jelleke.punt.nl
Voor z'n kindje ...

In de grote buitenwereld heet autisme een beperking. Ik blijf dat raar vinden. Zelf ervaar ik het niet zo. Tuurlijk, er zijn soms wat grotere uitdagingen dan bij het gemiddelde kind. Maar we zijn dagelijks trots op ons mannetje. Dagelijks trots over hoe hij zich zo knap staande houd in een wereld die voor hem toch veel vreemder en vermoeiender is dan het gemiddelde kind. Maar is gemiddeld dan altijd maar het zgn. standaard? Tsja, mezelf heb ik ook nooit als standaard gezien. Ik ben graag net een beetje anders, een Jelleke met een twist :-).

Ons manneke zit op zwemles. Met tussenpozen nu bijna een jaar. Laatst was er een gesprek met zijn juf. Overigens een hele goede juf. Hij gaat er met plezier heen en hij maakt vooruitgang. Ze is goed voor hem. Maar tijdens het gesprek vallen dan de beruchte woorden: "Hij doet het goed, voor zo'n kindje."

Die woorden doen pijn. Doen eigenlijk al een paar weken pijn.

Wat is dan "zo'n kindje"? Is dat een raar kind? Een beperkt kind? Een mislukt kind?

Of is het gewoon geen gemiddeld kind? Een kind dat welliswaar niet reageert zoals de meeste kinderen, maar wel gewoon een KIND IS?

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat na allerlei onderzoeken en uitslagen de gesprekken met het CJG begonnen. De aanvragen voor zorgboerderij en PGB. Dat hele riedeltje zit ik nu weer midden in. En oke, dat geeft wel aan dat je kind buiten het gemiddelde patroon valt. Dat snap ik dan ook wel. Maar toch .... . Moet ik dan een beperking zien?

Wij zien ons mannetje stappen maken. Hij gaat vooruit, hij groeit. Dat doen gemiddelde kinderen toch ook? Die andere 2 spruiten van ons tenminste wel. En daar zijn we ook trots op. Want elke ouder is gewoon trots op elke stap die zijn kind maakt. Dat zit er in vanaf het moment dat je ouder wordt. En daar hangt geen specificatie aan. Van nature staat nergens in ons brein staat: je bent alleen maar trots op je kind als het gemiddeld is. Jouw kind is jouw kind. En je bent trots op elke ontwikkeling die het doormaakt.

Vandaag werd ik zomaar verrast. Ons mannetje telt graag. Cijfers. Een kenmerk die meer autistische kinderen hebben. Ik snap dat wel. Cijfers zijn vast. Zijn betrouwbaar. Zijn wat ze zijn. Niet meer, niet minder. We tellen hier in huis dus heel wat af. Met als gevolg dat dochter van net 4 ook al tot 20 kan tellen. Ze hoort niet anders. Zelfs het begrip voor 10-tallen is bij beiden al duidelijk aanwezig. En praten, dat doet onze middelste kanjer tegenwoordig ook al zo veel beter dan we een paar jaar geleden durfden te hopen. Ik kon dus niet verraster zijn dan vanavond ..... toen hij zo maar tot 5 telde ....... in het engels. En ik daarna keer op keer tot 10 moest tellen ........ in het engels.

Autisme is niet gemiddeld. Het is A-specifiek. Het is gewoon heerlijk anders. Een kind met een twist. Prima toch? Dat maakt onze samenleving uniek. Kinderen met autisme zijn niet per definitie een kind met een beperking. Het zijn kinderen die zich op een andere manier ontwikkelen.

Ze zijn niet: voor zo'n kindje ..... . Ze zijn een kind. Een kind van een ouder die van ze houd. Van een ouder die trots is op zijn/ haar kind.

Mocht u ooit denken "voor zo'n kindje" houd het dan bij denken. Denken mag, maar spreek het niet uit. Daar doet u een liefhebbende ouder veel plezier mee.




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Categorieën
Visie
"Een standpunt is een visie met een straal nul"
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl