liever niet zo, maar met kinderen moeten we wel eens de binnen of de buitenbocht nemen. Juist. Man naar mijn hart. En omdat het infuus er dan toch al inzit wordt er daar ook gelijk een nierscan gedaan. Maximale opname, 2 dagen. Daar wordt een mama blij van.

De oproep moeten we nog krijgen, maar binnen 2 a 3 weken wordt ons meisje geholpen. En hopelijk, duim duim duim, zal ons meisje dan van het fysieke probleem af zijn. Dan in het bolletje nog alles goed krijgen en dan kunnen we deze periode achter ons laten. Dat is een fijn vooruitzicht!


Reacties (1)

Nou zeg. Dat waren weer rare dagen. Op de zaterdag voor Pasen op werk een berichtje krijgen dat dochterlief ziek is. Eenmaal thuis blijkt ze hoge koorts te hebben. Als een ziek vogeltje kruipt ze tegen me aan.

We weten niet waarom ze ziek is maar besluiten om toch maar weer een plasje weg te brengen. Al kan je het maar uitsluiten. Ze kan immers toch ook gewoon eens een normale griep hebben, toch?? Om 8 uur 's avonds wordt de plas ingeleverd. Ik besluit vroeg naar bed te gaan, het kon immers wel weer eens een onrustige nacht worden. Net als manlief besluit het ook maar niet te laat te maken gaat de telefoon. Het ziekenhuis. Of we met dochterlief willen komen. Oei oei. Die versie hadden we al lang niet mee gemaakt. We pakken gauw wat spullen, maken ons meiske wakker en papa en dochter gaan op pad. In het ziekenhuis zit eerst een blij meisje met een temp van 36,5. Tuurlijk. Maar even later zit de koorts al weer boven de 40 gr. Om half 3 's nachts krijgen ze een kamer in het ziekenhuis. Voorlopig moet dochterlief blijven. Niet leuk. Maar eindelijk gebeurt er wel wat concreets.

En daar zit je dan. De Paasdagen in het ziekenhuis. Opsplitsen. Iemand thuis, iemand in het ziekenhuis. En ook nog een verjaardag te vieren op 2e paasdag. Gelukkig springen de hulptroepen deze dagen bij en nog leuker. Ons meisje mag wel even mee naar huis voor de verjaardag. En dat vond ze zelf ook super leuk.

Uiteindelijk blijkt de dame een bijzondere bacterie gescoord te hebben. En jawel. We mogen een volle week in het ziekenhuis blijven omdat deze bacterie alleen met een infuus bestreden kan worden. De rollen worden verdeeld. Mama heeft dagdienst in het ziekenhuis. Papa nachtdienst. Met wat extra hulp van opa's en oma's wordt de boel draaiende gehouden.

Ons meisje doet het heel goed in het ziekenhuis. 3x per dag wordt het infuus aangesloten voor haar medicijn. Ook in het ziekenhuis laat ze zien wie ze is. Een vrolijke meid. Een bijdehandje, slim, vechtertje en dwarskopje. Maar vooral blijft ze heerlijk kind.

En aan het eind van de rit speelt ze gewoon heerlijk tijdens het infuus. Ze rijd zelfs haar eigen infuuspaal daar heen waar ze heen wil. We zijn trots op ons meisje. Super trots. Zondag komt ze weer thuis. Dan is de kuur klaar. En op kort termijn hopen we weer in het Sofia te zitten voor verdere stappen. Klaar is het nog niet. Maar deze week is bijna achter de rug. Heerlijk!!






Reacties

11 februari is het zo ver. Dan gaat Roos een eerste EMDR sessie krijgen.

Wat nu weer?, zult u misschien denken. Maar, zoals u wellicht misschien nog weet, heeft lieve Roos op ziekenhuis vlak al een rijke historie achter de rug.

Een half jaar oud was ze, toen ze voor het eerst in het ziekenhuis lag. Wat een schrik was dat. Ik weet nog goed hoe de grond onder me weg sloeg toen ze me zeiden dat Roos werd opgenomen. 3 tot 10 dagen. Het werden er uiteindelijk gelukkig maar 3 maar manomanoman, de wereld verging toen mij dit verteld werd. Een half jaar oud en een nierbekkenontsteking hebben, het was me wat.


En daar bleef het niet bij. Nog voor ze 1 jaar oud was lag ze er weer. En kreeg ze meerdere blaasontstekingen. Onderzoeken en behandelingen volgden. Uiteindelijk, net 2 jaar, kreeg ze een kleine operatie in het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam.


Tijdens deze periode gebeurt er veel. Als ouder verleg je grenzen. Eerst is het ergste wat je kan horen dat je kind wordt opgenomen. Dan komt er een punt dat je zelfs blij bent dat ze wordt opgenomen en weer later zelfs geopereerd wordt. Je relativeert ook. In het ziekenhuis zie je wel ergere dingen dan de aandoening die Roos had.

Voor zo'n klein slim meisje als Roos .... was het weer een ander verhaal. De dame heeft zich beter dan we dachten gerealiseerd wat er allemaal gebeurde. Ze heeft ook zeker (bewust dan wel onbewust) alle nare herinneringen goed onthouden. En wel .... dat brengt in haar huidige leventje nogal wat problemen met zich mee. M.n. als het gaat om plassen. Dat is nogal een lastig dingetje. En aangezien dit "lastige dingetje" toch een paar keer per dag moet gebeuren .... wel .... tel uit je winst.

Fysiek is ons meisje genezen. Psychisch hebben we te maken met een getraumatiseerd 3 jarig meisje. Jippie :-(. De zogezegd klinische artsen vonden dat het met de tijd wel zou slijten. Mama was hier minder van overtuigd. Het heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad maar eindelijk kreeg ik dan een doorverwijzing naar de pschychologe. Die had minder overtuiging nodig. Voor haar was het een duidelijk verhaal. En vandaar dus EMDR, om recht te gaan breien wat krom is geraakt zeg maar. En natuurlijk gaan we dit doen voor ons meisje.

Maar dan komt het verhaal van mama. Want ...... bij alle nare behandelingen was ik altijd van de partij. En dus ...... ben ik een deel van het probleem geworden. Mama stond al die nare dingen immers toe ..... tsja ...... dat doet dan wel weer wat met een moederhart. En nu moet ik al deze ervaringen in verhaaltjes gaan zetten voor ons meisje. En mijn rol daarin. En toen, tijdens de behandelingen en onderzoeken ..... toen vond ik het moeilijk maar het was wat gedaan moest worden en dus deed ik het. Maar nu ....... met de kennis van nu ..... is het oprakelen van al deze verhalen een pittig gebeuren voor mama.

Maar ook hier ga ik voor. Net als toen. Want het zal ons meisje beter maken. En dat is wat telt.



Reacties

Wat voel ik me toch verdrietig, boos en gefrustreerd. 3 weken na de operatie mochten we stoppen met de antibiotica voor Roos. In de 4e stopweek kreeg zij helaas toch weer een blaasontsteking. Nu wist ik, dit kon en 'mag'. Iedereen kan immers een blaasontsteking krijgen. Op zaterdag kreeg zij haar laatste shot en het meisje was inmiddels weer helemaal opgeknapt en happy. Maar vandaag, woensdag, werd ons meiske erg vroeg in de ochtend weer huilend wakker. En ja, ze gaf weer aan pijn te hebben bij het plassen. Aangezien manlief in het buitenland is belde ik de oppas op om te komen helpen. Het opplakken van een plaszakje is met onze kleine tijgerin niet iets wat je alleen kan. Gelukkig lijkt ze alles beter te begrijpen en i.p.v. haar plas op te houden was het zakje al gauw gevuld. Trots en blij toog ik met 2 kindekes naar het ziekenhuis om het weg te brengen. Ook tijdens deze trip had ik 2 voorbeeldige kinderen bij me en moeders kon haar geluk dan ook niet op. Het was nog geen 11 uur maar dit was echt al een topdag.

Maar, ..... deze mama was een ietsjepietsje te enthousiast. Want al redelijk vroeg in de middag kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis. Ja, het was niet goed maar we wachten tot haar eigen arts er morgen is voor u medicijnen krijgt. Nou. Daar voelde mams zich niet prettig bij. Niet goed is niet goed en daar moet je wat mee doen, leek mij. De assistente zou het gaan bespreken. Binnen het kwartier werd ik terug gebeld. Nee mevrouw, er is beslist dat u tot morgen moet wachten. Op mijn vraag waarom, was de reden dat dat besloten was. En daar kan ik dus helemaal niets mee. Kom met een goed argument en dan vind ik het prima, maar niet met zo'n #@#opmerking. Met het stoom uit mijn oren hing ik op. Nog voor ze dag kon zeggen. Boos boos boos!! Ten einde raad de huisarts gebeld om naar zijn mening te vragen. Want nogmaals, ik luister echt wel naar een goede reden maar dan moet het ziekenhuis die me wel geven. De assistente overlegde het met de huisarts en zij heeft uiteindelijk naar het ziekenhuis gebeld. Al snel belde ze terug dat ik gebeld zou worden. De assistente had dit niet besproken met een arts (ondanks mijn verzoek) maar eigenhandig besloten. Ook de assistente van de huisarts vond dit een kwalijke zaak. Direct daarna belde een kinderarts mij op. Ik kreeg de nodige protocollen om mijn oren, allemaal protocollen die ik al ken. Maar uiteindelijk was altijd de conclusie in gevalletje Roos, direct medicijnen gezien voorgeschiedenis. Waarom dat nu niet? Als antwoord kreeg ik de protocollen nog eens uitgelegd. Maar nu hij er nog eens goed naar keek en ik als moeder mijn dochter vast wel zou kennen (hij zei nog net niet, omdat u zo'n zeikerd bent) kreeg ik dan toch een receptje voor mijn dochter. Of ik wel even wilde vertellen welke dosering het moest zijn .... !!!????

Ik kan u zeggen, ik dacht al redelijk door de wol geverfd te zijn, maar deze moeder brak vandaag. In 2-en. Stuk. Kapot. In en in verdrietig. Ten einde raad. Waarom moet het toch elke keer op deze manier. Waarom waarom?

En om nu alles nog een smeuig tintje te geven. Tijdens dit hele protocollen-gesprek presteerde zoonlief het om in zijn slaapkamer op de vloerbedekking te poepen, het goed in te wrijven evenals het nodige speelgoed. En aangezien protocollen heel ingewikkeld en langdurige spreekstof zijn, kon ik in die tussentijd zoonlief douchen en een start maken met het schoonmaken van zijn kamer. Het onbeschrijflijke geluksgevoel van die ochtend kwam even terug, toen daar mijn oppas aan de deur stond (want er moest ook nog gewerkt worden) de situatie al snel overzag en het schoonmaken van mij overnam en ik het gesprek rustig kon voortzetten. Maar een reden waarom ik nou tot morgen moest wachten ...... die begrijp ik nog steeds niet, alle protocollen ten spijt.

A.s. vrijdag gaat ze 2 weken op vakantie. Ik houd mijn hart vast, want wat als dochterlief nogmaals (of erger????) ziek wordt. Moet ik dan wachten tot ze terug is????


Reacties

Deze foto nam ik vorig jaar op 27 oktober. Ons meiske moest toen voor een onderzoek in het ziekenhuis zijn. Weet u het nog? Vorig jaar zomer/najaar is ons meiske een aantal malen opgenomen met nierbekkenontsteking. In die periode is ons meisje een keer of 5/6 gecatheriseerd. Iets wat ze niet als prettig heeft ervaren.

Vandaag was het weer zo ver. Tijd voor een herhalingsonderzoek.

Onbevangen ging ze aan het spelen. Al snel waren we aan de beurt en gingen we de onderzoekskamer in. Eenmaal binnen was het al gauw mis. Dit was een ruimte die Roos niet leuk vond. Haar op de onderzoekstafel leggen was helemaal een drama. Voorbereid als ik was legde ik haar pop neer. We aaiden haar wat, kietelden haar en knuffelden haar. Met we heb ik het over mama en de verpleegster. Want Roos was niet van plan in de buurt te komen. Uiteindelijk toch met moeite uitgekleed op de tafel en daar een boekje voorgelezen. Zolang ze mocht zitten vond ze het nog goed. Maar liggen .......... was geen optie. Uiteindelijk kwam de dame die moest catheriseren. We probeerden wat en het lukte niet. De kleine dame deed alles om haar weg te houden. Ze mocht even zitten, we bliezen een handschoen op, tekenden een gezichtje en ze vond het prachtig. Daarna weer liggen met de ballon erbij. Maar nee, wederom liet ze duidelijk blijken wat ze daar van vond. De verpleegster adviseerde daarom om het onderzoek te staken en een afspraak te maken om het onder een lichte narcose te doen. Dit omdat Roos duidelijk getraumatiseerd is.

<slik>

Dat komt wel even binnen als je dat als moeder hoort. Tuurlijk merkte ik het afgelopen jaar elke dag dat de dame het luier verschonen niet als leuk ervaarde. Vorig jaar dacht ik nog. Over een jaar is ze dit alles wel vergeten. Maar het geheugen van die jonge kinderen is kennelijk beter dan ik dacht. Want het werd in de loop van het jaar niet minder. En iets vergeten was ze zeker niet. Dat liet ze in het ziekenhuis wel merken. Mijn arme kleine meiske. Verstandelijk weet ik dat dit alles is om te voorkomen dat ze weer ziek wordt. Dat we weten of een operatie nodig is. Maar gevoelsmatig denk ik: wat hebben we haar aangedaan, en wat gaan we haar nog aandoen? Dat doet een moederhart wel pijn.

En als je dan denkt dat je het gelijk kan regelen??? Wel nee. De artsen zijn op training o.i.d. Volgende week dinsdag spreek ik pas onze arts en dan moet het onderzoek weer gepland gaan worden. Waarom moet in ziekenhuizen alles toch zo traag gaan? Waarom kan een vervangende arts geen accoord geven. Er is toch minstens wel 1 arts in het ziekenhuis neem ik aan? Achja, het bedrijfsleven en een ziekenhuis. Die 2 liggen echt mijlenver uiteen.

Reacties

Ja. Wij vieren een goed einde van dit jaar en goed begin van het nieuwe jaar. Vlak voor kerst kregen we namelijk goed nieuws te horen in het Sofia. Beter nieuws dan ik had durven hopen. Voorbereid als ik was op de zware operatie, bleek het tegendeel het geval. De arts was heel duidelijk, dit was echt niet de ergste categorie (zoals onze arts eerder wel gezegd had). Hij had wel erger gezien. En hoewel dat natuurlijk niet leuk was voor die ouders en kinderen, voor ons was dat goed nieuws.

We kregen een duidelijk verhaal die ons veel meer inzicht gaf in de 'situatie'. Ook vertelde hij dat de antibiotica die Roos nu krijgt heel onschuldig is. Zelfs geen nadelig effect heeft op de darmflora, maar echt alleen maar werkt op de urinewegen. Klein nadeel is wellicht dat een bacterie wat makkelijker kan doorbreken. Maar dat hoeft natuurlijk niet. Uiteindelijk hebben we besloten om nog een jaar door te gaan met de antibiotica, daarna worden de onderzoeken nogmaals gedaan om een nieuw meetpunt te hebben. En pas dan weten we of er een kleine operatie gedaan moet worden aan 1 dan wel 2 kanten, of helemaal niet. Maar als het moet, dan hebben we het over een dagopname. 's avonds weer mee naar huis. Jippie!

Daar moest op gedanst worden.

En verdiende feestelijke kleding.

Morgen is het zo ver. Oud en nieuw. Ik wens iedereen een fijne dag en een fijne veilige avond toe. Geniet van het feest, met familie en/of vrienden om je heen.

Proost, en de beste wensen voor 2014.

 

Reacties (3)

Tsjonge. Een mens kan beter vaak bloggen dan weinig merk ik. Elke keer als ik de tijd neem voor een blog weet ik niet waar te beginnen. En als dan eindelijk na veel bloed, zweet en tranen dat blog gepubliceerd is, dan ontdek ik dat ik ook nog eens de helft vergeten ben. Jelleke is kennelijk ook nog wel eens synoniem voor: domme doos.

Maar tijdens het schrijven van dit blog voel ik mij volkomen sereen. De kerstbroom straalt gezellig, Simba ligt gelukzalig naast me op de bank en het is stil in huis. Unieke momenten om zwaar van te genieten. En hoewel er zelden een echt saai moment is hier in huis, is er dit keer zomaar niet heel veel schokkends te melden. Met het afbouwen van mijn extra taken is de rust, die ik zo nodig had, toch echt gekomen. Heerlijk. Meer zin in actie begint al weer te borrelen maar, dit jaar uit houd ik me rustig. Die eis heb ik mezelf opgelegd. En wel, we hebben natuurlijk net sinterklaas achter de rug. Lootjes trekken, lijstjes maken, inkopen doen. Gezellig, maar druk. Helaas, was de avond niet goed voorbereid. Na een paar foto's bleek de accu van mijn camera leeg en na een paar shots met de videocamera bleek de kaart vol. Handig!!!

Maar het was er niet minder gezellig om. Vooral lolbroek Wietse zorgde voor het nodige vertier. Nadat hij het zat was met zich steeds onder sinterklaas zijn rokken te verstoppen (debiteuren/crediteuren was er niets bij), verstopte hij zich achtereenvolgens eerst met de piet achter het gordijn en later moest de sint er ook aan geloven :-).

En natuurlijk waren er voldoende kado's voor de kids. Voor Roos en Wietse te veel om gelijk te bevatten. Zo ontdekten ze samen vandaag nog een geweldig kado.

Het ziet er overigens heel sereen en gezellig uit dit plaatje maar ...... euh ...... tsja. Samen spelen, samen delen ....... dat zegt ze nog niet zo veel :-).

En dan hebben we natuurlijk de ontwikkelingen van onze Roos. 13 maanden is ze en jawel, ineens besluit ze heerlijk te gaan wandelen. En binnen een week loopt ze ook al goed ook. Die eerste stapjes blijven leuk om te zien. Ook bij nr. 3. U moet me vooralsnog maar op mijn woord geloven, want de serene avond begint inmiddels ietwat verstoord te raken door een onwillig filmpje dat niet geplaatst wil worden :-(.

En och, om de afwisseling er in te houden ga ik morgen (maandag) maar weer eens naar het ziekenhuis. Wat dan de afwisseling is? Wel dit keer weer eens gezellig met Wietse. Voor zijn halfjaarlijkse check up. Mag ik gaan vertellen dat ons mannetje al steeds meer woordjes begint te babbelen zoals bal, kom maar, doeidoei, dagdag, assi (=alstublieft), dahdah (=dank u wel), neeneeneeneenee (=NEE!!!!), auto en koek. Maar papa of mama? Nee, daar begint onze doerak niet aan. Da's natuurlijk voor doetjes die verder nog niet kunnen praten.

En 24 december gaan we dan met dochterlief naar het sofia kinderziekenhuis. Hoewel er nog niets concreets zal gebeuren is het toch wel spannend. Nou. Bent u weer bijgepraat. Ga ik naast Simba op de bank liggen :-).

Reacties

Hieperdepiep hoera!!! Onze Roos is 1 jaar!!!! Laten we feestelijk beginnen.

Onze kleine grote meid. We hadden een gezellig feestje. Toch was deze verjaardag zo anders dan voorgaande keren. Want helaas werd het, voor mij, toch enigszins overschaduwd door de onzekerheid over hoe het nu met ons meisje ging. Was ze ernstig ziek, of niet? Hoewel ik de angst niet uitsprak maakte ik me toch zorgen om haar.

En inmiddels weten we meer en is er vooral opluchting maar toch ook enige bezorgdheid. Want zoals gedacht heeft onze meis een reflux tussen blaas en nieren, wat de slechte plek in haar ene nier verklaard. Alleen, het is niet aan 1 nier maar aan beide nieren. En met een schaal van 1 tot 5 heeft ons meisje 5. Wat inhoudt dat ze er niet over heen zal groeien (of zeer kleine kans in ieder geval) en een operatie het meest waarschijnlijk is. En aan de ene kant is een operatie goed. Want dan is ze daarna beter. En dat is fijn. Maar mijn kleine meid die een operatie moet ondergaan, dat is natuurlijk wat geen ene moeder wil. Binnenkort kunnen we een oproep verwachten van het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Eng, spannend, maar ook vooruitgang, tijd voor actie.

 

Reacties (2)

Bizar. Wel dat is het leven soms, niet waar? In huize Jelleke is het niet anders.
Mijn laatste blog ..... ik vertelde dat Roos in orde zou zijn. Ik moet zeggen. Ik had op dat moment er een hard hoofd in dat dat klopte. Maargoed. Feiten zijn feiten en dus wilde ik het graag geloven.

Maar uiteraard .....

Niets bleek minder waar.

Op vrijdag werd Roos ziek wakker na haar eerste slaapje. Eerst kon ik het nog niet geloven dus keek het even aan, maar het meisje verslechterde. Ik belde de huisarts, ik kon de klachten nl niet gelijk linken aan een blaasontsteking. De huisartsassistente adviseerde toch eerst contact te zoeken met het ziekenhuis. Een uiterst vriendelijke assistente (neem er een kilo zout bij) vertelde mij echter dat ze door de telefoon niet kon zien wat Roos mankeerde (duhhhh??? ik vroeg niet om een diagnose! Ik vroeg om hulp, advies) en dat ik dus maar naar de huisarts moest. Ik belde de huisarts en verbaasd liet hij ons komen. Hij keek Roos na, kon niets vinden en verwees ons door naar het ziekenhuis. Ondertussen liep de koorts van ons meisje gezellig op en zo ging ik met een zielig ziek meisje naar het ziekenhuis.
Daar bleek o.a. dat de bacterie inmiddels resistent was voor de huidige AB. Er wordt gekozen voor weer een ziekenhuisopname met een AB kuur via infuus. Er stond nl. ook een onderzoek gepland voor 30 oktober en iedereen wilde graag dat dat onderzoek door kon gaan. Zo langzamerhand is duidelijkheid zeer gewenst. Inmiddels heeft het onderzoek plaats kunnen vinden en is ons meiske weer heerlijk thuis. Maar tsjonge jonge, zulke dingen gaan niet in je koude kleren zitten.

Extra frustrerend maakt het dat een assistente mij voorafgaand aan dit laatste avontuur verkeerde informatie heeft gegeven. Bij het 1 na laatste bezoek aan het ziekenhuis had de toenmalig dienstdoende arts  nl gezegd dat ik aansluitend aan de ene AB kuur gelijk door moest gaan met een andere AB kuur. De assistente beweerde dat dit niet kon en dat ik daar pas een week later mee mocht beginnen als ik een telefonisch consult zou hebben met onze kinderarts en zij hier accoord voor gaf. Achteraf was dit dus verkeerde info.
Fijn.
Bedankt.
Laten we er niet te veel worden over vuil maken maar ik ben niet echt heel erg tevreden over de dames assistentes op de kinderafdeling. En ik ben ook niet erg tevreden over het feit dat ik ondanks meerdere pogingen ik mijn kinderarts niet te spreken kreeg.
Inmiddels heeft het bewuste onderzoek plaats gevonden, is ons meiske weer helemaal haar pittige zelf en kijken we uit naar 2 november. Volgende week ga ik nog wel eens even fijntjes mijn beklag doen bij onze kinderarts. Mama is namelijk nogal boos.

En we weten allemaal uit de gelijkname film dat het nogal eens mis kan gaan als mama boos is.

Afijn, paar foto's. Alleerst in het ziekenhuis, even los van het infuus lekker spelen met haar broers in de speelruimte.

Na het ziekenhuis geniet ze van een heerlijke wandeling buiten.

Er moest natuurlijk ook nog een onderzoek gedaan worden. Gelukkig kon ze zich prima vermaken in de wachtkamer.


Reacties (2)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl